EP.7 มาให้พิสูจน์ด้วยจูบแรก

EP.7 มาให้พิสูจน์ด้วยจูบแรก

              ร่างบางเดินออกจากงานมาด้านนอกเพื่อที่จะรับลมเย็นๆให้ใบหน้าที่ร้อนด้วยฤทธิ์ค็อกเทลเพราะเธอดื่มไปหลายแก้วทำให้เริ่มมีอาการมึนเล็กน้อย ลมเย็นๆทำให้เธอเริ่มดีขึ้นเธอจึงได้หันหลังกลับเพื่อที่เดินเข้าไปในงานแต่ไม่ทันที่จะก้าวเดินตัวของเธอก็ไปกระแทกกับหน้าอกใครบางคนเข้าอย่างแรง

              “โอ๊ยย...” ร่างบางอุทานออกมาด้วยความเจ็บ ก่อนที่จะหันไปมองร่างสูงที่ไม่มีอาการสะทกสะท้านอะไร

              “นายมายืนทำบ้าอะไรอยู่ข้างหลังหะ” เสียงบ่นออกมาไม่ยอมหยุดที่ร่างสูงไม่คิดจะถอยหนีออกจากตัวของเธอแถมยังขยับเข้ามาประชิดตัวของเธออีก เขาเหมือนพยายามเข้ามาก่อกวนให้เธออารมณ์เสียอยู่ตลอด

              “ก็มาให้เธอพิสูจน์ไง” เสียงกระซิบที่ข้างหูพร้อมลมหายใจร้อนเป่ารดติ่งหูและซอกคอระหงทำให้ร่างบางใจสั่นระรัว แก้มขาวเนียนใสได้เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อไปจนใบหู

             “อะไรของนายหะ ถอยออกไป” ร่างบางพยายามผลักเขาให้ออกห่างจากตัวแต่กลับไม่เป็นผล

             “มานี่เลย ยัยตัวแสบ” ร่างสูงดึงร่างบางเข้าไปที่มุมลับตาคนแล้วใช้แขนทั้งสองข้างคร่อมตัวร่างบางเอาไว้

             “ปล่อย! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ นายทำบ้าอะไร!”

             “ก็เธออยากพิสูจน์ ฉันก็มานี่แล้วไง ไม่กล้า หึหึ” ร่างสูงหัวเราะในลำคอเบาๆมองไปที่ใบหน้าสวยที่ตอนนี้แก้มแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ร่างบางไม่ตอบอะไรเพราะตอนนี้ใจสั่นและเต้นแรงมากๆก่อนที่จะค่อยๆเงยหน้ามองไปที่ร่างสูงทั้งสองสบตากันเหมือนต้องมนต์สะกด

             ร่างสูงใช้มือข้างหนึ่งกดล็อกที่ท้ายทอยของเธอแล้วประกบจูบลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างนุ่มนวล อื้อ..ร่างบางครางในลำคอเมื่อถูกจูบแบบจู่โจมอย่างกะทันหัน ร่างบางถึงกับตาโตด้วยความตกใจไม่คิดว่าเขาจะจูบเธอจริงๆ เธอพยายามเอามือทุบและดันที่หน้าอกของร่างสูงออก ยิ่งเธอดิ้นเขาก็ยิ่งใช้ริมฝีปากอุ่นบดขยี้ลงบนกลีบปากสวยอย่างรุนแรง เขาดูดเม้มและกัดเบาๆที่ริมฝีปากล่างของเธอ จนเธอเผยอริมฝีปากออกเปิดโอกาสให้ปลายลิ้นร้อนถูกส่งเข้าไปชิมและตักตวงความหวานในโพรงปากสาวอย่างดูดดื่มอยู่เนิ่นนาน

             อื้มม… อื้ม… เสียงครางอย่างพอใจของร่างสูง เขาใช้ลิ้นร้อนตวัดไปมาอย่างเอาแต่ใจ ปากหนายังคงบดจูบไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุด

             อื้อออ… เสียงครางของร่างบางออกมาเป็นระยะ มือเล็กทุบไปที่หน้าอกของเขา

             ร่างบางเริ่มที่จะหายใจไม่ทัน แต่เขายังคงมอบจูบที่ร้อนแรงและเร้าร้อนให้เธออย่างคนหื่นกระหาย เธอเริ่มหายใจหอบถี่เหมือนคนจะหมดลม ตัวก็เริ่มอ่อนยวบเหมือนคนโดนดูดพลัง ทำให้ร่างสูงต้องตัดใจถอนริมฝีปากหยักออกจากริมฝีปากอวบของร่างบางอย่างเสียดาย

             “อื้ม…หวานนน”

             ร่างบางตวัดสายตามองไปที่เขาด้วยความโมโหยกมือขึ้นจะฟาดไปที่ใบหน้าหล่อแต่เขาจับแขนไว้ทันแล้วก้มลงไปดูดดึงที่ริมฝีปากอวบอิ่มอีกรอบอย่างหนักหน่วง  จ๊วฟ จ๊วฟ เขาถอนริมฝีปากออกมาและส่งยิ้มอย่างผู้ชนะไปให้เธอ

             ไอ้บ้า!!! ไอ้บ้าเอ๊ยย!!! นายมาขโมยจูบแรกฉันไปได้ไงหะ!! เธอตะโกนใส่หน้าเขาเสียงดังแล้วใช้มือเล็กทุบไปที่หน้าอกเขาแรงๆหลาย

              “ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตุบ!”

              “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เขาหัวเราะอย่างพอใจแล้วคว้าร่างบางเข้ามากอดไว้แน่นร่างบางที่ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ได้แต่ยืนนิ่งๆปล่อยให้เขากอด

             “ญ่า ญ่า” เสียงเรียกของเอวาทำให้ร่างบางรีบผละออกจากร่างสูงแล้วรีบเดินออกไปหาวาทันทีโดยไม่หันหลังกลับมามองร่างสูงที่ยืนยิ้มอยู่อย่างชอบใจกับท่าทางลุกลี้ลุกลนของเธอ

             “วา” เสียงหวานขานรับออกไปแล้วรีบเดินเข้าไปหาเอวา

             “ออกมาทำอะไรข้างนอก ตามหาอยู่ตั้งนาน ป๊ากับอากงเรียกหาแล้ว”

             “ออกมารับลมนะ มึนๆนิดหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นแล้วรีบเข้าไปข้างในกันเถอะ” เธอรีบทำทีชวนวาเข้าไปข้างในเพราะกลัวว่าวาจะเจอกับเตอร์ที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

             “แล้วญ่าเห็นเตอร์ไหม วาออกมาจากห้องน้ำมาก็ไม่เจอเตอร์มันเหมือนกันไม่รู้หายไปไหน”

             “ไม่เห็นเหมือนกันอาจจะเข้าไปในงานแล้วมั้ง เราเข้าไปกันเถอะเดี๋ยวป๊ากับอากงรอ” จากนั่นสองสาวก็เดินเข้าไปในงาน รออยู่อีกไม่นานเตอร์ก็เดินออกมาและเข้าไปภายในงานเหมือนกัน

             ฉันและวาตอนนี้เดินเข้ามาภายในงานและเข้าไปนั่งที่โต๊ะเดียวกับป๊าและอากงซึ่งเป็นโต๊ะเดียวกับเจ้าของงานยิ่งทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของคนในงานมากยิ่งขึ้น ตอนนี้เพื่อนของอากงก็ได้ขึ้นไปกล่าวเปิดงานอยู่ที่บนเวทีและเปิดตัวผู้บริหารรุ่นต่อไปนั่นคือหลานชายคนเดียวของเพื่อนอากง

             “ผมรู้สึกเป็นเกียรติและยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ทุกท่านให้เกียรติมารวมงานครบรอบ35ปีของJJ-Diamond เนื่องในโอกาสนี้ผมขอแนะนำผู้บริหารคนใหม่ที่จะมาดูแลกิจการต่อจากผมนั่นคือ อาทิตย์  เจตนิธิ หลานชายคนเดียวของผม”

             “ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวอีกรอบ ผมอาทิตย์ เจตนิธิ ผมรู้สึกเป็นเกียรติและมีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้มาเป็นตัวแทนของคุณปู่มาบริหารงานต่อหวังว่าทุกท่านจะให้ความไว้วางใจและเชื่อใจในแบรนด์ของเราแบบนี้ต่อไป ขอบคุณครับ”

            เสียงตบมือดังขึ้นเมื่อผู้บริหารรูปหล่อได้กล่าวจบและต่อไปก็จะเป็นแฟชั่นโชว์เครื่องเพชรของเหล่าบรรดานางแบบ

            “ญ่าๆ คุณอาทิตย์เขาหล่อดีเนอะ” วาหันมากระซิบฉันเบาๆ

            “อืม..หล่อดี ดูสุภาพด้วยนะ เหมาะกับวาดี หึหึ” ฉันหันไปตอบยัยวาพร้อมหัวเราะเบาๆ ก็จะอะไรคุณอาทิตย์นี้สเปคยัยวาเลย หล่อและดูสุภาพ

            “อืม..ใช่สเปควาแต่เขามองมาที่ญ่าตลอดเลยอ่ะ” พูดเสร็จยัยวาก็ทำหน้าเซ็งๆ

            ฉันที่นั่งดูแฟชั่นโชว์อยู่อย่างเพลินๆ สายตาก็ดันไปสบกับสายตาของเตอร์ที่หันมามองที่ฉันพอดี เขายักคิ้วและกระตุกยิ้มมุมปากส่งมาให้ฉันส่วนฉันก็ถลึงตากลับไปให้เขาหนึ่งทีแล้วหันกลับมามองที่เวทีต่อ

            ตอนนี้งานเลิกแล้วคนในงานก็กำลังทยอยพากันกลับ ฉันและยัยวาวันนี้กลับที่คอนโดกันเพราะว่าอีกสองวันก็จะเปิดภาคเรียนแล้ว ตอนนี้ฉัน ยัยวาและป๊ากำลังยืนรออากงที่ยังคงยืนคุยกับเพื่อนรักอยู่ ไม่นานอากงก็เดินมาพร้อมเพื่อนและหลานชาย

            “สวัสดีค่ะ / สวัสดีค่ะ” ฉันและยัยวายกมือไหว้ทักทาย

            “นี่พี่อาทิตย์ รู้จักกันไว้” อากงแนะนำหลานชายเพื่อนให้เรารู้จัก

            “อาทิตย์นี่ เอวากับเอญ่า” พี่อาทิตย์เขาก็พยักหน้าและส่งยิ้มให้พวกฉันสองคน

            “แล้วนี่จะกลับคอนโดกันยังไง” อากงหันมาถามเอวา

            “ให้พี่อาทิตย์ไปส่งไหม เห็นณรงบอกว่าคอนโดใกล้ๆกัน” เพื่อนอากงหันมาบอกแล้วหันไปยิ้มให้กับอากงเหมือนรู้กัน

            “ไม่เป็นไรค่ะ วาให้คนที่บ้านเอารถมาให้แล้วค่ะ แต่ก็ขอบคุณนะคะ” ยัยวาหันไปยิ้มให้กับพี่อาทิตย์” ยืนคุยกันไม่นานอากงและป๊าก็ขึ้นรถกลับไปเหลือเพียงเราสามคนที่ยังคุยกันอยู่

            “เอญ่ากลับมาไทยเริ่มปรับตัวได้หรือยังครับ” พี่อาทิตย์หันมาชวนฉันคุยคงจะเห็นฉันเงียบๆมีแต่ยัยวาที่คุยและตอบคำถามอยู่ตลอด ก็อย่างที่บอกถ้าไม่สนิทฉันก็จะไม่ค่อยคุยจะนิ่งๆเงียบเสียมากกว่า

            “เริ่มปรับตัวได้แล้วค่ะ ก็มีวาอยู่ด้วยตลอดญ่าเลยไม่ค่อยเหงาเท่าไหร่ อือ..พี่อาทิตย์เรียกญ่าเฉยๆก็ได้นะคะ

            “แล้วญ่าเรียนคณะอะไรครับ”

            “ญ่าเรียนบริหารค่ะ พี่อาทิตย์จบบริหารมาใช่ไหมค่ะ”

            “ครับ ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยญ่าบอกพี่ได้เลยนะ”

             “แหมๆ ถามแต่ญ่าคนเดียวเลยนะคะ” ยัยวาเอ่ยแซวที่เห็นพี่อาทิตย์เริ่มชวนฉันคุยเยอะขึ้น

            “ยัยวาก็พูดไปดูพี่อาทิตย์เขินหมดแล้ว” เราสามคนคุยกันไปหัวเราะกันไป พี่อาทิตย์เป็นคนสุภาพและคุยสนุกทำให้ฉันและยัยวาไม่ค่อยเกร็งเวลาคุยด้วย คุยกันต่ออีกไม่นานฉันและยัยวาก็ขอตัวกลับเพราะต้องขับรถกลับเองและนี่ก็ดึกมากแล้ว ก่อนกลับพี่อาทิตย์ก็ไม่ลืมที่จะขอเบอร์และแอดไลน์ไว้สำหรับติดต่อกัน

            ระหว่างที่ทั้งสามยืนคุยกันอยู่นั่น ก็มีสายตาของใครบ้างคนที่มองมาอย่างไม่สบอารมรณ์และเมื่ออาทิตย์เดินจากไปเขาก็เดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวทั้งสองคน

            “อ้าวเตอร์ยังไม่กลับอีกเหรอ” วาเอ่ยถามออกไปเพราะคนในงานส่วนใหญ่ก็ทยอยกลับกันจนจะเกือบหมดแล้วจากที่มองดูเหลือแค่ไม่กี่คนเอง

            “เธอสองคนก็ยังไม่กลับ!” เตอร์ตอบกลับยัยวาแต่สายตามองมาที่ฉัน

            “งั้นพวกฉันสองคนกลับก่อนนะมันดึกแล้ว”

            “ฉันกลับด้วยคนสิ ป๊าฉันกลับไปแล้ว”

            “เอ๊า ถ้าพวกฉันกลับไปแล้วแกจะกลับยังไง” วาทำหน้าสงสัยก่อนที่จะถามออกไป ส่วนเตอร์ก็ไหวไหล่ให้วาเล็กน้อย

            “ลืมเอาปากมา เมื่อกี้เห็นพูดไม่หยุด” เตอร์หันมาพูดกับฉันและมันก็เป็นแบบนี้แทบทุกครั้งมันไม่เคยมีคำพูดดีๆออกมาจากปากของเขามีแต่คำพูดเหน็บแนมมาที่ฉันตลอด

            “นายมีปัญหาอะไรกับฉันมากไหมเนี่ย ปากดีกับฉันตลอด” ฉันชักจะรำคาญเขาแล้วจริงๆ

            “หึหึ ใช่ฉันปากดีกับเธอ” เสียงหัวเราะดังในลำคอของเตอร์พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งมาที่ฉัน

            “พวกแกสองคนมีอะไรกันรึเปล่า ฉันว่าพวกแกพูดแปลกๆ” วาเริ่มสงสัยกับคำพูดและท่าทางของเตอร์

            “ไม่มีอะไรหรอกวา กลับกันเถอะญ่าเริ่มง่วงแล้ว”

            “งั้นเตอร์แกไปขับรถให้ญ่า”

            อืม / ไม่เอา  สองเสียงพูดออกมาพร้อมกันแต่คนละความหมายแล้วทั้งคู่ก็หันมาจ้องหน้ากัน

            “ตามนี้ญ่า คืนนี้มันดึกแล้วรถก็เยอะและญ่าก็ไม่ชินทางให้เตอร์ขับไปส่งแหละดีแล้ว” ยัยวาพูดมาขนาดนี้แล้วฉันจะปฏิเสธยังไงได้แล้วนายคนนี้ก็ไม่รู้จะไม่มีรถกลับอะไรตอนนี้ด้วย