บทที่ 7.

“ได้เลยค่ะ น้องแองจี้ยินดีค่ะ” เด็กหญิงกล่าวอย่างยินดีและชี้นิ้วมาที่ตัวพร้อมกับบอกพี่สาวคนสวยที่เธอใฝ่ฝันอยากพบอย่างน่ารักจนคนที่คิดหวาดหวั่นนั้นคลายความกลัวลงแล้วรับแก้วน้ำขึ้นดื่มคลายความกระหาย หญิงสาวหันมามองเด็กหญิงแองจี้อย่างพินิจพิจารณา แล้วเธอก็พบว่า หนูน้อยสวมหมวกไหมพรมสีสดใสและสวมเครื่องช่วยฟังแบบแขวนหลังหูขนาดเล็กบางแนบไปกับใบหูเล็กๆ นั้น

(เครื่องช่วยฟัง คือ อุปกรณ์สำหรับผู้ที่มีความผิดปรกติทางการได้ยินตั้งแต่หูตึงจนถึงหูหนวก เครื่องช่วยฟังเป็นเครื่องขยายเสียงให้ดังขึ้น ประกอบด้วย ไมโครโฟนเป็นตัวรับเสียง ตัวขยายเสียงให้ดังขึ้นคือเอมปริไฟร์มีทั้งแบบแบบดิจิทอลล์ แบบอนาลอกซึ่งมีอยู่สามแบบคือ แบบกล่องแบบแขวนหลังหูแบบใส่ในช่องหู)

ซึ่งมันบ่งบอกว่าเด็กหญิงมีความพกพร่องทางการได้ยิน ใบหน้าที่ดูซีดเซียวของเด็กน้อยทำให้ชนกวนันท์มีความรู้สึกว่าน้องแองจี้ป่วยและอาจจะป่วยมากด้วย หญิงสาวยิ้มให้เด็กหญิงบางๆ ด้วยความรู้สึกที่เป็นมิตรมากขึ้น

“ทีนี้จะตอบพี่พราวได้รึยังคะ ว่าพี่พราวอยู่ที่ไหน” เธอตัดสินใจเป็นศรัญภัทราด้วยความรู้สึกสงสารน้องแองจี้อย่างบอกไม่ถูก

“ที่นี่คือเกาะดาหวันค่ะพี่พราวขา และน้องแองจี้ต้องขอขอบพระคุณนะคะที่พี่พราวยอมมาเป็นพี่เลี้ยงให้น้องแองจี้ที่นี่” หนูน้อยกราบลงที่ตักของเธออย่างน่ารัก แล้วลุกขึ้นนั่งตั้งมือข้างขวาขึ้นระดับอกแล้วผายออกด้านข้างสองครั้งทำให้หญิงสาวอึ้งไป แต่ก่อนที่ทั้งสองสาวจะพูดอะไร ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมด้วยผู้ชายร่างสูงใหญ่เดินหน้าเข้มเข้ามา รูปร่างสูงใหญ่ของเขาไม่ได้ทำให้ชนกวนันท์หวาดหวั่นเท่ากับหนวดเครารุงรังบนใบหน้าถมึงทึงของเขา หญิงสาวรีบโอบกอดร่างผอมบางของเด็กหญิงไว้แน่นราว เหมือนว่าหนูน้อยจะเป็นโล่กำบังให้เธอเพราะเธอรู้สึกว่าเด็กหญิงน่าจะมีความสำคัญกับคนที่เดินเข้ามา...

“แองจี้คะไปทานข้าวได้แล้วค่ะคนเก่งให้คุณลุงคุยกับพี่พราวของน้องแองจี้ก่อนนะคะ”

“ค่า คุณลุงเบน น้องแองจี้ไปทานข้าวก่อนนะคะเดี๋ยวมาค่ะ” น้องแองจี้กล่าวพร้อมกับยื่นใบหน้าเล็กๆ นั้นมาจุ๊บแก้มเธอเบาๆ แล้ววิ่งออกไปจากห้อง ปล่อยให้เธอเผชิญหน้ากับยักษ์ตัวใหญ่...

ชายหนุ่มที่ได้ยินน้องแองจี้เรียกว่า คุณลุงเบน มองหน้าเธอด้วยแววตาเรียบเฉยเดินไปหยุดที่ระเบียงกว้างหันหน้ามองท้องทะเลยามเช้าเหมือนไม่มีเธออยู่ ทั้งๆ ที่เขาบอกกับหลานสาวว่าจะคุยกับเธอชนกวนันท์มองแผ่นหลังกว้างอย่างหวาดๆ ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะมาดีหรือร้าย

“ฉันขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหมคะ”

“ไปสิ..” ชายหนุ่มหันมามองเธอด้วยแววตางงงันเล็กน้อยก่อนจะอนุญาต ชนกวนันท์รีบลุกไปเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

เบนจามินมองตามหญิงสาวไปพลางนึกแปลกใจที่เธอไม่โวยวาย ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ที่เขาแสงศรไปเจรจาเสนองานพี่เลี้ยงเด็กให้เธอด้วยจำนวนเงินซึ่งนับว่าแพงลิบ แต่เจ้าหล่อนกลับไม่สนใจซ้ำยังโวยวายและเหวี่ยงคนของเขากลับมา อีกทั้งยังโทรศัพท์มาต่อว่าเขาซึ่งเป็นผู้ว่าจ้างเธอเป็นพรีเซ็นเตอร์อีกด้วย เบนจามินถอนใจอย่างโล่งอกแกมชื่นชมที่หญิงสาวมีสติไม่โวยวาย หรือคิดจะหนีออกไปจากห้องนี้อย่างที่เขาคิด แปลกเหลือเกินราวกับคนละคน...

“ฉันอยากรู้ว่า คุณทำแบบนี้ทำไม” ชนกวนันท์ถามเขาด้วยน้ำเสียงแสนจะเบาเพราะความเป็นคนค่อนข้างเงียบขรึมและไม่มั่นใจในตนเอง จึงได้แต่มองผู้ชายที่ชื่อเบนจามินอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี หลังจากได้รู้จักเขาอย่างเป็นทางการได้พูดคุยถึงข้อตกและสัญญาระหว่างเธอกับเขาเมื่อชายหนุ่มบอกเกี่ยวกับการมาที่นี่ของตน

ที่นี่คือเกาะดาหวัน.. เกาะซึ่งห่างไกลจากบ้านที่เธออยู่มาก ซ้ำยังอยู่ท่ามกลางคนที่ไม่รู้จักมักคุ้น สภาพแวดล้อมก็ไม่ชินและที่สำคัญคนตรงหน้าเธอก็ทำให้เธออยากจะหนีหายไปจากที่นี่เสียตอนนี้ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมานั่งอยู่ต่อหน้าผู้ชายที่เคยยินน้องสาวพูดถึงว่าเป็นเป็นคนดังโลกส่วนตัวสูงที่หาตัวพบยาก

หนุ่มโสดเข้าขั้นมหาเศรษฐี ซึ่งสาวๆ ทั้งในและนอกวงการบันเทิงอยากเสนอตัวเป็นผู้หญิงของเขา ซึ่งชนกวนันท์เองไม่เคยสนใจและไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยสักครั้งได้ยินบ้างก็แต่ข่าวคาวที่เขามีกับเหล่าดารานางแบบจากปากน้องสาว แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากกว่านั้น และศรัญภัทราก็แค่พูดให้ฟังตามกระแสข่าวซึ่งในความคิดของพวกเธอมันไร้สาระ และหากจำไม่ผิดเบนจามินเป็นเจ้าของบริษัท เบสท์บราวส์ฟู้ด (Beast Brows Foods) ผู้ผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์อาหารเพื่อสุขภาพสำเร็จรูป ซึ่งศรัญภัทราน้องสาวฝาแฝดของเธอเป็นพรีเซนเตอร์ให้อยู่ในขณะนี้นั่นเอง

“ฉันก็บอกเธอแล้วไงว่าฉันต้องการให้เธอมาเป็นพี่เลี้ยงให้น้องแองจี้ระหว่างอยู่ที่นี่ พร้อมกับค่าจ้างอย่างงาม”