เบื่อชีวิตวุ่นวาย ขอแกล้งตายดีกว่า

ฉันรู้สึกว่าหลบไปก็เหนื่อยเปล่า เลยปล่อยให้น้ำซุปราดใส่หัว ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น

ทันใดนั้นทั้งบ้านเงียบเหมือนป่าช้า

พี่ใหญ่รีบวิ่งเข้ามาเอานิ้วอังจมูกเช็กลมหายใจฉัน เขาทรุดลงไปกองกับพื้นพร้อมกับใบหน้าซีดเผือด

“เธอ...เธอไม่มีลมหายใจแล้ว!”

…...

“มัวอึ้งอะไรกันอยู่ เรียกหมอประจำตระกูลเร็ว!”

แม่กรีดร้องสุดเสียง เหมือนจะขาดใจตายยังไงยังงั้น

แม่วิ่งโซซัดโซเซเข้ามาหาฉัน กอดฉันแล้วร้องไห้แทบเป็นแทบตาย

“อวิ๋นซู ลูกที่น่าสงสารของแม่ กลับมายังไม่ทันได้มีความสุขเลย ลูกห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาด”

เสียงหนวกหูมาก ฉันยอมใจเลยจริงๆ

รู้ไหมว่าพวกคนพลังงานต่ำแบบฉัน แค่พูดเยอะกว่าปกติก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องตะโกนและร้องไห้แทบขาดใจเหมือนแม่เลย

ไป๋เฉียงเวยยืนนิ่งอยู่กับที่ หลังจากตั้งสติได้ เธอก้มเก็บถ้วยเปล่าบนพื้น พูดอธิบายแบบตะกุกตะกัก

“หนูไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ หนูแค่กลัวพี่หิว ก็เลยเอาซุปมาให้พี่กินรองท้อง...”

ยังพูดไม่ทันจบ พี่ใหญ่ก็พาหมอประจำตระกูลวิ่งเข้ามา เบียดเธอจนกระเด็นไปด้านข้าง

“รีบดูอาการน้องฉันเร็ว!”

ฉันทำตัวเหมือนศพมา 10 กว่าปีแล้ว เรียกว่าฝีมือถึงขั้นสุดยอดไปนานแล้ว

แต่หมอประจำตระกูลเปิดเปลือกตาฉันด้วยความลนลาน หลังจากพบว่ารูม่านตาไม่ตอบสนองต่อแสง เขาตกใจจนเสียงสั่นเครือ

“คุณหนูใหญ่อาการแย่มาก ต้องรีบพาไปโรงพยาบาล”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วบ้านอีกครั้ง

ตอนแรกฉันอยากลืมตาขึ้นมาบอกพวกเขาว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร แต่พอคิดดูอีกที ถ้าอธิบายให้พวกเขาฟังก็เปลืองน้ำลายเปล่า

ช่างเถอะ แกล้งตายต่อดีกว่า

พี่ชายอุ้มฉันขึ้นรถ ในที่สุดรถที่โคลงเคลงตลอดทางก็ถึงโรงพยาบาลสักที

หมอรีบเลื่อนอุปกรณ์ทางการแพทย์มาอย่างรวดเร็ว บอกว่าต้องเช็กคลื่นไฟฟ้าหัวใจก่อน

เห็นเส้นกราฟขึ้นๆ ลงๆ อย่างเชื่องช้าบนหน้าจอ เขาถึงกับขมวดคิ้วทันที

“ลูกสาวคุณหัวใจเต้นแค่ 30 ครั้งต่อนาที อาการน่าเป็นห่วงมาก”

จริงๆ ฉันสามารถควบคุมให้หัวใจเต้นแค่ 30 ครั้งต่อนาทีได้ตั้งแต่ 5 ขวบ

เพราะสำหรับฉันแล้ว ขนาดหายใจยังเหนื่อยเลย

ใช้ชีวิตมาหลายปี จู่ๆ วันนี้ฉันก็อยากรู้ว่าหัวใจสามารถเต้นช้าลงกว่านี้ได้อีกหรือเปล่า

ฉันจึงหายใจอย่างแผ่วเบาที่สุด

“ติ๊ดดดด”

กราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจบนหน้าจอเริ่มนิ่งจนแทบจะเป็นเส้นตรง พี่ใหญ่แผดเสียงออกมา

“น้องจะตายแล้ว!”

หมอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก จะเอาเครื่องปั๊มหัวใจมาปั๊มหัวใจฉัน

ฉันจำใจต้องลืมตาขึ้นมา

“อย่า มันเจ็บ”

เมื่อเห็นการเต้นของหัวใจฉันค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ หมอถึงกับถอนหายใจยาว พูดด้วยเสียงที่ยังสั่นอยู่เล็กน้อย

“คุณหนูใหญ่หัวใจเต้นช้ากว่าคนปกติตั้งแต่เกิด แต่อย่าให้เธอเจอเรื่องสะเทือนใจบ่อยๆ จะดีกว่าครับ”

“โอเค เราจะดูแลเธออย่างดี”

แม่กอดฉันด้วยความเป็นห่วง

พ่อก็คอยปลอบอยู่ข้างๆ ดูรักและเป็นห่วงมาก

พี่ใหญ่เอามือทุบหน้าขาตัวเองอย่างเจ็บปวด

“ฉันนี่จริงๆ เลย น้องเพิ่งกลับมาบ้าน ยังไม่ได้กินอะไรทั้งวัน ทำไมถึงไม่รู้จักซื้อโจ๊กมาให้น้องกินรองท้องก่อน”

ทุกคนในบ้านพากันเป็นห่วงฉัน ไป๋เฉียงเวยโดนเบียดไปอยู่ตรงมุม ไร้ตัวตนเหมือนอากาศธาตุ

นัยน์ตาเธอฉายแววเคียดแค้นเพียงเสี้ยววินาที แล้วก็แสร้งทำท่าทางน่าสงสาร

“ฉันขอโทษนะพี่ เรื่องวันนี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

“ฉันอิจฉาพี่จริงๆ นะ เพิ่งได้เจอหน้าพ่อแม่ แต่ดูรักและผูกพันกันมาก ไม่เหมือนกับฉันที่ดูเหมือนคนนอกตลอด”

ถ้าว่ากันตามเหตุผล ฉันควรพูดปลอบเธอสักเล็กน้อย

แต่พอคิดว่าต้องเรียบเรียงประโยคฉันก็เหนื่อยแล้ว

ฉันจึงตัดสินใจหลับตาและล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

เมื่อฉันเข้าสู่โหมดพลังงานต่ำอีกครั้ง การเต้นของหัวใจก็เริ่มช้าลงอีกแล้ว

แม่เห็นแล้วหันไปถลึงตาใส่ไป๋เฉียงเวย

“หมอบอกว่าห้ามให้พี่สาวเธอเจอเรื่องสะเทือนใจ เธอจะพูดถึงเรื่องในครอบครัวให้พี่สาวเธอเจ็บปวดใจทำไม?”

ไป๋เฉียงเวยอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก สุดท้ายเธอทำได้แค่กัดฟันฝืนยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูแย่กว่าร้องไห้เสียอีก

ในที่สุดก็กลับมาถึงบ้านแล้ว เธอเห็นทุกคนในบ้านยังเอาอกเอาใจฉันไม่หยุด เธออิจฉาจนแทบบ้าแล้ว

ไป๋เฉียงเวยอาศัยจังหวะตอนที่ไม่มีคนอยู่ในครัว แอบใส่เกลือลงไปในถ้วยซุปเยอะมาก ใส่พลางด่าออกมาว่า

“เอาให้เค็มตายไปเลย!”

ตระกูลไป๋เคร่งเรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหารมาก อีกเดี๋ยวถ้าฉันอ้วกตอนกินข้าว

พ่อแม่ต้องคิดว่าฉันไม่มีมารยาทแน่ๆ แล้วพ่อกับแม่ก็จะไม่ชอบฉัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น สีหน้าของไป๋เฉียงเวยเหมือนอยากเห็นฉันขายหน้าจนทนไม่ไหวแล้ว

ฉันยกถ้วยขึ้นมา ตักซุปกินด้วยสีหน้าราบเรียบ

ฉันชะงักเล็กน้อย แต่ก็กลืนมันลงคอโดยที่ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาบนใบหน้า