บทที่ 8.

“แต่มันไม่ใช่ทั้งหมดแน่นอน ไม่อย่างนั้นคุณไม่ให้คนลักพาตัวฉันมาแบบนี้แน่ เพราะอะไรการมาเป็นพี่เลี้ยงน้องแองจี้ถึงได้สำคัญมากจนต้องลักพาดาราดังมาเป็นพี่เลี้ยงหลานของคุณ หากคุณไม่ให้เหตุผลที่แท้จริงฉันจะบอกน้องแองจี้ว่าคุณลักพาตัวฉันมาโดยที่ฉันไม่เต็มใจมา” มันเป็นคำพูดที่ยาวที่สุด เท่าที่ชนกวนันท์เคยพูดกับคนอื่นนอกจากน้องสาวฝาแฝด หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาเมื่อเขาหันมามองเธอเขม็งและนึกแปลกใจตัวเองที่สามารถพูดออกไปได้แบบนั้น

“ถ้าเธอบอกน้องแองจี้แบบนั้น เธอตายแน่ศรัญภัทรา”

“ถ้าฉันตาย หลานสาวคุณแย่แน่ ดูก็รู้ว่าเธอป่วย คุณให้คนลักพาตัวฉันมาเพื่ออะไร ทำไมคุณไม่เจรจาดีๆ กับฉัน” ชนกวนันท์สวมรอยเป็นน้องสาวทันที ถึงเธอจะเป็นคนไม่ค่อยมั่นใจในตนเอง แต่ก็ไม่โง่จนมองสถานการณ์ตรงหน้าไม่ออก เพียงแต่อยากรู้ความจริงเท่านั้น เธออยากรู้ว่าน้องแองจี้เป็นอะไรและเธอสามารถช่วยได้มากน้อยแค่ไหนสำหรับเธอแล้วการได้ช่วยเหลือคนอื่นมันเป็นสิ่งที่เธอจะไม่ลังเลเลยหากทำได้

“โอเค.. เธอฉลาดมากศรัญภัทรา แต่ถ้าเธอไม่ได้ความจำเสื่อมคงจำได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่กี่วันฉันให้คนไปเสนองานนี้ให้เธอด้วยค่าจ้างที่มากกว่าการถ่ายแบบวับๆ แวมๆ ของเธอแต่ละครั้งด้วยซ้ำ แต่เธอก็ปฏิเสธซ้ำยังโทรมาโวยวายต่อว่าฉัน คนที่เป็นเจ้าของบริษัทซึ่งจ้างเธอเป็นพรีเซนเตอร์ให้ด้วย เธอเป็นคนลืมง่ายขนาดนั้นเลยหรือ”

“แต่คุณก็ไม่น่าจะทำแบบนี้... และฉันก็ไม่ได้ถ่ายแบบวับๆ แวมๆ อย่างที่คุณพูดเลยสักนิด และมันก็ไม่ได้โป๊เหมือนถ่ายนู้ดเสียหน่อย แต่เรื่องที่คุณลักพาตัวฉันมา และหากคุณให้เหตุผลที่แท้จริง คุณก็คงไม่ต้องเป็นผู้ร้ายลักพาตัวใคร..” แม้ชนกวนันท์จะกระจ่างในต้นเหตุที่เขาลักพาตัวเธอมาแต่การที่เขากล่าวหาน้องสาวของตนก็ยอมไม่ได้เช่นกัน

“เอาเป็นว่าฉันจะบอกเหตุผลที่แท้จริงกับเธอก็ได้ หากมันจะทำให้เธออยู่ที่นี่โดยไม่ทำให้หลานของฉันรู้สึกว่าแกเป็นคนป่วยใกล้ตาย” เบนจามินพูดน้ำเสียงเย็นซึ่งมันทำให้หญิงสาวหน้าซีดเผือดลงทันที

“น้องแองจี้ป่วยหนักหรือคะ”

“ใช่ น้องแองจี้ป่วยหนัก เธอเกิดมาพร้อมกับร่างกายที่อ่อนแอและไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยตั้งแต่ได้ขวบกว่าๆ ซึ่งฉันมารู้ทีหลังเมื่อแม่ของแกทิ้งแกไปแล้วปล่อยให้น้องแองจี้อยู่กับพี่เลี้ยงตามลำพังโดยไม่กลับมาเหลียวแล แต่โชคดีที่พี่เลี้ยงของน้องแองจี้ฉลาดและเป็นคนดี รู้ว่าน้องแองจี้เป็นใครจึงจะพามาส่งให้ฉันดูแล แต่โชคร้ายระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุรถโดยสารที่นั่งมาเกิดชนกับรถกับรถสิบล้อ พี่เลี้ยงน้องแองจี้บาดเจ็บสาหัส ทั้งสองถูกนำส่งโรงพยาบาลโดยที่น้องแองจี้ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลยเพราะพี่เลี้ยงของเธอโอบกอดเอาร่างบังกระจกที่แตกกระจายไว้ไม่ให้โดนน้องแองจี้ ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่อึดมากเธอยื้อชีวิตของตนเองจนพบฉันและเห็นว่าฉันมารับน้องแองจี้แล้วเธอจึงได้สิ้นใจ... แต่หลังจากที่ฉันเลี้ยงดูน้องแองจี้ได้สักพักก็พบถึงความผิดปกติทางการได้ยินของน้องแองจี้ อีกสามปีต่อมาน้องแองจี้ก็ล้มป่วยและหมอก็วินิจฉัยว่าแองจี้เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวแบบเฉียบพลันในเด็กระยะสุดท้าย...” กล่าวจบเขาก็นิ่งเงียบมองออกไปนอกหน้าต่างในขณะที่ชนกวนันท์น้ำตาซึมเพราะความสงสารเด็กหญิงผู้อาภัพ

(โรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว (Leukemia) หมายถึงภาวะที่เม็ดเลือดขาว กลายเป็นมะเร็งมีการสร้างเซลล์เม็ดเลือดขาวอย่างมากเกินไปจนร่างกายของเราไม่สามารถควบคุมมันได้ เซลล์มะเร็งเหล่านี้จะไปอยู่ตามอวัยวะต่างๆทำให้ร่างกายขาดสารอาหาร และมีภูมิคุ้มกันต่ำ เนื่องเซลล์มะเร็งเหล่านี้ไม่สามารถทำงานได้เหมือนเซลล์ทั่วไป)

“โอ ไม่จริง ทำไม... น้องแองจี้ยังเด็กนัก”

“ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอมาสงสารหรือเห็นใจน้องแองจี้ หากเธอไม่อยากทำหน้าที่นี้ด้วยใจจริงฉันก็พร้อมจะส่งเธอกลับ เพราะไม่รู้ว่าจะรั้งเธอให้อยู่ทำไมหากเธอไม่เต็มใจ” เขาหันมามองเธอด้วยประกายตาว่างเปล่า ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยราวรูปปั้น

“ฉันไม่ได้ไม่เต็มใจ เพียงแต่ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร... ฉัน เอ่อ ฉันเต็มใจจะอยู่เป็นพี่เลี้ยงให้น้องแองจี้นะคะแต่ฉันขอติดต่อทางบ้านและจัดการธุระส่วนตัวก่อนได้ไหม”

“ไม่ได้ หากเธอจะอยู่ที่นี่เธอจะต้องไม่ติดต่อกับใคร ส่วนเรื่องที่บ้านเธอไม่ต้องห่วงฉันให้คนจัดการแล้วเรียบร้อย รถของเธอก็อยู่ที่บ้าน มีคนคอยเฝ้าระวังบ้านของเธอให้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ต้องกลัวว่าสมบัติของเธอจะหายหรอกศรัญภัทรา หากระหว่างอยู่ที่นี่แล้วของในบ้านเธอหายฉันพร้อมจะชดใช้ให้”

“เผด็จการที่สุด ฉันแค่อยากติดต่อคนที่บ้านเท่านั้น เช่น... เอ่อ” หญิงสาวนึกไม่ออกว่าจะหาวิธีติดต่อบอกกล่าวให้ศรัญภัทรารู้ว่าเธออยู่ที่ไหนน้องสาวจะได้ไม่เป็นห่วงและเธอไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอไม่ใช่ศรัญภัทราเพราะกลัววาเขาจะส่งเธอกลับแล้วพาตัวน้องสาวเธอมาแทน ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นคงไม่ดีแน่ เพราะน้องแองจี้อาจจะมีเวลาไม่มากขนาดนั้น...

“เธอมีใครที่ต้องห่วง แฟนเธอหรือ...”

“ปละ เปล่าไม่ใช่”