บทที่ 5.

“อะไรกันทำไมต้องเสียงดังเหมือนตะคอกเลย แพรแค่จะไปส่งขนมนะ ไม่ได้ไปรบที่ชายแดนใต้ ตัวก็ทำเสียงดัง ไปได้ แพรตกใจนะ”

“ก็จะไม่ให้เสียงดังได้ไง นั่นมันไม่ใช่ตลาดหรือร้านค้าที่ตัวเคยไปส่งขนมนะแพร นั่นมันคฤหาสน์เลยนะ บ้านคนดังระเบิดเลยนะ แล้วคนดังขนาดนั้นเขาจะมาสั่งขนมของตัวทำไม อีกอย่างเราก็ไม่ได้เปิดหน้าร้านเสียหรูหราชื่อเสียงก็ไม่มี”ศรัญภัทราโวยมาตามสายเมื่อเธอพักระหว่างถ่ายแบบ ซึ่งยกกองมาทำงานกันที่หัวหิน หญิงสาวในชุดไทยสมัยรัชการที่เจ็ดหน้ามุ่ย ในขณะที่คนกำลังจะไปส่งขนมยิ้มร่าเพราะคราวนี้เธอได้เงินเกือบๆ หลักหมื่นเลยทีเดียว

“ไม่เอาแล้วคุยกับพราวแล้วปวดหัวเสียงแหลมๆ แบบนี้หากแฟนละครได้ยินคงคิดว่าเป็นเสียงนางร้ายไม่ใช่นางเอกแน่ๆ เลย แค่นี้นะถึงบ้านลูกค้าแล้ว” ชนกวนันท์วางสายจากน้องสาวเมื่อขับรถยนต์คันเล็กของศรัญภัทราซึ่งเอามาให้เธอไว้ใช้ระหว่างที่ตนเองไปถ่ายแบบที่หัวหินมาถึงหน้าคฤหาสน์ทวีวัฒน์ภิรมย์พอดีประตูอัลลอยด์ลวดลางดงามก็เปิดออกช้าๆ พร้อมกับมีคนมาโบกรถให้เธอเข้าไปจอดในโรงรถกว้างใหญ่ซึ่งมีรถหรูหลายสัญชาติจอดเรียงกันราวกับโชว์รูมรถหรูราคาแพง

“เชิญด้านนี้เลยค่ะคุณแพร คุณท่านรออยู่” หญิงวัยกลางคนดูท่าทางน่าจะเป็นแม่บ้านผายมือเชิญชนกวนันท์เข้าไปในห้องโถงกว้างใหญ่ผ่านไปยังซุ้มโค้งทางเดินอิฐแสนสวยแปลกตาไปยังเรือนหลังเล็กซึ่งรายล้อมด้วยไม้ดอกไม้ประดับนานาพรรณ

“มาแล้วรึหนูแพร เจ้าของขนมแสนอร่อย” เสียงนุ่มเจือแววอารีดังออกมาจากริมฝีปากของหญิงวัยห้าสิบปลายซึ่งยังดูงดงามภูมิฐาน ใบหน้าที่ยังคงเค้าความงามยิ้มละไมให้เธอ

“สวัสดีค่ะคุณท่าน”

“ไหว้พระเถอะลูก นั่งสิจ๊ะ ไม่ต้องทำเหมือนฉันเป็นเทพเจ้า ฉันก็คนเหมือนกันกับหนูแพรนั่นล่ะ” คุณอารีรัตน์ ทวีวัฒน์ภิรมย์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มน่าฟัง น้ำเสียงและรอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความอารีสมชื่อ

“ขอบคุณค่ะท่าน”

“อย่าเรียกฉันว่าคุณท่านเลยจ้ะหนูแพร เรียกคุณป้าฟังดูเป็นกันเองและอบอุ่นกว่ากันเยอะเลย ฉันล่ะเบื่อเสียจริงเชียว พวกที่ชอบยกยอฉันขึ้นไปบนที่สูง และทำเหมือนฉันเป็นเทพเจ้า ที่ทุกคนจะต้องยกยอปอปั้นปฏิบัติด้วยความนบน้อมซึ่งไร้ความจริงใจ”

คุณอารีรัตน์เอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกขุ่นใจเล็กน้อย จริงอยู่แม้นางจะเคยมีนามสกุลที่ฟังแล้วก็รู้ว่ามาจากตระกูลผู้ดีเก่าซึ่งเคยเป็นเจ้านายในรั้วในวัง แต่ตอนนี้นางก็ไม่ได้มีฐานันดรศักดิ์ใดๆ และที่สำคัญนางคิดเสมอว่า นางก็คือคน คนหนึ่ง ที่ต้องการมีชีวิตที่ธรรมดาเรียบง่าย แต่เท่าที่ผ่านมา ความเป็นคนดัง คนรวย มีเชื้อมีสายกลับทำให้ชีวิตของนางไม่ค่อยจะมีความเป็นส่วนตัวนัก แม้แต่การแต่งงานนางก็ไม่ได้เลือกเองแต่โชคดีเหลือเกินที่คนของทางครอบครัวเลือกให้นั้นเป็นคนดีจึงทำให้ชีวิตครอบครัวของนางราบรื่นสงบสุขเสมอมา

            “ค่ะ” หญิงสาวรับคำ

            “อืม ว่าแต่ร้านขนมของหนูแพรนี่ไม่ได้มีหน้าร้านใช่มั้ยทำอร่อยขนาดนี้ คนติดใจก็เยอะทำไมไม่เปิดร้านเลยล่ะจ๊ะ ขนาดว่าเพื่อนๆ ของป้าเขาไปเจอขนมของหนูที่ร้านขายของฝากที่ตลาดอัมพวาก็พากันติดใจกันใหญ่ พอมีโอกาสได้ชิมก็พบว่ามันอร่อยกว่าขนในร้านหรูๆ เสียอีก ไม่ว่าจะเป็นขนมปังกรอบแอลมอลด์ที่หนูทำกับขนมอื่นๆด้วย”

            “ค่ะคุณป้า คือแพรไม่มีหน้าร้าน ส่วนมากก็ทำส่งตามร้านขายของฝาก และส่งตามร้านขายกาแฟสด หรือร้านขนมทั่วไปค่ะ ที่เห็นที่อัมพวาเพราะฝากขายที่ร้านของเพื่อนสมัยเรียนด้วยกันค่ะ บ้านเขาอยู่ที่ตลาดน้ำอัมพวาพอดี แพรไม่มีเงินเช่าร้านหรอกค่ะ อีกอย่างแพรไม่ชอบความวุ่นวายขายส่งก็พอได้กำไรอยู่ค่ะ” หญิงสาวตอบตามความจริง

            “หนูนี่เป็นคนน่ารักนะหน้าตาน่ารักคล้ายใครน้าป้าก็นึกไม่ออก

“ใครๆ ก็ว่าแบบนี้ล่ะค่ะ บางคนก็ว่าหน้าเหมือนดารา” หญิงสาวตอบยิ้มๆ อย่างเคยชิน

”ถึงว่าสินะ หน้าเหมือนคนดัง หึหึ ว่าแต่หนูแพรมีคู่รักบ้างรึยังจ๊ะ ขอโทษนะที่ถามแค่เห็นว่าหนูหน้าตาสะสวยและทำงานเก่ง น่าจะมีคนสนใจบ้าง” นางถามอย่างถูกอัธยาศัยและแอบหวังว่าอยากให้บุตรชายได้พบกับหญิงสาวตรงหน้า

”ไม่หรอกค่ะ แพรชอบชีวิตที่ไม่มีใครมาคอยคุมมากกว่า อยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีค่ะ อีกอย่างแพรชอบทำงานมากกว่าและยังไม่พร้อมจะดูแลใครตอนนี้ค่ะ”

”ป้าเองก็เพิ่งเคยเห็นสาวๆ อย่างหนูพูดแบบนี้ เอาเถอะแต่ถึงไม่มีแฟน ไม่มีหน้าร้านหนูแพรกับขนมก็ถูกใจป้าแล้วล่ะ คราวหน้าจะสั่งมาอีกนะ ” คุณอารีรัตน์ยิ้มขณะแกะกล่องขนมปังกรอบออกมารับประทานกับน้ำชา ชนกวนันท์ดื่มน้ำชาและคุยเป็นกับคุณอารีรัตน์ตามคำเชิญและอยู่รับประทานอาหารเที่ยงกับผู้สูงวัยจนบ่ายคล้อยเธอจึงขอตัวกลับ แต่คุณอารีรัตน์ก็ทำท่าอาวรณ์เพราะถูกใจหญิงสาวเป็นอย่างมาก