5

 เขาตามดูแลหึงหวงมานานหลายปี ไม่รู้บ้างหรือไงว่าเขาคิดเช่นไร ที่เขาไม่ได้บอกว่าชอบว่ารักเพราะคิดว่าเธอน่าจะรู้ดี พอโดนปฏิเสธต่อหน้าคนอื่นแบบนั้นเขาก็เลยขาดความมั่นใจไปเลย จนต้องคิดแผนการนี้ขึ้นมา โดยมีอัญชิตาเป็นคนช่วย พอพินท์สุดาแนะนำให้เขาได้รู้จักกับอัญชิตา เขาก็เลยแกล้งสนใจเธอ อัญชิตาน่าสงสารจริงๆ เพราะบิดาป่วย ท่านพิการเดินไม่ได้ เธอไม่ได้เจ้าชู้มากชาย แต่ผู้ชายพวกนั้นมาชอบเธอเอง พอเธอไม่เล่นด้วยก็คงรู้สึกหน้าแตกเลยไปพูดเสียๆ หายๆ หาว่าอัญชิตาคบซ้อนหลายคน หรือได้นอนกับอัญชิตาแล้ว ด้วยว่าเธอยากจนคงเป็นคนหิวเงิน คนที่ไม่รู้ความจริงก็เชื่อ เขาคนหนึ่งไม่เชื่อเพราะรู้ตื้นลึกหนาบางดีว่าอะไรเป็นอะไร ไม่อยากว่าผู้ชายด้วยกัน แต่ผู้ชายบางคนไม่อยากเสียหน้าก็ว่าผู้หญิงเสียๆ หายๆ ทั้งๆ ที่ผู้หญิง  ไม่เล่นด้วย เพราะตัวเองนิสัยไม่ดี 

“ได้ยินพี่พัทท์พูดแบบนี้อัญก็เบาใจค่ะ” เธอไม่อยากให้เพื่อนโกรธนักหรอก เพราะพินท์สุดาไม่ได้รังเกียจเธอเลย แถมยังคอยช่วยเหลือเธอมาอยู่ตลอด ถ้าไม่ใช้แผนนี้ก็คงไม่ได้หมั้นและไม่ได้แต่งงานกัน บางทีเธอก็ขำกับแผนการของพัทท์ แกล้งให้ผู้ใหญ่เข้าใจผิด จะได้จับแต่งงาน เขาก็จะได้ไม่ต้องเสียฟอร์มว่าอยากแต่งทั้งๆ ที่พินท์สุดาเคยปฏิเสธ แล้วพินท์สุดาก็ขัดพ่อไม่ได้เลยต้องหมั้นและแต่ง จะเรียกว่าต่างคนต่างฟอร์มก็ย่อมได้

เธอรู้ว่าพินท์สุดาแอบชอบพัทท์อยู่เหมือนกัน ด้วยเหตุผลนี้จึงยอมหมั้น  แต่โดยดี ถ้าพูดกันดีๆ แต่แรกก็คงไม่วุ่นวายแบบนี้

“อัญเป็นคนดี ไม่มีใครทำอะไรอัญได้หรอกครับ อย่ากังวลไปเลย ถึงแม้ว่าพินท์สุดาจะเป็นคนตรงๆ แรงๆ พูดไม่ไพเราะหูไปบ้าง แต่เขาก็คงไม่ได้คิดร้าย   ถึงขนาดจะทำอะไรรุนแรงหรอกครับ” เขารู้นิสัยพินท์สุดาดี แค่อยากจะเอาคืนที่เธอทำให้เขาขายหน้าเท่านั้น แต่การเอาคืนของเขาไม่ได้จบลงแค่เพียงเท่านี้ แต่งงานเข้าหอเมื่อไหร่จะเอาคืนอีกเป็นสิบเท่า

“อัญก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีค่ะ”

“อัญรู้สึกผิดเรื่องอะไรครับ”

“ก็ทำให้พินท์เสียใจน่ะค่ะ พินท์เป็นเพื่อนที่ดีของอัญนะคะ เขาไม่เคยดูถูกฐานะของอัญเลย อัญยากจนไม่มีเพื่อนคนไหนอยากคบหรอกค่ะ”

“พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องคิดมาก” เขาโยกศีรษะของเธอไปมา เอ็นดูอัญชิตาเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง เพราะเธอกตัญญูและไม่เคยทอดทิ้งบิดาที่พิการ แถมยังต้องทำงานส่งเสียตัวเองเรียนอีก

“บางทีอัญก็นึกน้อยใจนะคะ อยากเกิดมารวยเหมือนคนอื่นเขาบ้าง”

เธอทำงานสารพัดก็ยังไม่รวยสักที ถ้ารวยและมีเงินเยอะๆ คงจะดูแลบิดาที่พิการได้ดีกว่านี้ และมีเงินเรียนสูงๆ เท่าที่เธอจะเรียนได้

“อย่าคิดแบบนั้นสิครับ คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นคนดีได้   รวยจนไม่สำคัญเท่ากับว่าเรามีความสุขกับชีวิตไหม ถ้ารวยแล้วเป็นทุกข์ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะครับ” พัทท์ตอบไปตามที่คิด

“อัญสัญญาค่ะว่าต่อจากนี้ไปจะไม่น้อยใจในโชคชะตาของตัวเองอีกแล้ว แล้วก็จะทำตัวเองให้มีความสุขและขยันทำงานให้มากๆ ค่ะ”

“รักตัวเองให้มากๆ นะครับ เพราะอัญมีคนที่ต้องดูแลอีกทั้งคน หากอัญไม่อยู่แล้ว พ่อของอัญจะอยู่กับใครล่ะครับ ทำงานก็พอประมาณ หักโหมเกินไปเกิดเจ็บป่วยขึ้นมาจะลำบาก” เธอตัวคนเดียว เขาเข้าใจความจำเป็นของเธอดี

“ขอบคุณพี่พัทท์มากค่ะ”

“อัญทำทุกอย่างดีที่สุดแล้วครับ แต่ถ้ามันไม่ดีอย่างที่คิดก็อย่าไปเสียใจกับมันเลย คิดเสียว่าประสบการณ์ชีวิต”

“อัญมั่นใจในตัวพี่พัทธ์นะคะ ว่าพี่พัทท์จะทำทุกอย่างออกมาได้ดี อัญคงไม่โดนแหกอกเสียก่อน” พัทท์ลูบศีรษะของเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู

หลังจากที่พัทท์กลับไปแล้ว อัญชิตาก็เดินไปหาบิดา

“คุณพ่อขา เป็นยังไงบ้างคะ”

“พัทท์ไปแล้วเหรอลูก”

“ไปแล้วค่ะ”

“เป็นยังไงบ้าง ทำงานเหนื่อยไหมลูก” ดนุพรเอ่ยถามอย่างห่วงใย

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ แค่นี้เองอัญไหว จำได้ว่าตอนเด็กๆ เรามีกันแค่สองคนพ่อลูก คุณพ่อดูแลหนูดีมากๆ หนูก็ต้องดูแลคุณพ่อให้ดียิ่งกว่าที่คุณพ่อดูแลหนู ถ้าไม่เพราะอุบัติเหตุวันนั้น คุณพ่อก็คงไม่เป็นแบบนี้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย บิดารักเธอมาก ดูแลเธออย่างดี ท่านขยันทำงาน ถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุ   ก็คงดีกว่านี้ แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้วเธอก็ไม่อยากโทษอะไรทั้งนั้น อยากทำวันนี้ให้ดีที่สุดเพียงเท่านั้น

“พ่อขอให้ลูกจงประสบความสำเร็จในทุกๆ เรื่อง ถ้าเหนื่อยก็พักนะ เอาเท่าที่ไหว เจ็บป่วยขึ้นมาจะลำบาก พ่อเป็นห่วง สุขภาพของลูกสำคัญที่สุด”

“อัญสัญญาค่ะว่าจะรักษาสุขภาพตัวเองให้ดี คุณพ่อไม่ต้องเป็นกังวลไปนะคะ” ที่เธอยอมช่วยพัทท์เพราะพินท์สุดาเป็นเพื่อนที่ดี คนอื่นรังเกียจเธอ แต่พินท์สุดาไม่เคยมีนิสัยแบบนั้น ช่วงนี้ก็คงต้องให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดไปก่อน จริงๆ พัทท์กับพินท์สุดาชอบแกล้งกันไปมาแรงๆ แบบนี้มานานแล้ว เป็นความรักที่เจ็บๆ คันๆ ยังไงก็ไม่รู้ในความคิดของอัญชิตา สำหรับเธอแล้วคนเรารักกัน ชอบกันก็น่าจะคุยกันตรงๆ ให้มาทำอะไรอ้อมๆ แบบนี้เธอไม่ค่อยเข้าใจ เธอชอบคนตรงไปตรงมามากกว่า