ログイン02:00 น. โกสต์ไรเดอร์แห่งรัติกาล
สิบชั่วโมงต่อมา แสงสีส้มสลัวและไฟนีออนวิบวับของมหานครกรุงเทพฯ เข้ามาแทนที่ไฟสปอตไลท์อันสว่างจ้าของสนามแข่ง สนามที่เรียบกริบไร้กรวดทรายบัดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นความแออัด ดิบเถื่อน และบ้าคลั่งของถนนสุขุมวิทยามค่ำคืน ชุดแข่งสีสันฉูดฉาดลายสปอนเซอร์ถูกถอดทิ้งอย่างไม่ไยดี แทนที่ด้วยชุดการ์ดป้องกันเนื้อหนาพิเศษสีดำด้านสนิทไร้โลโก้บ่งบอกตัวตน มันแนบเนื้อเน้นมัดกล้ามและแผ่นหลังกว้าง ทับซ้อนด้วยหมวกกันน็อกเต็มใบที่ติดชิลด์หน้ากากดำมืดมิดปิดบังนัยน์ตาคมกริบ คราบนักแข่งดาวรุ่งผู้สง่างามอันตรธานหายไป เหลือเพียงเพชฌฆาตความเร็วในเงามืด ยาล็อตใหญ่ระดับพรีเมียมมูลค่ามหาศาลขององค์กรเคคิยามะเพิ่งถูกลักลอบขนส่งมาถึงท่าเรือ ทว่าสถานการณ์กลับพลิกผันเมื่อสายข่าวรายงานด่วนว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเริ่มเคลื่อนพลล้อมปิดพื้นที่ ถนนทุกสายในกรุงเทพฯ กลายเป็นอัมพาตด้วยปัญหารถติดยาวเหยียดตั้งแต่ยามเที่ยงคืนจนถึงตีสอง... รถยนต์หมดสิทธิ์ขยับเขยื้อน และความล่าช้าในโลกมืดหมายถึงความตายสำหรับคนส่งของทั่วไป ทว่าไม่ใช่กับพวกเขา... Vrooommm! เสียงเครื่องยนต์สูบโตแผดคำรามต่ำดุดันแหวกอากาศธาตุ ยามนี้ค่ำคืนอันบ้าคลั่งบนท้องถนนหลวงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น บิ๊กไบค์สองคัน สีดำทมิฬของบิ๊กและสีขาวมุกของไบค์ ที่ถูกดัดแปลงแต่งเต็มระบบเพื่อรีดแรงม้าจนสุดขีดและไร้ซึ่งป้ายทะเบียนระบุตัวตน พุ่งทะยานเสียบตัดผ่านช่องว่างแคบๆ ระหว่างท้ายรถยนต์ที่จอดติดสนิทเป็นแพแน่นขนัด ราวกับใบมีดโกนคมกริบที่กำลังกรีดผ่าเนื้อร้ายอย่างแม่นยำและรวดเร็ว ในโลกมืด... พวกเขาคือ "โกสต์ไรเดอร์" เพชฌฆาตความเร็วสองล้อผู้ไร้ร่องรอย บิ๊กขับนำเปิดไลน์ฉีกกระชากความมืด สายตาเฉียบคมระดับนักแข่งอาชีพประเมินระยะห่างอันน้อยนิดระหว่างข้างรถบัสกับแบริเออร์คอนกรีตหนาเตอะในเศษเสี้ยววินาที ในจุดวิกฤตที่คนทั่วไปต้องกำเบรกตัวโก่งด้วยความกลัวตาย บิ๊กกลับเลือกที่จะกระแทกคันเร่งสวน ยัดเกียร์ต่ำ พับกระจกข้างหลบในพริบตา แล้วมุดผ่านช่องแคบระดับมิลลิเมตรไปได้อย่างไร้รอยขีดข่วน โดยมีไบค์ทำหน้าที่เป็นเงาทมิฬตามติด ไล่บี้ตามหลังมาชนิดล้อชนล้อ ขยับโยกสไลด์คุมไลน์เหวี่ยงรถหลบหนีเลาะเลี้ยวไปตามตรอกซอกซอยที่ทั้งแคบ หักศอก และมืดมิดของย่านเยาวราชอย่างช่ำชอง พวกเขาไม่ต้องพึ่งพาหน้าจอ GPS ไร้สาระ เพราะเส้นทางลับทุกสายของกรุงเทพมหานคร สองแฝดคู่นี้จดจำมันได้แม่นยำลึกซึ้งฝังเข้ากระดูกดำยิ่งกว่าใคร พวกเขาคืออาวุธลับที่สมบูรณ์แบบที่สุดของรัน... ระบบขนส่งใต้ดินที่มีชีวิต ไม่มีใครจับต้องได้ และไม่มีวันที่จะมีกฎหมายหน้าไหนไล่ตามทัน เอี๊ยดดดดด! บิ๊กกดเบรกหน้าหลังส่งแรงดันไฮดรอลิกหยุดรถจนนิ่งสนิท ท้ายรถปัดกวาดฝุ่นคลุ้งภายในโกดังร้างมืดทึบอับชื้น แขนแกร่งวาดเหวี่ยงโยนเคสไทเทเนียมเนื้อหนาที่บรรจุยาเสพติดมูลค่ามหาศาลส่งให้ลูกน้องของรันที่ยืนถือปืนคุมเชิงรอรับอยู่ก่อนแล้ว โดยที่บิ๊กไม่คิดจะดับเครื่องยนต์ หรือถอดหมวกกันน็อกปิดบังใบหน้าออกด้วยซ้ำ เสียงเครื่องยนต์ยังคงสั่นสะท้านครางกระหึ่ม ขู่ฟ่อพร้อมจะทะยานกลับเข้าสู่ความมืดมิดของราตรีกาลในทันทีที่เสร็จงาน "ส่งของเรียบร้อย" บิ๊กเอ่ยผ่านไมค์สื่อสารภายในหมวกกันน็อก น้ำเสียงของเขาแหบต่ำ เย็นชา และกระด้างดิบเถื่อน ผิดกับนักแข่งหนุ่มหน้าใสผู้นอบน้อมถ่อมตนบนโพเดียมเกียรติยศเมื่อตอนบ่ายราวกับเป็นคนละคน แววตาคมปลาบหลังชิลด์ดำสนิทตวัดมองลูกกระจ๊อกตรงหน้าพลางสำทับประโยคสุดท้าย "บอกท่านด้วย...ทางโล่งแล้ว"บิ๊กสะบัดฟองครีมโกนหนวดออกจากใบมีดลงในอ่างล้างหน้า เสียงเหล็กครูดกระทบขอบกระเบื้องดัง แก๊ง แผ่วเบาท่ามกลางไอน้ำอุ่นอบอวล สายตาเรียวรีตวัดขึ้นสบประสานนัยน์ตาคู่คมกริบของหมวดน้อยผ่านเงากระจก ก่อนที่ความรู้สึกอุ่นหนาจะแล่นวาบเข้ามาที่เอวสอบ เมื่อฝ่ามือใหญ่ของตำรวจสายสืบทรงมาเฟียเลื่อนเข้ามาบีบกระชับ รั้งร่างของเขาให้ขยับเข้าไปชิดกะทันหันบิ๊กไบค์ไม่ได้ถอยหนี แรงกระแทกเนิบนาบส่งผลให้แผ่นอกและหน้าท้องของเขาบดเบียดชิดติดกับความหนาใหญ่ของคนตรงหน้า สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงและไอความร้อนจัดที่สะท้อนผ่านผิวเนื้อสู่ผิวเนื้อ บิ๊กมองสบแววตาคู่คมที่กดต่ำลงมานิ่งสนิท ไร้ความอ่อนโยนตามสไตล์สายดาร์ก แต่มันกลับล็อกสายตาของเขาไว้เงียบ ๆ เป็นจังหวะธรรมดาที่รู้กันดีอยู่สองคนบิ๊กไบค์ขยับมือหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมา บรรจงซับเศษฟองครีมที่ยังเหลือติดอยู่ตามแนวสันกรามลากผ่านลูกกระเดือกของคนตัวใหญ่กว่าอย่างเบามือ เมื่อเห็นรอยแดงเป็นปื้นจาง ๆ ที่เกิดจากใบมีดโกนเฉียดผิวไปเมื่อครู่ บิ๊กจึงจงใจใช้นิ้วโป้งกดคลึงเน้นลงไปบนรอยอุ่น ๆ นั้นแรง ๆ จนน้อยต้องหรี่ตาลง เขามองลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่คม ท่ามกลางความเงียบ
แกร๊ก...เสียงเปิดประตูเหล็กหนาหนักของห้องพักฟื้นผู้ป่วยวิกฤตดังขึ้นเบา ๆ ทลายความเงียบงันภายในห้องลง พร้อมกับการปรากฏตัวของหมวดน้อย คนหน้านิ่งร่างสูงในชุดเครื่องแบบครึ่งท่อนทับเสื้อยืดสีเข้ม เฉยชา ภายใต้เสื้อนั้นมีผ้าพันแผลหนาเตอะซ่อนอยู่จากการผ่าตัดแบ่งตับให้นักซิ่งหน้าเหวี่ยงอย่างบิ๊กตอนนี้ธุรกิจสนามแข่งรถทั้งหมดของรันกลายมาเป็นชื่อของบิ๊กอย่างถูกต้อง จากฝีมือการใช้อำนาจมืดวิ่งเต้นเคลียร์ทางของหมวดน้อยและฮายาโตะเพื่อนรักสายมาเฟียของเขา น้อยไม่ใช่ตำรวจน้ำดีในอุดมคติ มาเป็นตำรวจเพราะถูกตำรวจทำร้ายขูดรีดกดขี่ครอบครัวมาก่อน ระบอบลำดับชั้นของข้าราชการไทยมันฟอนเฟะเสียจนอยากเลวให้มากกว่าเพื่อสั่งเป็นสั่งตายใครๆได้ถนัด น้อยเลือกที่จะสร้างเครือข่ายอำนาจมืดของตัวเองขึ้นมาเพื่อค้านอำนาจสีกากี เป็นตำรวจแบบ โหด เลว ดี ที่พร้อมจะก้าวข้ามกฎหมายเพื่อสิ่งที่ต้องการบิ๊กนอนฟังนิ่ง ๆ ทว่าจังหวะที่กำลังจะขยับตัว คนหน้านิ่งก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นพลางยกมือขึ้นกุมแผลที่ท้องเพราะความเจ็บแปลบจี๊ดแล่นริ้วขึ้นมา บิ๊กเค้นเสียงห้วนถามสั้นคำเดียว"แล้วไบค์ล่ะ?""ฮายาโตะเคลียร์ให้หมดแล้ว" หมวดน้อยตอบ เสียงนิ่
ในขณะที่ห้องพักฟื้นแฝดพี่กำลังอบอวลแผ่วเบาแต่มาที่ห้องพักฟื้นวีไอพีอีกฝั่ง บรรยากาศกลับเดือดพล่าน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความลามกเสียงล็อกกลอนประตูห้องดัง แก๊ก พร้อมป้าย 'ห้ามรบกวน' ที่ถูกแขวนห้อยไว้ด้านนอก'ไบค์' ที่เพิ่งหายวันหายคืน ขยับตัวลุกขึ้นมานั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาคมคู่แฝดจดจ้องร่างสูงใหญ่ของ 'ฮายาโตะ' ลูกครึ่งญี่ปุ่นคู่อริหนุ่มที่กลายมาเป็นผัวรักที่เพิ่งเดินก้าวขาออกจากห้องน้ำ ทว่าสภาพของมันทำเอาไบค์ถึงกับหลุดหัวเราะด้วยความชอบใจฮายาโตะสลัดเสื้อยืดทิ้ง เหลือเพียงแผงอกแกร่งกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็น ดิบเถื่อน ทว่ามันกลับ 'ลักเสื้อกาวน์สีขาวตัวยาวของหมอเจ้าของไข้' มาสวมทับไว้ลวก ๆ โชว์ท่อนบนเปลือยเปล่ารำไร ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแสร้งทำเป็นนิ่งขรึม ขยับแว่นสายตาที่จิ๊กหมอมาด้วย แผ่รังสีคุกคามแบบ 'คุณหมอโรคจิต' ชวนให้เสียวท้องน้อย"ได้เวลาตรวจรูคนไข้เเล้ว" "คิก~เสียวรอเลย"ไบค์ไม่ยอมเสียเวลาเล่นตัวขยับกายลงจากเตียง ร่างโปร่งบางทว่ามีมัดกล้ามเนื้อตามฉบับนักซิ่งจัดการสลัดกางเกงคนไข้ทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เหลือเพียงเสื้อคนไข้ตัวบางสีฟ้าอ่อนตัวเดียวโดด ๆ ที่ช
เปลือกตาเรียวรีที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตุ้มเหล็กค่อย ๆ ขยับปรือขึ้นช้า ๆ ภาพตรงหน้าพร่าเลือนลางซ้อนกันเป็นมิติ ก่อนที่มันจะค่อย ๆ โฟกัสชัดขึ้นเมื่อกลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเตือนเบา ๆ เป็นจังหวะเนิบนาบของเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจดังแว่วเข้าสู่ระบบประสาทบิ๊กพยายามขยับร่างกาย ทว่าความหน่วงชาและความเจ็บแปลบสายหนึ่งแล่นริ้วขึ้นมาจากบาดแผลที่หน้าท้องน้อยจนต้องลอบสูดปาก ทัศนียภาพแรกที่สายตาของเขาจับจ้องได้ชัดเจน ไม่ใช่ฝ้าเพดานสีขาวของโรงพยาบาล... ทว่ากลับเป็นแผ่นหลังกว้างกำยำสมส่วนราวกับกำแพงหินของคนหน้านิ่งร่างใหญ่ลึกลับในชุดเสื้อยืดสีดำเรียบง่ายร่างหนาในสภาพไร้แว่นกรอบเหลี่ยมคู่เก่ง กำลังยืนนิ่งตระหง่านอยู่ข้างเสาน้ำเกลือ มือหนาหยาบกร้านทว่านิ่งสนิทขยับยกขึ้นเช็กขวดสารอาหารและถุงวิตามินบำรุงที่ห้อยระย้าอยู่ นิ้วโป้งขยับหมุนปรับวาล์วสายน้ำเกลือให้อัตราการไหลหยดลงมาอย่างเชี่ยวชาญราวกับบุรุษพยาบาลส่วนตัว"แฮ่ก... อึ่ก..."เสียงเครือแหบพร่าที่เค้นออกจากลำคอแห้งผากของคนบนเตียง ทำให้นิ้วมือหนาที่กำลังปรับสายน้ำเกลือชะงักกึก คนหน้านิ่งร่างใหญ่ค่อย ๆ เอี้ยวใบหน้าดิบดุกลับมาสบสายตา แว
"อึ่ก... แฮ่ก..." บิ๊กเริ่มหายใจกระเส่ารุนแรง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ มวลความเย็นเฉียบแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ผิวเนื้อที่เคยเนียนขาวแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงอย่างรวดเร็วผิดปกติ หยดเลือดสีเข้มไหลซึมออกจากมุมปากบางนิด ๆ เพราะแรงกระแทกมหาศาลภายในช่องท้องที่บดขยี้ก้อนเนื้อด้านในจนแหลกลาญ"มองหน้าพี่! บิ๊ก! อย่าเพิ่งหลับ!" น้อยตะคอกสั่งเสียงสั่นพร่า ฝ่ามือหนาหยาบกร้านกดเน้นลงบนปากแผลตรงชายโครงขวาเพื่อห้ามเลือดสุดกำลัง ทว่าของเหลวสีแดงฉานยังคงทะลักเอ่อล้นจนมือทั้งสองข้างของนายตำรวจหนุ่มย้อมไปด้วยสีเลือดของคนรักจนแดงฉานไปหมด"มะ...ไม่เป็นไร..." เสียงแหบพร่าครางแผ่วโต้ตอบ ทว่ามันสั่นเครือและเบาหวิวราวกับไม่มีแรงลมเหลืออยู่ในปอดดวงตาเรียวรีที่เคยพยศดุดันบัดนี้เริ่มปรือปรอยและเบลอลงเรื่อย ๆ เหงื่อเย็นข้นเกาะเต็มใบหน้าคม อาการช็อกจากการเสียเลือดอย่างรุนแรง เริ่มคุกคามระบบประสาทเลือดจากตับไม่เหมือนแผลตัดหรือแผลถูกยิงทั่วไป เพราะตับเป็นอวัยวะที่เป็นศูนย์รวมของเส้นเลือดและมีเลือดหล่อเลี้ยงมหาศาล ยามที่มันฉีกขาดเพราะแรงระเบิดของกระสุนปืน เลือดจะไหลทะลักออกจากระบบเร็วมาก ภายในเวลาไม่ถ
บิ๊กถอดหมวกกันน็อกออกสะบัดกลุ่มผมสั้นเปียกชื้นด้วยหยาดเหงื่อ แสงไฟจากเปลวเพลิงนับพันล้านสาดส่องใบหน้าหล่อร้ายให้ดูดุดันเถื่อนถ่อยอันตราย แววตาเรียวรีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตพ่อบุญธรรมที่บัดนี้คลั่งจัดจนหมดคราบมาเฟียผู้ดีรันก้าวขาออกขบวนรถ บอดี้การ์ดนับสิบชีวิตเล็งอาวุธสงครามเข้าใส่ฝูงบิ๊กไบค์ทันที ทว่ารันยกมือห้าม บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนมาคุขีดสุด ลมทะเลหอบเอาไอร้อนของเพลิงไหม้และกลิ่นควันพิษโชยผ่านร่างของสองเสือร้ายสายเมะที่ยืนประจันหน้ากัน รังสีความเหี้ยมเถื่อนและกระหายเลือดแผ่ซ่านจนลูกน้องรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงบิ๊กกำหมัดแน่นจนกระดูกลั่น ก้าวขาลงจากรถตรงเข้าหาชายผู้ได้ชื่อว่าชุบเลี้ยงตนมา“ทำไมพ่อลืมสัญญาระหว่างเราล่ะ...” บิ๊กเค้นเสียงรอดไรฟัน ดวงตาสั่นระริกด้วยความแค้นและเสียใจที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ “ไหนรับปากผมแล้วไง... ว่าตราบใดที่เราอยู่ด้วยกันยังซิ่งส่งยาให้เป็นมือเป็นตีนที่วิ่งงานเร็วที่สุด ดีที่สุดตามที่พ่อสั่ง จะไม่ยุ่งกับน้องผม จะไม่ทำร้ายแม้แต่ปลายก้อย! แล้วทำไมตอนนี้น้องชายผมถึงไปนอนปางตายอยู่โรงพยาบาลล่ะ... ฝีมือคนของพ่อ! ทำไมพ่อไม่รักษาคำพูดครับ!! ทำไม!!!”
กลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นสะอาดของเครื่องปรับอากาศเป็นสิ่งแรกที่เรียกสติของบิ๊กให้คืนกลับมา เปลือกตาเรียวรีปรือขึ้นอย่างทุลักทุเล พิษไข้ที่เคยแผดเผาร่างกายจนหมดสติทุเลาลงอย่างรวดเร็วเพราะห่วงน้องชาย อึ้ก.. ทันทีที่ขยับกาย ความเจ็บแปลบจากช่วงล่างและหน้าท้องน้อยยังคงแล่นริ้วจนต้องนิ่วหน้า ทว่ามันไม
น้ำเสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทและสำเนียงอันเป็นเอกลักษณ์นั้นทำให้บิ๊กชะงักเยือกไปทั้งร่าง แววตาดุดันวับโรจน์ขึ้นมาทันที"ฮายาโตะ!" บิ๊กเค้นเสียงลอดไรฟัน ชื่อของคู่อริตัวร้ายของรัน ผู้เป็นคู่ปรับตลอดกาลบนสนามแข่งรถที่ขับเคี่ยวกันมาดุเดือด... และเป็นคนที่แอบมีความสัมพันธ์สวาทลึกซึ้งอยู่กับไบค์น้องชายข
ความร้อนระอุจากบทเพลงราคะมาราธอนตลอดค่ำคืนที่ผ่านมายังคงอบอวลเข้มข้น กลบกระแสลมจากเครื่องปรับอากาศที่กำลังเป่าลมเย็นฉ่ำให้จางหายไป ภายในห้องนอนกว้างของคอนโดหรูเต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวหวานของน้ำรักที่แห้งกรังผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศประจำห้อง ภายใต้ผืนผ้าห่มนวมผืนหนาสีเทาเข้ม มีร่างเปลือยเปล่าข
คนหน้านิ่งโน้มใบหน้าคมคายลงมา บดเบียดริมฝีปากเข้าหากลีบปากบางของบิ๊กอย่างหิวกระหาย ลิ้นหนาร้อนผ่าวแทรกผ่านรอยแยกเข้าไปควานหาความหวานลึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า รสสัมผัสที่แลกเปลี่ยนกันมีทั้งความคาวหวานและแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านจนบิ๊กต้องเผลอจิกมือลงบนแผ่นหลังของอีกฝ่ายเพื่อประคองสติ เสียงจูบดังสลับกับเสียงครา







