บทที่ 3 อุบัติเหตุ

บทที่ 3 อุบัติเหตุ

เวลา 17.00 น.

ในที่สุดก็เลิกงานสักที... เหนื่อยจนแทบจะบ้าตายกลับห้องเมื่อไหร่จะนอนให้จมเตียงเลยคอยดูคิดแค่นั้นใบหน้าก็เผลอคลี่ยิ้มออกมา แล้วหัวเราะเบา ๆ กับตัวเองเหมือนคนเพ้อ

“เป็นอะไรเจ้าเด็ก ยิ้มคนเดียวอีกแล้วนะ”เสียงแซวของ ชมพู่ ดังขึ้นข้าง ๆ

“แหะ ๆ ป่าวครับ”ธารน้ำตอบพลางยกมือเกาหลังคอแก้เก้อ

“แน่ใจ?”

“ครับ”

“งั้นไป กลับบ้านกันได้แล้ว”

“ครับผม!”

เสียงของชมพู่เรียกสติให้กลับมาจากภวังค์ความสุขจอมปลอมในหัว เขาคงดูเหมือนคนบ้าในสายตาอีกฝ่าย แต่ใครจะไปรู้บางทีแค่คิดถึงเตียงนุ่ม ๆ ก็มีความสุขได้แล้วนี่นา พอพูดจบ ทั้งคู่ก็เดินมาที่หน้าลิฟต์เพื่อจะลงไปชั้นล่าง ระหว่างรอลิฟต์ ธารน้ำก็เงยหน้าขึ้นถามอย่างสงสัย

“พี่ชมพู่ครับ เดือนนี้คนจากบริษัทแม่มายังครับ?”

“หืม? ยังเลย เห็นว่าอีกสองสามวันจะมา ตรวจงานเหมือนทุกเดือนนั่นแหละ”ชมพู่ตอบขณะมองตัวเลขชั้นที่กำลังไล่ลงมา

“เราเตรียมตัวไว้ให้พร้อมละ ถึงจะเป็นเด็กใหม่ก็ต้องสู้เข้าใจไหม”

“ครับ…” เขาพยักหน้ารับ แต่ใจเริ่มเต้นตุบ ๆ

มาทำงานได้วันเดียว บริษัทแม่จะมาตรวจแล้วเหรอเนี่ย...ชีวิตกูทำไมมันยุ่งเหยิงขนาดนี้วะ

เอาวะ ธารน้ำ มึงสู้มันไปเลย! ไม่ตายหรอกน่า!

“เป็นไรอีกเจ้าเด็ก ทำหน้าซึมอีกละ”

“ผมกลัวอ่ะ พี่ ผมเพิ่งมาทำงานเอง ถ้ามีศึกหนักนี่ผมไม่รอดแน่”

ชมพู่หัวเราะเสียงใส

“อย่าคิดมาก ดูด้วยว่าเราอยู่กับใคร นี่ใครคะ~ พี่ชมพู่คนสวยไงคะลูก ไม่ต้องกลัวค่ะ~”

คำพูดที่ตั้งใจให้ปลอบกลับทำให้เขาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆถึงจะยังกลัวอยู่ แต่ก็อบอุ่นดีที่มีคนคอยช่วยแบบนี้

“ไปค่ะ ขับรถกลับบ้านค่ะ เลิกทำหน้าเป็นตูดลิงได้แล้ว”

“ค้าบพี่ สวัสดีครับ”

เขายกมือไหว้ขอบคุณที่อีกฝ่ายช่วยสอนงานให้ทั้งวัน ก่อนจะเตรียมแยกย้ายกลับ ชมพู่ยังไม่วายตะโกนตามหลังมาอีก

“อย่ามาสายละเจ้าเด็ก!”

“ครับผม!”

ธารน้ำตะโกนตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ เวสป้าสีเหลืองคู่ใจ ที่ใช้มาตั้งแต่มหาวิทยาลัยแล้วคว้าหมวกกันน็อกสีเหลืองที่เป็นสีเดียวกับตัวรถขึ้นมาใส่

เขาก็ย้ายมาอยู่คอนโดคนเดียวนาน ๆ ถึงจะกลับบ้านสักทีไม่ใช่ว่าบ้านอยู่ไกลหรอก แค่ “ขี้เกียจกลับ” มากกว่า ไหนจะเบื่อน้องชายจอมกวนที่ไม่เคยอยู่นิ่งอีกอยู่คนเดียวมันสบายกว่าเยอะ จะทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเองพ่อกับแม่ก็ไม่เคยว่าอะไร แถมคอนโดที่อยู่ตอนนี้ก็เป็นของท่าน ซื้อไว้ให้ตั้งแต่ตอนสอบติดอีกต่างหาก

ถามว่าคิดถึงบ้านไหม...คิดถึงสิ แต่ส่วนใหญ่พอถึงวันหยุดก็ขี้เกียจทุกทีก็เลยได้แต่บอกตัวเองว่า “ไว้ค่อยกลับพรุ่งนี้ละกัน” เสมอ

พาร์ทลูคัส

ยังน่ารักเหมือนเดิม... ไม่เคยเปลี่ยนเลย

จิตใจดีเหมือนเดิมทุกอย่าง เห้อ... เด็กอ้วนเอ๊ย แบบนี้พี่จะหักใจได้ยังไงกันนะ นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้เจอกันแบบนี้ ตั้งแต่วันที่เขาโดนแด๊ดให้พากลับอิตาลีก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

เขาแอบใช้อำนาจและเส้นสายนิด ๆ หน่อย ๆ เพื่อดันให้ ธารน้ำ ได้เข้ามาทำงานในเครือมัตเตโอ้ทั้งหมดนั่น... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยสักนิด

ก็เขานี่แหละ ที่อยากให้เด็กนั่นมาอยู่ใกล้ ๆ

ใกล้หู ใกล้ตา อยากรู้ว่าตอนทำงานจะเป็นยังไง จะยังยิ้มแบบเดิมไหม จะยังพูดเสียงใส ๆ แบบที่เคยทำไหมแต่สิ่งแรกที่ธารน้ำทำให้เขาเห็นในวันแรกคือ... มาสาย เขาได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ ‘หึหึ มันน่าภูมิใจจริง ๆ นะ ไอ้เด็กอ้วน…’

“นายครับ เมื่อกลางวันไปนอนที่ไหนมาครับ?”

เสียงของ ดีน มือขวาคนสนิทดังขึ้นจากเบาะหน้าลูคัสละสายตาจากเอกสารที่อยู่ในมือ เงยหน้าขึ้นมองคนถาม

“ถามทำไม?”

ดีนชะงัก

“ผม... แค่ถามเฉย ๆ ครับ นายดูเหมือนไม่ได้นอนที่ห้องพัก”

“ดาดฟ้ามีปัญหาอะไร?”น้ำเสียงเรียบแต่เย็นพอจะทำให้ใครก็ขนลุกได้

“ไม่มีครับ ใครจะกล้ามีปัญหากับนายล่ะครับ”

ดีนรีบตอบพร้อมรอยยิ้มกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนที่ คาล อีกหนึ่งลูกน้องคนสนิทจะเสริมขึ้นมาอย่างรู้จังหวะ

“เย็นนี้นายมีนัดทานข้าวกับคุณฟ้าลดาครับ”

“อืม...”

เขาตอบแค่นั้น ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง รถเก๋ง BMW สีเทาอ่อนเคลื่อนตัวออกจากลานจอดของบริษัทช้า ๆ ความจริง เขาแทบไม่เคยไปไหนกับฟ้าลดาเลยและที่ยอมไปครั้งนี้

ก็เพราะแด๊ดขอไว้ ไม่ใช่เพราะเขาอยากไปเอง

ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกสาวเพื่อนสนิทของพ่อ เขาคงปฏิเสธไปตั้งแต่ต้นเพราะอะไรน่ะเหรอ...

ก็เพราะผู้หญิงแบบนั้น น่ารำคาญสิ้นดี

เขาไม่ชอบผู้หญิงที่ออดอ้อน ออเซาะ หรือพูดเสียงหวานราวกับจะหลอมละลายหัวใจใครต่อใครมันน่าเบื่อ เหมือนบทละครซ้ำ ๆ ที่เขาเคยดูจนจำได้ทุกบรรทัด

โครมมมมมม!!

เสียงกระแทกดังสนั่นจากท้ายรถ ทำให้คนทั้งคันสะดุ้ง

“จิ๊...” ลูคัสขมวดคิ้ว ก่อนพูดเสียงเรียบ

“ลงไปดูสิ ดีน”

“ครับนาย!”

ไม่กี่วินาทีต่อมา ดีนรีบกลับมาพร้อมรายงาน

“นายครับ มีคนขับมอเตอร์ไซค์ชนท้ายรถเรา...”

ลูคัสเหลือบตามองกระจกมองข้าง พยายามจะพยุงรถที่ล้มอยู่ข้างถนน

“จัดการด้วย” เขาพูดสั้น แล้วหลับตาลงเหนื่อยใจกับการขับรถของอีกฝ่าย มันน่าเบื่อมากๆ กับเรื่องรถ แมร่ง หงุดหงิด ขับยังไงวะให้มาชนท้าย

••••

เขาค่อย ๆ พยุงตัวขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก

ร่างกายที่อวบอ้วนแถมยังมีพุงกลม ๆ ล้ำหน้าออกมา ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวดูช้าไปหมด ไหนจะรถเวสป้าคู่ใจที่หนักเอาเรื่องอีก...

บอกเลยว่าวันนี้กรรมมาเยือนแล้วแน่ ๆ

ในจังหวะที่เขากำลังพยายามพยุงรถขึ้น คนร่างสูงจากรถเก๋งสีเทาอ่อนก็เดินเข้ามาช่วยโดยไม่พูดอะไร มือใหญ่จับแฮนด์รถไว้แน่น ก่อนจะดันขึ้นอย่างง่ายดายราวกับมันไม่มีน้ำหนัก

“ขะ...ขอบคุณครับ”เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย ทั้งเพราะตกใจและเหนื่อย

“ขอโทษด้วยครับ ที่ชนท้ายรถคุณ...”

ธารน้ำรีบก้มหน้าพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดเต็มร้อย หัวใจเต้นแรงไม่หยุด ทั้งเพราะอายและกลัวว่าต้องจ่ายค่าเสียหายก้อนโตจริง ๆ แล้วตอนขับมาเขามัวแต่เผลอมองร้านข้างทาง...จนพอมารู้ตัวอีกที รถข้างหน้าก็เบรกกะทันหันเสียแล้ว

“จะให้ผมชดใช้ยังไงก็บอกได้เลยนะครับ ผมยินดีรับผิดชอบทั้งหมด”

“มีปัญญาชดใช้หรือไง”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า น้ำเสียงเรียบแต่ฟังแล้วเย็นเฉียบจนเขาขนลุกซู่

ธารน้ำเงยหน้าขึ้นนิด ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากคนตรงหน้าสูง...มาก

ชุดสูทเรียบหรู ผมสีดำขลับ แววตาคมเฉียบที่มองลงมาทำเอาเขาแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

“ครับ...”

“บอกมาได้เลยครับ ว่าต้องชดใช้ยังไง”

ถึงสภาพเขาจะดูไม่น่ามีเงินก็ตาม แต่พ่อกับแม่เขาไม่เคยสอนให้หนีความผิดถ้าทำผิดก็ต้องรับผิด...ต่อให้ต้องเอาเงินเก็บทั้งชีวิตมาจ่ายก็เถอะ

ชายชุดสูทเหลือบตามองเด็กตรงหน้าที่พูดด้วยใบหน้าเปื้อนฝุ่นและเข่าแตกเล็กน้อยก่อนจะหันไปทางลูกน้องแล้วพูดเสียงเรียบ

“งั้นรอตรงนี้ เดี๋ยวฉันไปถามนายก่อน”

“งั้นเดี๋ยวผมไปคุยกับเขาเองครับ”

ธารน้ำพูดสวนแทบจะทันที ทั้งที่ขาเจ็บยังฝืนก้าว วิ่งกระเผก ๆ ไปทางรถเก๋งคันนั้นโดยไม่ฟังคำห้ามของใครทั้งสิ้นในใจมีแต่เสียงของแม่ที่เคยสอน‘ทำผิดก็ต้องกล้ารับผิด อย่าหนี อย่ากลัว’แม้ตอนนี้เขาจะทั้งกลัว ทั้งเจ็บ ทั้งเหนื่อย

แต่สิ่งเดียวที่ชัดในใจคือ เขาต้องไปเจรจากับเจ้าของรถให้ได้

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะกระจกดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่กระจกติดฟิล์มดำรอบคันจะค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าคมของชายหนุ่มในรถ แสงเย็นสะท้อนบนกรอบหน้าและดวงตาคมลึกที่มองออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่กลับทำให้หัวใจคนยืนอยู่นอกรถเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล

“คุณ!!”เสียงธารน้ำดังขึ้นพร้อมกับตาเบิกกว้าง เขาจำได้ดี ผู้ชายที่เจอที่ดาดฟ้าเมื่อกลางวัน ลูคัส

“มีอะไร?”เสียงทุ้มถามกลับเรียบ ๆ ทั้งที่สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างยากจะอ่าน

“เอ่อ... ผมขอโทษครับ ที่ชนท้ายรถคุณ”ธารน้ำรีบพูด เสียงตะกุกตะกักปนประหม่า ใบหน้าก้มงุดจนคางแทบชนอก

“เห้อ...” ลูคัสถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอียงศีรษะนิด

“นายอีกแล้วเหรอ... เจ้าเด็กอ้วน”

“เราบอกแล้วไงว่าชื่อธารน้ำ...”

เสียงอีกฝ่ายบ่นงึมงำ แต่ก็ยังไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าเต็ม ๆ

“ขึ้นรถ”

“ไปไหนครับ?” ธารน้ำขมวดคิ้ว มองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง

“ไปหาหมอไง จะให้ตายอยู่ตรงนี้หรือไง”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเราขับไปเองก็ได้”

“ขึ้นรถ” น้ำเสียงเข้มกว่าเดิมนิดหนึ่งจนธารน้ำสะดุ้ง

“แต่เราเป็นห่วงน้องฟักทอง...”

“น้องฟักทอง?” ลูคัสเลิกคิ้ว

“ใช่... มอเตอร์ไซค์เราน่ะ”

“เอาไว้นั่นแหละ”

“ไม่ได้ครับ นั่นลูกรักเราเลยนะ” เสียงสั่นนิด ๆ แต่เต็มไปด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ

“ขึ้นรถ”

“แต่เรา…”

“ห่วงตัวเองก่อนไหม?”

คำพูดเรียบแต่ฟังดูดุ จนอีกฝ่ายต้องเม้มปากแน่น ลูคัสหันไปสั่งลูกน้องเสียงเข้ม

“ดีน โทรให้คนมาเอารถมอเตอร์ไซค์นั่นไปซ่อม”

“ครับนาย”

เขาหันกลับมามองธารน้ำอีกครั้ง ดวงตาคมคู่นั้นสะท้อนแววเอือมระคนห่วง

“ทีนี้ขึ้นรถได้หรือยัง... หรือจะให้ผมอุ้มขึ้น?”

“ครับ...”

ธารน้ำตอบเสียงอ่อย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลากขาเดินไปอีกฝั่งอย่างทุลักทุเล ขาที่ยังระบมทำให้ก้าวช้ากว่าปกติ แต่โชคยังดีที่ลูกน้องของลูคัสเดินมาช่วยพยุงไว้ถ้าไม่มีคนนั้นช่วยไว้ วันนี้เขาคงเป็นลมกลางถนนไปก่อนแน่ ๆ