บทที่ 5 ตายแล้วกล้วยทอด

บทที่ 5 ตายแล้วกล้วยทอด

หลังจากหาหมอเสร็จ ลูคัสก็ให้ลูกน้องจัดการขับรถมาส่งธารน้ำถึงหน้าคอนโดหรูอย่างรวดเร็ว พอรถเก๋ง BMW จอดเทียบ เขาก็ลดกระจกแล้วพูดสั้นๆ ว่า “ถึงแล้ว” ก่อนจะเหยียบคันเร่งขับออกไปอย่างรวดเร็ว

ธารน้ำยืนงงอยู่หน้าคอนโด ได้แต่กะพริบตาปริบๆ ‘อะไรเนี่ย... รีบไปไหนของเขา’ พลางหันกลับไปที่ลานจอดรถของอาคาร และก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นรถมอไซด์เวสป้าคู่ใจสีเหลืองที่เขาตั้งชื่อเล่นว่า 'น้องฟักทอง' จอดอยู่ในช่องจอดเรียบร้อย ‘เอ๊ะ! เขารู้ได้ไงวะ ว่ารถเราจอดอยู่ตรงไหน แต่ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันก็ทำให้เขาเลิกสนใจความสงสัยนั้นไปในทันที ‘ช่างเถอะ! ขอขึ้นห้องนอนก่อนละกัน’ ว่าแล้วก็เดินกะเผลกๆ ตรงขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 20 ทันที

ทันทีที่เข้าห้อง ธารน้ำก็รีบตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำก่อนเลย วันนี้เจอศึกหนักมาทั้งวัน ทั้งเข้างานสาย รถชน เจ็บตัว แถมยังต้องมานั่งเถียงกับผู้ชายหน้าหล่อที่กวนประสาทเป็นที่หนึ่งอีก ‘เอ๊ะ หรือเราจะโทรหาแม่ก่อนดี? ไม่สิ... อาบน้ำก่อนดีกว่า!’

เขาใช้เวลาอาบน้ำเกือบชั่วโมง ไม่ใช่อะไรนะ... ลีลาจ้า! เนอะ ตามประสาคนหล่อที่ดูดีทุกอณูอย่างเขา ก็ต้องพิถีพิถันหน่อย! พออาบน้ำเสร็จ เขาก็รีบคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันเอวไว้ ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์หัวเตียงเพื่อต่อสายหาคุณนายแม่ที่บ้านทันที

“ฮัลโหลค้าบคุณนายที่รักของลูก!” ธารน้ำกรอกเสียงหวานใส่โทรศัพท์

“ว่าไงครับ ลูกหมู ตัวแสบของแม่” เสียงตอบรับของมารดาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“แม่อ่ะ! เลิกเรียกได้แล้ว” ธารน้ำงอแงเล็กน้อย

“ฮ่าฮ่า แม่หยอกเล่นจ้ะ ว่าไงจ้ะ”

“ผมทำงานแล้วนะครับ วันนี้วันแรกที่บริษัท”

“โอเคไหมจ้ะ มีอะไรติดขัดหรือเปล่า”

“โอเคครับ... แต่... เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย” ธารน้ำเลือกจะเล่าเพียงครึ่งเดียว

“อะไรนะ! แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่าจ้ะ เกิดอะไรขึ้น!” เสียงคุณนายแม่เริ่มร้อนรนขึ้นมาทันที

“ไม่ครับ! หนูแค่ขับรถไปชนท้ายคนอื่นเบาๆ”

“ตาเถร! ตายแล้ว! เป็นอะไรมากหรือเปล่าลูก! ข้อไม้ข้อมือ! ขาแขน! ทำไมไม่ระวังตัวเลย!”

“ไม่ครับ คุณนายไม่ต้องเป็นห่วงนะ เขาพาหนูไปโรงพยาบาลตรวจแล้ว ไม่เป็นอะไรเลยครับ” ธารน้ำรีบยืนยัน

“ไม่ต้องทำแล้วมั้งงานนี้ กลับมาช่วยแม่ทำขนมดีกว่าไหมลูก” เสียงมารดาเริ่มอิดออดและไม่ไว้วางใจ

“ไม่ครับ! หนูอยากทำงานตรงนี้! ผมอยากพิสูจน์ตัวเอง”

ธารน้ำรีบปฏิเสธเสียงแข็ง เพราะรู้ว่าถ้าตอนนี้ยอมแพ้ ก็จะไม่มีทางได้กลับไปทำงานนี้อีก

“เห้อ! แม่จะพูดกับเรายังไงดีเนี่ย”

“นะ ๆ คุณนายสุดสวย ให้หนูได้ทำงานตรงนี้นะ สัญญาว่าจะระวังให้มากกว่านี้”

“เห้อ…ต่อไปต้องระวังให้มากกว่านี้นะ”

“โอเคครับ รักคุณนายนะครับ บาย”

ธารน้ำรีบตัดบทก่อนที่แม่จะเปลี่ยนใจและบังคับให้เขากลับบ้าน

“จ้ะ ดูแลตัวเองด้วย”

ติ๊ด!

เกือบแล้วไหมล่ะ! เกือบไม่ได้ทำงานตรงนี้แล้วเรา งานที่ว่าเข้ายากแล้ว บริษัทยักษ์ใหญ่แบบนั้นใช่ว่าจะรับใครเข้าทำงานง่ายๆ! ธารน้ำถอนหายใจยาว ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆ ‘นอนดีกว่า พรุ่งนี้มีงาน งือ... แต่เจ็บตัวอ่ะ’ เขาบ่นพึมพำกับตัวเองขณะที่ความเหนื่อยล้าและความเจ็บแปลบๆ ที่ข้อเท้าค่อยๆ ดึงให้เขาเข้าสู่ห้วงนิทรา

.

.

.

เช้าวันใหม่มาถึงอย่างรวดเร็ว วันนี้แหละที่ ธารน้ำ ตั้งใจไว้ว่าจะต้องไปถึงออฟฟิศแต่เช้าตรู่ แม้ว่าร่างกายจะยังระบมเล็กน้อยจากการบาดเจ็บเมื่อวานก็ตาม เขาค่อยๆ ลืมตาตื่น ลากร่างอันอวบอั๋นแต่ดูดีของตัวเองไปอาบน้ำเพื่อปลุกความสดชื่นเตรียมพร้อมสำหรับการทำงานในเช้านี้

เมื่อจัดการกับร่างกายและแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินออกจากห้องมาที่ลิฟต์ มุ่งหน้าไปที่ลานจอดรถ ทันทีที่เห็น น้องฟักทอง รถคู่ใจสีส้มเหลืองก็จอดเด่นสวยสง่าราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เมื่อวานมันเพิ่งไปชนท้ายใครบางคนมาแท้ๆ ‘แต่ตาหน้ายักษ์เอาไปซ่อมให้จนสวยใสเหมือนเดิมขนาดนี้’

เขาจัดการหยิบกุญแจเสียบที่รถมอเตอร์ไซค์เวสป้าคันงาม ก่อนจะคว้าหมวกกันน็อกสีเหลืองอร่ามสีเดียวกับตัวรถขึ้นสวมทันที แล้วรีบขี่ตรงไปยังบริษัททันท่วงที

เมื่อไปถึงออฟฟิศ เขาก็เดินไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังแผนกตัวเอง ทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์ เขาก็เห็นว่าตัวเองมาเช้าแล้ว... แต่ พี่ชมพู่ พนักงานรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ก่อนหน้ายังคงมาเช้ากว่าเขาอยู่ดี

“สวัสดีครับพี่ชมพู่คนสวย!”

ธารน้ำทักทายอย่างอารมณ์ดี

“สวัสดีจ้ะเจ้าเด็กน้อย วันนี้มาแต่เช้าเลยนะ กลัวพี่เพ็ญเรียกไปดุเรื่องเข้าสายอีกแล้วใช่ไหม”

ชมพู่เอ่ยแซวด้วยรอยยิ้มอย่างขบขัน เพราะเมื่อวานธารน้ำถูกตำหนิเรื่องมาสายเป็นวันแรกของการทำงาน

“ครับ! ไม่อยากโดนดุแล้ว ผมจะตั้งใจทำงานครับ”

“มาๆ นั่งก่อนเลย พี่มีเรื่องเด็ดจะเล่าให้ฟัง”

แค่คำว่า ‘มีเรื่องจะบอก’ ก็ทำให้ประสาทการรับรู้ข่าวสารของธารน้ำถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที เขาจึงรีบดึงเก้าอี้ออกมานั่งตรงหน้าพี่ชมพู่ด้วยท่าทางที่สนใจอย่างยิ่ง

“เรื่องอะไรครับพี่!?”

“รู้แล้วเงียบไว้เลยนะ ห้ามแพร่งพราย”

พี่ชมพู่กระซิบด้วยสีหน้าจริงจัง

“ครับผม!” ธารน้ำรับคำอย่างหนักแน่น

“ข่าววงในสุดๆ บอกมาว่า คนที่จะมาบริหารบริษัทของเราทั้งหมดน่ะ เขามาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว และเขากำลังจะเข้ามาบริหารงานทุกอย่างด้วยตัวเองเลยนะ พูดง่ายๆ คือย้ายจากอิตาลีมาประจำการที่นี่ถาวร”

“โอ้ย! ตายแล้วกล้วยทอด!”

ธารน้ำอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“ใจเย็นน่า แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ ยังไม่มีใครเคยเห็นหน้าเขาเลยนะ ตั้งแต่มาถึง”

“จริงดิพี่!?”

“ใช่สิ”

“ทำไมถึงไม่มีใครเคยเห็นหน้าเขาเลยอ่ะ”

ธารน้ำถามด้วยความสงสัยสุดขีด

“คนนี้เขาค่อนข้างเก็บตัวมากๆ เลยล่ะ ได้ยินว่าเป็นลูกชายของคุณมัตเตโอ้ เจ้าของบริษัทใหญ่ของเรานี่แหละ”

“ครับ”

เมื่อพูดจบ ธารน้ำก็หันไปฟุบลงกับโต๊ะทำงานอย่างหมดอาลัยตายอยาก ‘อยากจะบ้าจะตาย ทำไมกันนะ... ช่วงนี้ชีวิตของธารน้ำผู้น่าสงสารคนนี้ถึงมีแต่เรื่องวุ่นวายกันนักนะ’ เศร้า! เห้อ! ถึงจะเศร้าแค่ไหน เขาก็ยังต้องทำงานอันเป็นที่รักต่อไปอย่างตั้งใจอยู่ดี