บททั้งหมดของ รักพรางใจใยเสน่หา : บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของมารดา ทำให้เด็กหญิงร่างผอมบางทั้งสองกอดกันแน่นอย่างหวาดกลัว ทั้งอยากออกไปห้ามปรามไม่ให้เขาทำร้ายมารดาก็กลัวว่าจะยิ่งเพิ่มโทสะให้ผู้ชายซึ่งได้ชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิดที่กำลังติดการพนันงอมแงมและติดพันผู้หญิงในวงพนันด้วย กัน ทุกๆ ครั้งที่ เขา กลับมาก็จะลงมือทำร้ายทุบตีด่าทอ ศจีพรรณ ผู้เป็นมารดาของพวกเธอด้วยคำหยาบคายเสมอ และบางครั้งก็ทุบตีพวกเธอเพื่อระบายความกราดเกรี้ยวหากเห็นว่าพวกตนเข้าไปกอดร่างผอมบางขี้โรคของมารดา แม้พวกจะอ้อนวอนไม่ให้ผู้เป็นพ่อทำร้ายพวกตนแต่ทุกๆ ครั้งพวกเธอก็จะถูกทุบตีจนเนื้อบางๆ เขียวเป็นจ้ำๆ จนศจีพรรณทนเห็นลูกๆ ถูกทำร้ายไม่ได้จึงสั่งห้ามไม่ให้ทั้งสองพี่น้องฝาแฝดออกมาจากห้องยามที่บิดาเมากลับมาหรือกำลังด่าทอทุบตีตน “นี่พี่รันยังไม่ไล่นังเมียขี้โรคพี่ออกไปจากบ้านอีกเหรอคะ จะให้หลินมาเป็นเมียน้อยอยู่ร่วมบ้านกับนังแก่นี่ หลินไม่ยอมนะคะ เพื่อนๆ หลินรู้อายเขาแย่เลย แล้วน้องแคทลูกสาวหลินอีกเขาจะรู้สึกอย่างไร ถ้าเข้ามาอยู่ในบ้านนี้แล้วรู้ว่าแม่ของแกเป็นเมียน้อย” เสียงแหลมบาดหูของผู้คนหนึ่งดังขึ้นอย่างมีจริต ซึ่งมันทำให้ เด็กหญิงชนกวน

ศรัญภัทรายังจำวันนั้นได้ดีเธอสองคนกอดกันร้องไห้ปานจะขาดใจอยู่บนเรืออย่างเสียขวัญเสียใจ หลังจากที่หน่วยกู้ภัยมากู้ร่างไร้วิญญาณของมารดาขึ้นมา เพื่อนบ้านต่างก็ช่วยกันจัดงานศพให้มารดา ตามมีตามเกิดทั้งๆ ที่ฐานะทางบ้านของพวกเธอใช่จะยากจนกลับเป็นผู้มีอันจะกินด้วยซ้ำ แต่เพราะผู้หญิงคนใหม่ของพ่อนั้นได้ห้ามไม่ให้บิดามาร่วมงานศพและครอบครองทรัพย์สมบัติของมารดาเธอทุกอย่าง หลังจากนั้นพวกเธอก็ไม่เคยกลับเข้าไปในบ้านหลังนั้นอีกเลย และไม่คิดจะสนใจด้วยว่าพวกเขาเหล่านั้นจะอยู่กันอย่างไร พวกเธอทั้งสองเดินทางไปหาญาติคนสุดท้ายของมารดาที่ต่างจังหวัดแต่ในระหว่างทางพวกเธอเจอกับอานนท์เสียก่อน จึงเป็นเหตุที่ทำให้ชีวิตของเด็กหญิงวัยสิบขวบผูกพันกับครอบของอานนท์เสมือนคนในครอบครัวเดียวกัน... “ตัวอยากกลับไปเป็นลูกเขาหรือไง” ศรัญภัทราสูดหายใจลึกๆ แล้วถามเสียงขื่น“เปล่า แค่จะบอกว่าท่าทางเขาดูไม่สบายมาก สภาพร่างกายผอมโซ แต่งกายเอ่อ ซอมซ่อเหมือนไม่มีใครดูแลและไม่มีเงิน แพรเห็นเขาทำงานเป็นคนรับจ้างเข็นของในตลาดสด”“ช่างเขาสิ ไม่เกี่ยวกับพราว ตัวอยากจะช่วยเหลือเขามันก็เรื่องของตัว แต่สำหรับพราว ความสัมพันธ์ทั้งหมดที่มีม

“อะไรกันทำไมต้องเสียงดังเหมือนตะคอกเลย แพรแค่จะไปส่งขนมนะ ไม่ได้ไปรบที่ชายแดนใต้ ตัวก็ทำเสียงดัง ไปได้ แพรตกใจนะ”“ก็จะไม่ให้เสียงดังได้ไง นั่นมันไม่ใช่ตลาดหรือร้านค้าที่ตัวเคยไปส่งขนมนะแพร นั่นมันคฤหาสน์เลยนะ บ้านคนดังระเบิดเลยนะ แล้วคนดังขนาดนั้นเขาจะมาสั่งขนมของตัวทำไม อีกอย่างเราก็ไม่ได้เปิดหน้าร้านเสียหรูหราชื่อเสียงก็ไม่มี”ศรัญภัทราโวยมาตามสายเมื่อเธอพักระหว่างถ่ายแบบ ซึ่งยกกองมาทำงานกันที่หัวหิน หญิงสาวในชุดไทยสมัยรัชการที่เจ็ดหน้ามุ่ย ในขณะที่คนกำลังจะไปส่งขนมยิ้มร่าเพราะคราวนี้เธอได้เงินเกือบๆ หลักหมื่นเลยทีเดียว“ไม่เอาแล้วคุยกับพราวแล้วปวดหัวเสียงแหลมๆ แบบนี้หากแฟนละครได้ยินคงคิดว่าเป็นเสียงนางร้ายไม่ใช่นางเอกแน่ๆ เลย แค่นี้นะถึงบ้านลูกค้าแล้ว” ชนกวนันท์วางสายจากน้องสาวเมื่อขับรถยนต์คันเล็กของศรัญภัทราซึ่งเอามาให้เธอไว้ใช้ระหว่างที่ตนเองไปถ่ายแบบที่หัวหินมาถึงหน้าคฤหาสน์ทวีวัฒน์ภิรมย์พอดีประตูอัลลอยด์ลวดลางดงามก็เปิดออกช้าๆ พร้อมกับมีคนมาโบกรถให้เธอเข้าไปจอดในโรงรถกว้างใหญ่ซึ่งมีรถหรูหลายสัญชาติจอดเรียงกันราวกับโชว์รูมรถหรูราคาแพง“เชิญด้านนี้เลยค่ะคุณแพร คุณท่านรออยู่” หญิ

“ได้เลยค่ะ น้องแองจี้ยินดีค่ะ” เด็กหญิงกล่าวอย่างยินดีและชี้นิ้วมาที่ตัวพร้อมกับบอกพี่สาวคนสวยที่เธอใฝ่ฝันอยากพบอย่างน่ารักจนคนที่คิดหวาดหวั่นนั้นคลายความกลัวลงแล้วรับแก้วน้ำขึ้นดื่มคลายความกระหาย หญิงสาวหันมามองเด็กหญิงแองจี้อย่างพินิจพิจารณา แล้วเธอก็พบว่า หนูน้อยสวมหมวกไหมพรมสีสดใสและสวมเครื่องช่วยฟังแบบแขวนหลังหูขนาดเล็กบางแนบไปกับใบหูเล็กๆ นั้น(เครื่องช่วยฟัง คือ อุปกรณ์สำหรับผู้ที่มีความผิดปรกติทางการได้ยินตั้งแต่หูตึงจนถึงหูหนวก เครื่องช่วยฟังเป็นเครื่องขยายเสียงให้ดังขึ้น ประกอบด้วย ไมโครโฟนเป็นตัวรับเสียง ตัวขยายเสียงให้ดังขึ้นคือเอมปริไฟร์มีทั้งแบบแบบดิจิทอลล์ แบบอนาลอกซึ่งมีอยู่สามแบบคือ แบบกล่องแบบแขวนหลังหูแบบใส่ในช่องหู)ซึ่งมันบ่งบอกว่าเด็กหญิงมีความพกพร่องทางการได้ยิน ใบหน้าที่ดูซีดเซียวของเด็กน้อยทำให้ชนกวนันท์มีความรู้สึกว่าน้องแองจี้ป่วยและอาจจะป่วยมากด้วย หญิงสาวยิ้มให้เด็กหญิงบางๆ ด้วยความรู้สึกที่เป็นมิตรมากขึ้น“ทีนี้จะตอบพี่พราวได้รึยังคะ ว่าพี่พราวอยู่ที่ไหน” เธอตัดสินใจเป็นศรัญภัทราด้วยความรู้สึกสงสารน้องแองจี้อย่างบอกไม่ถูก“ที่นี่คือเกาะดาหวันค่ะพี่พราวขา

“แล้วใครที่สำคัญกับเธอมากจนต้องพยายามจะติดต่อเขา หรือว่าเธอคิดไม่ซื่อจะโทร. หาตำรวจ” เขาพาลหาเรื่องด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองอย่างบอกไม่ถูก“ฉันไม่มีแฟนค่ะ” เธอตอบเสียงหนักแน่น ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตไร้กรอบแว่นหนาวาววับ“นึกว่าดาราดังอย่างเธอจะมีแฟนเยอะ หรือเปลี่ยนบ่อยๆ จนจำไม่ได้ว่าใครเป็นแฟนเสียอีก”“นั่นมันคนอื่นค่ะไม่ใช่ฉัน..” หญิงสาวพยายามปกป้องชื่อเสียงของน้องสาวเมื่อชายหนุ่มทำเสียงเหยียดหยัน“เอาเป็นว่าเธออยากติดต่อใครเรื่องอะไรก็บอกฉันเดี๋ยวฉันจัดการเอง เอาล่ะในเมื่อเธอตกลงจะอยู่ที่นี่ก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปหาน้องแองจี้ที่ห้อง เดี๋ยวฉันจะให้คนพาไปส่วนของใช้ทุกอย่างของเธอฉันเตรียมไว้ให้แล้วแบบที่เธอใช้ประจำไม่ต้องห่วงว่าทำงานกับฉันแล้วจะซอมซ่อหรอก”เขาพูดเองเออเองเสร็จสรรพโดยที่ชนกวนันท์ไม่มีโอกาสแย้ง หรือถ้าแย้งเธอคิดว่ามันก็เหมือนพูดกับลม ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดกับเขาสิ่งที่เธอควรทำตอนนี้คือ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและหาอะไรรับประทานดีกว่าเป็นไหนๆ เพราะตอนนี้เธอหิวเหลือเกิน กองทัพต้องเดินด้วยท้องชนกวนันท์คิดอย่างมีสติ...ชนกวนันท์เดินตามคนของเขาซึ่งเป็นหญิงวัยกลางคนผิวดำคล้ำเข้าม