บทที่ 6.

ชนกวนันท์ขับรถออกมาจากคฤหาสน์หลังงามก็แวะซื้อแป้งและส่วนผสมอื่นๆ ที่เธอจะใช้ทำขนมเย็นนี้ด้วยความสุข เพราะตอนนี้เท่ากับว่าเธอมีออเดอร์ขนมเพิ่มขึ้น โดยไม่ต้องออกไปติดต่อร้านค้าเพื่อส่งขนมแล้ว แต่เธอไม่มีโอกาสรู้เลยว่าบัดนี้เธอจะไม่มีโอกาสได้ทำขนมที่เธอรักอีกแล้ว เพราะใครบางคนกำลังจะพาเธอไปยังที่ไกลแสนไกล และที่นั่นจะทำให้ชีวิตอันสงบสุขของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล...

ร่างบางเดินถือข้าวของพะรุงพะรังมายังรถยนต์คันเล็กโดยไม่สังเกตว่ามีใครอีกคนเดินตามเธอมาตั้งแต่เธอออกมาจากบ้านทวีวัฒน์ภิรมย์ด้วยความหมายมาด หญิงสาวถอนหายใจเมื่อข้าวของทุกอย่างไปนอนอยู่ในเบาหลังรถยนต์คันเล็ก แล้วทันใดนั้นเองก็มีรถยนต์คันหรูติดฟิล์มหนามาจอดเทียบข้างๆ รถของเธอและผู้ชายในชุดดำ สวมแว่นสีดำก็เข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วหลังจากนั้นเธอก็ได้กลิ่นฉุนๆ ของอะไรสักอย่างและความรู้สึกสุดท้ายของเธอก็คือ ความมืดมิด...

แสงศรมองร่างบางของหญิงสาวที่ไม่ได้สติอยู่เบาะหลังอย่างโล่งใจที่การปฏิบัติการในครั้งนี้ผ่านไปด้วยดีเพราะหญิงสาวมาทำธุระในห้างสรรพสินค้าของเจ้านายของเขาเองการลักพาตัวหญิงสาวจึงเป็นเรื่องง่าย กล้องวงจรปิดไม่ทำงานในขณะที่เขาปฏิบัติการที่ค่อนข้างอุกอาจ เสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางเช่นนี้ ชายหนุ่มมุ่งหน้าไปยังลานจอดเครื่องบินส่วนตัวของเจ้านายหนุ่มและรายงานความสำเร็จให้เบนจามินรับทราบ

เครื่องบินส่วนตัวลำหรูทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ามุ่งลงไปยังเกาะดาหวันซึ่งอยู่กลางมหาสมุทรอันไกลห่างจากกรุงเทพมหานครราวคนละฟากโลก แสงศรกระหยิ่มใจเพราะคิดว่าตนได้นำตัวศรัญภัทรามาได้แม้ว่าเธอจะปลอมตัวออกมาทำธุระข้างนอกก็ตามที เขาจำเธอได้และจำรถยนต์ที่เธอใช้ได้แม่นยำเพราะสะกดรอยตามหญิงสาวมาได้ตั้งแต่เมื่อคืนวาน เมื่อเห็นว่าเธอขับรถมายังบ้านหลังเล็กชานเมืองเขาก็ซุ่มรอเธอออกมาจากบ้านและตามเธอมาตลอดตั้งแต่เธอขับรถออกมา แต่แสงศรไม่มีโอกาสรู้เลยว่าหลังบ้านของหญิงสาวนั้นมีประตูเล็กๆ ที่ศรัญภัทราเข้าออกเป็นประจำยามมาพักที่นี่ เมื่อมีงานด่วนที่ต้องไปต่างจังหวัดเธอก็มักจะมาพักกับพี่สาวฝาแฝด และพี่หนูนาจะมารับเธอหลังบ้านทุกครั้ง เพื่อหลบเบี่ยงความวุ่นวายและเพื่อความสะดวกในการเดินทาง

“ผมขอโทษนะครับคุณพราว ที่ทำไปทุกอย่างก็เพราะคำสั่งของนาย และเพื่อคุณหนูแองจี้ คุณอย่าโกรธผมเลยนะครับ” ชายหนุ่มกล่าวเบาๆ กับหญิงสาวซึ่งไม่ได้สติและหวังว่าเธอจะไม่คิดโกรธเคืองเขา

ร่างบางซึ่งหลับใหลไม่ได้สติมาทั้งคืนเริ่มขยับกายอย่างเมื่อยล้า อาหารปวดศีรษะตุบๆ นั้นทำให้เธอทิ้งร่างลงนอนบนที่นอนนุ่มอย่างไม่อาจจะฝืนทน แต่ที่นอนที่นุ่มเกินความจำเป็นและความนุ่มนั้นก็ช่างไม่คุ้นเคยเสียเลยทำให้แพขนตางามงอนกระพือช้าๆ ก่อนเปลือกตาบางจะเปิดขึ้น ชนกวนันท์กวาดตามองรอบกายอย่างหวั่นหวาดเมื่อเพดานสีฟ้านวลและโคมไฟระย้างดงามนั้นไม่คุ้นตา ความรู้ว่าที่พบว่าตนถูกลักพาตัวมานั้นสร้างความหวาดกลัวให้เธอเป็นอย่างมาก

“พี่พราวตื่นแล้วๆ พี่พราวเป็นไงบ้างค้า” เสียงเด็กผู้หญิงเจื้อยแจ้วอยู่ข้างๆ พร้อมกับที่นอนยวบยาบเหมือนมีคนขึ้นมาบนเตียงทำให้เธอหันไปมองและพบกับดวงตากลมโตใสแจ๋วสีเขียวมรกตมองเธอด้วยความตื่นเต้น ริมฝีปากเล็กๆ ยิ้มกว้างจนแทบจะเห็นฟันทั้งปากหากว่าไม่มีฟันซี่ไหนหลุดไปเสียก่อน

“หนูเป็นใคร แล้วพี่แพรมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พยายามลุกขึ้นด้วยความช่วยเหลือของเด็กน้อย

“พี่เป็นพี่พราวค่ะ ไม่ใช่พี่แพรแต่น้องแองจี้ว่าผมทรงนี้ของพี่พราวสวยน่ารักมากค่ะ”

“ใครคือพราว พี่ชื่อแพรนะไม่ใช่พราวหนูคงจำคนผิด..” ชนกวนันท์สะบัดศีรษะแรงๆ ทั้งสับสนสะลืมสะลือ ก่อนจะพยายามปรับสายตาให้ชินกับภาพเบลอๆ ตรงหน้า ภาพท้องทะเลภายในกรอบหน้าต่างบานกว้างยาวจรดพื้นนั้นงดงามนัก หาดทรายขาวสะอาดนั้นน่าเดินย่ำเล่นให้เพลิดเพลิน กลิ่นลมทะเลหอมสดชื่นทำให้เธออดที่จะสูดเข้าปอดไม่ได้ห้องนอนกว้างสีฟ้านวลตาและเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นในห้องนี้ก็บ่งบอกถึงรสนิยมอันดีของผู้ตกแต่ง และราคาที่แสนแพงของมัน ภาพที่เธอเห็นรอบกายนั้นทำให้เธอรู้ชัดแล้วว่าเธอถูกลักพาตัวมาผิดคน และคนที่พามาก็คิดว่าเธอเป็นศรัญภัทรา

ชนกวนันท์ก้มลงสำรวจตัวเองว่าอยู่ในสภาพใดแล้วก็ต้องโล่งใจเมื่อเธอยังอยู่ในชุดเดรสสั้นแขนกุดสีสดใสซึ่งศรัญภัทราซื้อให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดทั้งๆ ที่เกิดวันเดียวกันแล้วหญิงสาวก็หันมามองเด็กหญิงที่นั่งมองเธอตาแป๋วนี้ก็เช่นกันและเด็กหญิงคงจะเป็นแฟนคลับของศรัญภัทราเป็นแน่

“หนูเป็นใครคะ หากไม่ลำบากเกินไปขอน้ำสักแก้วได้ไหม” ความหวาดกลัวที่มีเมื่อครู่ลดน้อยลงเมื่อได้คุยกับเด็กน้อย หากแต่ไม่ทั้งหมดชนกวนันท์พยายามตั้งสติ เธอเป็นคนที่มีสติสัมปชัญญะที่ดีเสมอ จึงไม่ออกอาการโวยวายหรือตีโพยตีพายกับเรื่องที่ยังไม่รู้แน่ชัด