บทที่ 4 คุณเป็นใครกันแน่

บทที่ 4 คุณเป็นใครกันแน่

โห..รถอย่างสวย!ทันทีที่ธารน้ำก้าวขึ้นมานั่งในรถ เบาะหนังนุ่มนิ่มหอมกลิ่นใหม่ ๆ ทำเอาแทบอยากกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ตรงนั้นเลยทีเดียว

แม่เจ้า... รถหรูขนาดนี้ คนขับก็หล่อ ลูกน้องยังดูดีอีก นี่มันชีวิตในฝันของใครสักคนแน่ ๆ แต่ทำไมมันดันเป็นเขานะ

เขาเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แอบสำรวจเงียบ ๆ ตั้งแต่ข้างล่างขึ้นบนสูทดี น้ำหอมแพง หน้าแบบนี้ไม่ได้อยู่แผนกเดียวกับพี่เพ็ญแน่ ๆ …แต่ก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดี ว่าแล้วก็เปิดบทสนทนาเลยดีกว่า

“เอ่อ... คุณทำงานแผนกอะไรอ่ะ ถึงได้มีรถหรูแบบนี้?”

เสียงถามเต็มไปด้วยความอยากรู้แบบเด็กซื่อ ๆ ที่พยายามทำเนียนไม่ให้ดูอยากรู้อยากเห็นจนเกินไป

“ทำไมต้องบอก?”เสียงตอบกลับเรียบเฉย แต่แฝงรอยยิ้มมุมปากบาง ๆ

“คุณจะเล่นตัวทำไมเนี่ย เราถามดี ๆ นะ ตั้งแต่ตอนกลางวันแล้วนะ ยังไม่ตอบเลย”ธารน้ำเถียงเสียงอ่อย ๆ พร้อมทำหน้ามุ่ยนิด ๆ เหมือนงอน

“ผู้จัดการ”

คำตอบสั้น ๆ ทำเอาธารน้ำชะงักไปนิด แต่คนที่ตกใจยิ่งกว่าคือลูกน้องทั้งสองที่นั่งข้างหน้า

ดีนกับคาลหันมามองหน้ากันผ่านกระจกมองหลังแทบจะพร้อมกันผู้จัดการ?ในเมื่อเจ้านายตัวจริงคือเจ้าของบริษัททั้งคน จะโกหกทำไมให้ยุ่งวะ?

“อ้าวเหรอ! แสดงว่าคุณตำแหน่งเดียวกับพี่เพ็ญดิ”ธารน้ำถามต่ออย่างซื่อ ๆ ด้วยรอยยิ้มสดใส

“ใหญ่กว่านั้นหน่อย”

“อ๋ออออ...”

เสียงลากยาวในลำคออย่างเข้าใจ แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความสงสัยปนไม่เชื่อเต็มร้อย

เขาเอนตัวพิงเบาะแล้วหันไปมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณาหล่อก็หล่อ แต่งตัวก็ดี นั่งนิ่งแบบมีอำนาจ ขนาดลูกน้องยังมองตาเป็นมัน ๆ เวลาเจ้านายพูดนี่มันไม่ใช่แค่ “ผู้จัดการ” แล้วมั้ง

“คนอะไรอย่างกับมาเฟีย...”เขาพึมพำเบา ๆ แต่เจ้าของรถได้ยินเต็มสองหู

“ว่าไงนะ?”เสียงทุ้มถามกลับพร้อมเลิกคิ้วนิด ๆ

“เปล่า ๆ ๆ เราบอกว่า... เอ่อ... หล่อดีครับ”

ธารน้ำรีบแก้ตัวแทบไม่ทัน หน้าเริ่มขึ้นสีอ่อน ๆ จนอีกฝ่ายเผลอยิ้มที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่ปรายตามองเด็กอ้วนข้างตัวที่กำลังหันหน้าหนีไปมองกระจกอย่างเขิน ๆแล้วในใจกลับคิดเพียงประโยคเดียว

‘ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยว่ะ... เจ้าเด็กอ้วน’

.

.

.

โรงพยาบาลเอกชน

การนั่งรถมาถึงโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังนั้นใช้เวลาไม่นานนัก รถเก๋ง BMW สีเทาคันที่ท้ายโดนชนก็เลี้ยวเข้าสู่เขตอาคารอย่างรวดเร็ว ธารน้ำ ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเซ็งๆ จะมาโรงพยาบาลใหญ่โตทำไมก็ไม่รู้ เข้าคลินิกใกล้ๆ ก็ได้นี่นา เขาได้แต่ลูบหน้าตัวเองอย่างเบื่อหน่าย

“คุณ... ที่จริงเข้าคลินิกก็ได้นะครับ จะได้ไม่เสียเวลามาก”

ธารน้ำเอ่ยปากออกไปอย่างเกรงใจ

“หึ มันคงไม่มีอะไรเสียไปมากกว่านี้แล้ว”

ลูคัส ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยติดเย็นชา ราวกับสิ่งที่เสียไปแล้วนั้นมีค่ามหาศาล

คำตอบนั้นทำให้ธารน้ำก้มหน้าลงทันทีด้วยความรู้สึกผิดอย่างแท้จริงที่ทำให้คนตรงหน้าต้องเสียเวลาและยกเลิกนัด ร่างสูงของลูคัสไม่สนใจปฏิกิริยาของเขา แต่หันไปสั่งลูกน้องสองคนที่นั่งอยู่เบาะหน้าอย่างเด็ดขาด

“ยกเลิกนัดทั้งหมด”

“ครับนาย” ลูกน้องรับคำเสียงหนักแน่น

‘เอาแล้วไง! เป็นเพราะมึงหรือเปล่าวะธารน้ำที่ทำให้เขายกเลิกนัดสำคัญทั้งหมดเนี่ย’

ธารน้ำกรีดร้องในใจ ‘แงงง สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยลูกช้างตัวน้อยๆด้วย ไม่รอดแน่เลย’ ทำงานวันแรกก็มาสาย ตกเย็นรถชน หรือว่านี่จะเป็นเพราะเบญจเพส? ก็ไม่น่าใช่ เขาเพิ่งจะอายุ 23 เอง สงสัยต้องไปทำบุญล้างซวยเป็นการด่วน

“ลงไปได้แล้ว”

เสียงเข้มๆ ของลูคัสทำให้ธารน้ำหลุดจากภวังค์

“อ๋อ... ครับๆ”

เขารีบก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว แต่ลืมไปเสียสนิทว่าข้อเท้าตัวเองยังเจ็บแปลบๆ ทำให้เสียหลักเซไปด้านข้างทันที โชคดีที่มือแข็งแรงของลูคัสเอื้อมมาคว้าแขนเขาไว้ได้ทันท่วงที

“ระวังหน่อย” ลูคัสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้อ่อนโยน แต่ก็ไม่ใช่การตำหนิ

“แหะๆ ครับ ขอบคุณครับ” ธารน้ำยิ้มแหยๆ

“เดี๋ยวพื้นโรงบาลยุบ”ลูคัสพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“คุณ! นี่กวนตีนหรอครับ!” ธารน้ำทนไม่ไหวต้องเถียงกลับทันควัน

“พี่!” ลูคัสเรียกเสียงต่ำ

“...”?”

“ฉันอายุมากกว่านาย”

“คุณลุง?”

“พี่ลูคัส!” คราวนี้เสียงของลูคัสเข้มขึ้นอีกระดับ

“คุณลุงลูคัส” ธารน้ำยิ้มกวนๆ

“...”

แววตาของลูคัสแข็งกร้าวเสียจนอีกฝ่ายต้องกลืนลมหายใจ ความเย็นชาในดวงตาคู่นั้นบาดลึกยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ

“โอ๋... เราล้อเล่นครับ พี่ลูคัส”

ธารน้ำรีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง พูดจบเขาก็ยื่นมือไปเกาคางให้กับคนตรงหน้าอย่างล้อเลียนและหยอกล้อ ไม่ได้มีเจตนาจะกวนโทสะ แต่เต็มใจที่จะกวนประสาทอย่างเต็มที่ ฮ่าๆๆ

ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่มีรอยยิ้มปรากฏเลยสักนิด มีแต่ใบหน้าดุดันที่ยิ่งทำให้ดูน่าเกรงขามเข้าไปใหญ่

“ดีกันนะ... แล้วพี่ลูคัสอายุเท่าไหร่ครับ”

ธารน้ำถามขณะที่ทั้งคู่พากันเดินเข้าไปในตัวอาคารเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องตรวจ

“32” ลูคัสตอบสั้นๆ

‘0’ ดวงตาของธารน้ำเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“ทำไม?”

“ป่าวครับ” ธารน้ำรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

“ถึงแล้ว เข้าไป”

ธารน้ำพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องตรวจคนเดียว ‘อายุ 32 ทำไมหล่อจังเลย อุย... เขินอ่ะ’ เขาใช้มือตบแก้มตัวเองเบาๆ ‘นี่เราเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย! ไม่ได้ๆ เราจะชอบผู้ชายคนนี้ไม่ได้ อันตรายเกินไป!’

ห้องจ่ายยา

หลังจากคุยกับคุณหมอเสร็จเรียบร้อย ธารน้ำก็เดินกะเผลก ๆ ออกมานั่งรอรับยาที่โต๊ะตัวยาวตรงโถงพักผู้ป่วยรวม หมอบอกว่าอาการบาดเจ็บไม่หนัก แค่ข้อเท้าพลิกและมีรอยฟกช้ำเล็กน้อยตรงสะโพก แค่นี้ก็สบายใจได้เปราะหนึ่ง

แต่สิ่งที่ไม่สบายใจนะหรอ... ก็คนข้างๆ นี่แหละ ลูคัส ยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างกายเขา ใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชานั้นยังคงฉายแววหงุดหงิด ราวกับกำลังกดอารมณ์บางอย่างไว้แน่นจนทำหน้าเหมือนจะฆ่าคนได้ในวินาทีถัดไป

ธารน้ำได้แต่มองร่างสูงข้างกายอย่างสำรวจ อืม... ยอมรับเลยว่าหล่อจริงๆ ทั้งโครงหน้าที่คมสัน สันกรามที่ชัดเจน และผิวที่ดูดีมีราศีแบบคนมีอันจะกิน ‘ไม่ได้! อีกแล้ว! เราจะหลงเสน่ห์ผู้ชายอันตรายคนนี้ไม่ได้!’ เขาเตือนตัวเองในใจพลางสะบัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน

“เป็นอะไร”ลูคัสถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน โดยที่สายตาไม่ได้ละจากหน้าจอโทรศัพท์เลยแม้แต่น้อย

“ป่าวครับ” ธารน้ำตอบเสียงอ้อมแอ้ม

“หึ นึกว่าสมองได้รับความกระทบกระเทือน”

“คุณ!!”

“พี่!!”ลูคัสเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแววตาตำหนิและเน้นเสียงหนักๆ ที่คำว่า 'พี่'

“เราจะไม่คุยกับคุณอีกแล้ว” ธารน้ำประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงงอนๆ

“ตามใจ” ลูคัสตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะก้มกลับไปดูโทรศัพท์อีกครั้ง

‘หึ คอยดูเหอะ! คนอย่างไอ้ธารน้ำคนนี้แหละ จะไม่คุยด้วยอีกต่อไปแล้ว!’ เขาคิดในใจอย่างเดือดดาล คนอะไรกวนประสาทเป็นที่หนึ่ง! 'ไอ้หล่อมันก็แค่ไอ้หล่อที่กวนตีน! รับไม่ได้!' ธารน้ำพยายามย้ำคำพูดนี้กับตัวเองซ้ำๆ เพื่อดับความรู้สึกวูบวาบประหลาดๆ ที่มีต่อชายหนุ่มตรงหน้า

“มองอะไร?”

“เปล๊า!” เขารีบเบือนหน้าออกแทบไม่ทัน

หึ... แต่ริมฝีปากของลูคัสกลับยกขึ้นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่เจ้าเด็กอ้วนคนนี้น่ารักเกินไปจริง ๆ จะให้ใจแข็งอีกนานแค่ไหนกันนะ…