บทที่3

แต่ในชั่วขณะต่อมา ฉันก็ตระหนักได้ถึงความไม่เหมาะสมของตัวเองทันที

จึงพยายามจะใช้เสื้อโค้ตตัวใหญ่คลุมปิดรอยฉีกขาดของกระโปรงเอาไว้ให้มิดชิด

เก้าปี ผลกระทบที่ซ่งเยี่ยนชิงมีต่อตัวฉันได้ฝังลึกอยู่ในตัวฉันไปแล้ว

เขาบอกว่าชอบที่ฉันใส่กระโปรง ดังนั้นฉันจึงใส่กระโปรงเป็นเวลาเก้าปี

เขาบอกว่าชอบกลิ่นน้ำหอมของฉัน เก้าปีฉันก็ไม่เคยเปลี่ยนยี่ห้อของน้ำหอมเลย

เขาบอกว่าอยากให้ฉันอยู่เคียงข้างเขา ฉันจึงรออย่างโง่เขลาเป็นเวลาเก้าปี

เก้าปี หนึ่งร้อยแปดเดือน

ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยถาม ไม่เคยโวยวาย

แต่ทุกครั้ง ฉันก็ไม่สามารถโน้มน้าวตัวเองได้

มนุษย์เราก็แบบนี้แหละไม่เชื่อเรื่องโชคชะตา และไม่เชื่อเรื่องลี้ลับ

มักจะคิดไปเองเสมอว่าคนเจ้าชู้จะกลับตัวกลับใจได้

และก็มักจะยอมเชื่อคำโกหกพกลมประเภทรักแท้ตราบฟ้าดินสลายอยู่ร่ำไป

ฉันขดตัวนอนลงบนพื้นโดยเท้าเปล่า ในหัวจำได้เลือนลางว่า ครั้งแรกที่ฉันได้พบกับซ่งเยี่ยนชิง

ก็เป็นในช่วงฤดูหนาวแบบนี้ ที่บนข้างทางที่เงียบเหงาปนหนาวเหน็บเช่นนี้เหมือนกัน

ปีนั้น ฉันเพิ่งอยู่ชั้นปีที่สอง ถูกพ่อเลี้ยงใช้ค่ารักษาพยาบาลของแม่มาข่มขู่ บังคับให้ฉันต้องมาขายเหล้าที่บาร์เพื่อหาเงินใช้หนี้

ฉันไม่มีวันลืมได้เลย วันนั้นตอนที่ฉันก้าวเท้าเข้าไปในบาร์

สายตาที่ผู้ชายทุกคนมองมาที่ฉัน

พวกเขามองฉัน ราวกับว่ากำลังมองชิ้นเนื้อที่วางอยู่บนเขียงที่สามารถไขว่คว้ามาได้ง่ายๆ

ฉันร้องไห้และกรีดร้องบอกจะไปจากที่นี่ แต่พวกเขากลับลากฉันไว้

และลากฉันเข้าไปในห้องส่วนตัวอย่างโหดร้ายทารุณ

สุดท้าย ฉันก็คว้าขวดเหล้าแล้วตีคนคนหนึ่งจนบาดเจ็บ ถึงจะหนีออกจากบาร์ไปได้

ในตรอกมืดสลัวด้านหลังบาร์ ฉันวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต แต่ฉันวิ่งเร็วเกินไป

จนลืมดูทางใต้เท้า จึงสะดุดกับเหล็กแท่งที่ขวางทาง ล้มลงกับพื้น ทำยังไงก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้เลย

จนกระทั่งซ่งเยี่ยนชิงปรากฏตัวขึ้นที่ต่อหน้าฉันราวกับผู้ช่วยชีวิต

เมื่อผู้หญิงตกอยู่ในความสิ้นหวัง ก็มักจะฝากความหวังไว้กับผู้ชายเสมอ

แต่สิ่งที่เรียกว่าที่หลบภัยนั้น แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงเหวอีกแห่งหนึ่งเท่านั้น

เพียงแต่ว่า สัจธรรมข้อนี้ ฉันใช้เวลาถึงเก้าปีกว่าจะเข้าใจ

ตอนนั้น เขาช่วยฉันตวาดไล่ผู้ชายพวกนั้นไปจนหมด รวมถึงพ่อเลี้ยงผู้โลภมากของฉันด้วย

แล้วยังจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของแม่ฉันให้อีกด้วย

เขาอุปการะฉันจนเรียนจบมหาวิทยาลัย และส่งฉันไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ

จนกระทั่งหลังจากที่ฉันเรียนจบปริญญาโท และเข้ามาทำงานเป็นผู้ช่วยของเขา

พวกเราถึงได้มีความสัมพันธ์ที่แท้จริงกันอย่างจริงจัง

ดังนั้น ฉันจึงรู้สึกเสมอว่าฉันแตกต่างจากหญิงสาวเหล่านั้น

แต่มันจะแตกต่างกันสักที่ไหนกันเล่า เพียงแต่ว่าฉันใช้งานได้ดี และเชื่อฟังกว่าเท่านั้นเอง

สูดอากาศเย็นเข้ามากเกินไป กระเพาะของฉันก็เริ่มปวดอย่างควบคุมไม่ได้อีกแล้ว

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา อยากโทรให้คนมารับฉัน

แต่รายชื่อที่ถูกปักหมุดเอาไว้บนสุดในรายชื่อผู้ติดต่อ ก็ยังคงเป็นซ่งเยี่ยนชิงอยู่ดี

ฉันสูดน้ำมูก แล้วยัดโทรศัพท์มือถือกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตตัวใหญ่

ตอนที่ฉันกำลังเตรียมจะเรียกแท็กซี่กลับบ้าน ด้านหลังก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นมา

"เธออยู่ที่นี่จริงด้วย"

ซ่งเยี่ยนชิงยืนอยู่ข้างหลังฉันในระยะห่างออกไปไม่กี่ก้าวเท่านั้นเอง

มือและแก้มของเขาหนาวจนแดงก่ำ

ราวกับว่ามายืนอยู่ที่นี่มานานแล้วเหมือนกัน

ฉันไม่ได้ตอบเขา แค่ยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น

เขาเดินเข้ามา อุ้มฉันขึ้นด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็หิ้วรองเท้าส้นสูงของฉันเอาไว้

เดินตรงไปยังรถที่จอดอยู่ข้างถนน

แสงไฟสลัวจากเสาไฟริมทางส่องให้เงาของเราทอดยาวออกไป ฉันถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า

ตรอกเล็กๆ นี้ ก็คือปากตรอกสายเดิมที่พวกเราได้พบกันเป็นครั้งแรก

เครื่องทำความร้อนในรถเปิดอยู่ พอเข้าไปในรถฉันก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่พัดเข้ากระแทกหน้าทันที ทำให้หัวใจของฉันรู้สึกยุบยิบขึ้นมา

"ประธานซ่ง เราเลิกกันแล้วนะคะ"

ฉันพ่นคำพูดออกมาทีละคำ เพื่อย้ำเตือนตัวเองถึงความจริงข้อนี้

และย้ำเตือนเขาด้วย

ซ่งเยี่ยนชิงยิ้ม “ฉันรู้ แต่เธอก็ยังเป็นลูกน้องฉันอยู่ดี ตอนนี้มีเรื่องยุ่งยากอีกเรื่องหนึ่ง ที่ต้องการให้เธอไปจัดการ”

ในชั่วพริบตา ความอบอุ่นภายในรถก็พลันสลายหายไป

ฉันตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อให้ตัวเองได้สติ

หยิบสมุดบันทึกที่พกติดตัวไว้ออกมาแล้วจดลงไป

"โจวชูหรานท้องได้สามสัปดาห์แล้ว เพิ่งตรวจเจอ ยกเลิกสัญญาเลิกราของเธอไป”

เขาพูดออกมาอย่างราบเรียบไร้ความรู้สึก โดยไม่ปรายตามามองฉันเลยแม้แต่แวบเดียว