บทที่ 10.

ให้ตายสิ เขารู้สึกตื่นเต้นร้อนผ่าวไปทั้งกายได้อย่างไรเพียงแค่มองเธอ ผู้หญิงมากมายผ่านเข้ามาในชีวิตนั้นใช่จะสวยน้อยกว่าหญิงสาวตรงหน้าแต่ไม่ได้ทำให้เขาใจเต้นแบบนี้ เบนจิมินคิดอย่างขุ่นเคืองตัวเองและพาลโทษหญิงสาวผู้เป็นต้นเหตุเสียเลย...

“พี่พราวขา นี่ค่ะน้องแองจี้ตั้งใจวาดให้พี่พราวเลยนะคะ” เด็กหญิงวิ่งไปหาหญิงสาวแล้วยื่นภาพวาดให้พี่เลี้ยงสาวคนสวยด้วยความตื่นเต้น

            “สวัสดีตอนเย็นจ้ะ น้องแองจี้ให้พี่แพร เอ้ยพี่พราวหรือคะ สวยมากเลยค่ะ เก่งที่สุดเลย” ชนกวนันท์เอ่ยชมจากใจจริงเมื่อมองภาพในมือ

            “ขอบคุณค่ะ น้องแองจี้ดีใจที่พี่พราวชอบ”

            “เอาเป็นว่าน้องแองจี้อยู่กับพี่พราวก่อนนะคะ คุณลุงเบนจะต้องไปดูคนงานที่ผาดาหวัน... ฝากด้วยนะคุณพราว ขอบคุณมากที่มาเป็นพี่เลี้ยงให้แองจี้” ชายหนุ่มกล่าว มองใบหน้าหวานละมุนในกรอบเรือนผมบ๊อบหน้าม้านิ่งจนหญิงสาวรู้สึกหวิวๆ ชอบกลในใจ

            “เอ่อ ค่ะ คุณเบนจามินไม่ต้องห่วงนะคะ” ชนกวนันท์ตอบรับด้วยรอยยิ้มจริงใจ ซึ่งรอยยิ้มของเธอทำให้ใจแกร่งกระด้างไหววูบโดยไม่ตั้งใจ ชายหนุ่มเดินตึงๆ จากไปเหมือนโกรธเธอ ซึ่งมันทำให้ชนกวนันท์ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

            “พี่พราวขา เรามาวาดรูปกันค่ะ พี่พราวชอบวาดรูปไหมคะ” เสียงเด็กหญิงทำให้หญิงสาวหันมามองแล้วยิ้มให้

            “พี่พราวชอบรูปวาดค่ะ แต่พี่พราววาดไม่เป็นพี่พราวถนัดทำขนมมากกว่า” ชนกวนันท์ตอบความจริง สำหรับเธอนั้นถนัดการทำขนมหรืออาหารมากว่า หากแต่ศรัญภัทรานั้นเก่งเรื่องงานศิลปะนัก

            “จริงหรือคะ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พี่พราวทำขนมให้น้องแองจี้ทานนะคะ”

            “จ้า ด้วยความยินดีค่ะ..”

            “พี่หนูนาคะ ทำไมน้องพราวติดต่อแพรไม่ได้เลย นี่มันจะสองวันแล้วนะคะ เรารีบกลับกันดีกว่าไหมคะ น้องพราวไม่อยากอยู่ร่วมงานเลี้ยงเลย ห่วงแพรอย่างไรไม่รู้” ศรัญภัทราเทียวกดโทรศัพท์มือระวิงเมื่อไม่สามารถติดต่อพี่สาวฝาแฝดได้ พี่หนูนาผู้จัดการสาวมองใบหน้าสวยที่ฉายแววร้อนใจนั้นด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน ความรักความผูกพันที่มีต่อสองสาวฝาแฝดนี้มันมากมายนัก มากกว่าคำว่าผู้จัดการส่วนตัวของศรัญภัทราเสียอีก...

            “ได้จ้ะ พี่หนูนาก็ห่วงน้องแพรเหมือนกัน รู้สึกใจหายๆ ไงไม่รู้”

            “ค่ะ เราไปกันเลยนะคะ” ว่าแล้วสองสาวต่างก็พากันเก็บของใช้เล็กน้อยลงกระเป๋าแล้วไปลาเจ้าของโปรเจคซึ่งว่าจ้างให้ศรัญภัทรามาเป็นนางแบบให้ แล้วทั้งสองก็มุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ ทันที

            “รถก็อยู่ที่บ้านนี่คะ แล้วแพรไปไหน..” เมือมาถึงบ้านพักหลังน้อยย่านชานเมืองศรัญภัทราก็เข้าบ้านโดยใช้ประตูหลังบ้าน พร้อมด้วยพี่หนูนาก็เข้ามาช่วยเธอสำรวจรอบๆ บ้านอย่างร้อนใจ แต่เมื่อพากันตามหาชนกวนันท์ทั้งบ้านแล้วก็กลับไร้วี่แวว อีกทั้งข้าวของเครื่องใช้ของเธอก็ยังอยู่ครบไม่มีชิ้นไหนสูญหาย บ้านก็ดูสะอาดสะอ้านไม่มีฝุ่นเกาะเหมือนได้รับการดูแลทำความสะอาดทุกๆ วัน

            “มันแปลกมากเลย บ้านเหมือนมีคนอยู่ แต่เรากลับไม่พบแพร... พี่หนูนาคะหรือว่าแพรจะ...”

            “ไม่เอาน่าน้องพราว อย่าเพิ่งคิดไปในทางร้าย บางทีน้องแพรอาจจะกำลังซื้อของอยู่ก็ได้” พี่หนูนาปลอบพร้อมกับโอบกอดร่างบางไว้

            “แต่น้องพราวรู้สึกได้ว่าแพรไม่ได้อยู่ที่นี่ น้องพราวรู้สึกว่าแพรก็คิดถึงพราว แต่น้องพราวไม่รู้ว่าแพรอยู่ที่ไหน” ศรัญภัทรากลั้นน้ำตาไม่อยู่จริงๆ เธอทั้งสองคนไม่เคยแยกจากกันไปไกล ตลอดเวลาสิบสองปีที่ผ่านมาพวกเธอทั้งสองอยู่ด้วยกันตลอดและมีกันและกันเสมอ

            “เอาเป็นว่าน้องพราวทำใจให้สบายก่อน เดี๋ยวพี่หนูนาไปสอบถามบ้านข้างๆ ให้ น้องพราวพักก่อนเถอะ” กล่าวจบพี่หนูนาก็เดินเปิดประตูหน้าบ้านออกไปกดกริ่งบ้านข้างๆ เพราะพี่หนูนานั้นเคยพูดคุยกับบ้านข้างๆ นั้นเป็นประจำยามที่มาที่นี่

ศรัญภัทราเดินไปเข้าครัวเล็กๆ เพื่อหาน้ำดื่มอย่างว้าวุ่นใจ แล้วสายตาของเธอจะสะดุดกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่ติดอยู่กับประตูตู้เย็น มือบางหยิบมาดูทันที

“วันที่ สิบสี่ เก้าโมงเช้าไปส่งขนมที่บ้านทวีวัฒน์ภิรมย์... ขนมปังกรอบสองร้อยกล่อง”เธออ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นด้วยหัวใจที่ลิงโลด ใช่แล้ววันนั้นที่เธอกับพี่สาวคุยกันชนกวนันท์บอกเธอว่าจะไปที่นั่น หลังจากที่พี่สาววางสายแล้วเธอโทร. กลับมาย้ำให้พี่สาวกลับบ้านเร็วๆ อย่ามัวโอ้เอ้ซึ่งมันเป็นเรื่องปรกติของพวกเธอที่จะโทรศัพท์ถามไถ่ห่วงใยกันเสมอ

“บ้านนั้นเขาก็บอกว่าไม่รู้เหมือนกันเพราะเพิ่งกลับจากเยี่ยมญาติที่ระยอง เฮ้อ ทำไงดีล่ะนี่” พี่หนูนาเดินบ่นเข้ามา

“พี่หนูนาคะ น้องพราวรู้แล้วว่าจะไปตามหรือถามหาแพรได้ที่ไหน ที่นี่ไงคะ”

“บ้านทวีวัฒน์ภิรมย์... น้องพราว นั่นมันไม่ใช่บ้านตาสีตาสานะคะ”