บทที่ 1

วันที่แฟนสาวตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศ จู่ ๆ เธอก็บอกผมว่า

“ครั้งแรกของฉัน เพื่อนนายเป็นคนเปิดซิงให้”

เมื่อเห็นผมมองเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา เธอกลับพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “นี่ไม่ใช่การนอกใจกันหรอก แค่ต่างคนต่างเอาคืนกันเท่านั้น”

“คืนที่ฉันโตเป็นผู้ใหญ่ หมอนั่นก็ปากเสียใส่ฉันอีก ตอนนั้นฉันดื่มไปเยอะ แถมโมโหจนทนไม่ไหว เลยกระโจนใส่แล้วกดเขาลงบนเตียงซะเลย”

แววตาของเธอฉายรอยยิ้ม ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงเรื่องนั้น

“นายโทรหาฉันทั้งหมดเจ็ดครั้ง ฉันก็มีอะไรกับเขาเจ็ดครั้ง”

“วันรุ่งขึ้นตอนเรียนพละ ข้างล่างฉันมีเลือดออก นายยังนึกว่าฉันเป็นประจำเดือนอยู่เลย จริง ๆ แล้วเป็นเพราะเยื่อพรหมจรรย์ขาดต่างหาก”

“เห็นเขาดุ ๆ แบบนั้น แต่จริง ๆ ใจอ่อนมาก กลัวนายจะเสียใจ ถึงกับร้องไห้ขอให้ฉันอย่าบอกนาย”

พูดจบ เธอก็ส่งข้อความเสียงหาเพื่อนของผมอย่างไม่รู้สึกรู้สา

“ฉันทนไม่ไหวเลยบอกความจริงไปแล้ว รอบนี้ฉันแพ้เอง ก็แค่ชุดเมดไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวใส่ให้นายดูก็ได้”

แต่ผมกลับรู้สึกราวกับเลือดทั่วทั้งร่างแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง

เมื่อครู่นี้เอง เพื่อนของผมยังถามขึ้นมาเหมือนไม่ได้คิดอะไรว่า ถ้าเจียงหลีเซิงนอกใจผม ผมจะทำยังไง

ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าเขาคงหึงอีกแล้ว เลยพูดติดตลกไปว่า “ไม่มีเธอ ฉันก็ยังมีนาย”

เจียงหลีเซิงดูเหมือนจะมั่นใจว่าผมไม่มีทางทิ้งพวกเขาไป เธอบีบแก้มผมเบา ๆ แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า

“ยิ้มหน่อยสิ ยังไงคนที่เราสองคนรักที่สุดก็คือนายนะ”

“อีกสามวัน ฉันจะพาสวี่อวิ๋นเจิงไปต่างประเทศด้วย อย่าลืมมาส่งพวกเรานะ”

……

หัวใจเหมือนถูกกรีดจนเปิดเป็นแผล ลมหนาวเย็นเสียดกระดูกพัดกรอกเข้าไปไม่หยุด

สวี่อวิ๋นเจิงคือเพื่อนสนิทที่สุดของผม ตอนอายุแปดขวบ ผมถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไป

เขาเกาะมือจับรถไว้แน่นจนถูกลากไปไกลหนึ่งกิโลเมตร ก่อนจะช่วยผมออกมาจากเงื้อมมือของคนพวกนั้นได้

หลังผ่านเหตุการณ์เป็นตายมาด้วยกัน พวกเราก็กลายเป็นคนที่สนิทกันที่สุด

แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่า คนที่เจอหน้าเจียงหลีเซิงทีไรก็เป็นต้องกัดกัน ทะเลาะกันไม่หยุด

กลับเป็นคนที่หักหลังผมเสียเอง

ผ่านไปพักใหญ่ กว่าผมจะเปล่งเสียงแหบพร่าออกมาได้

“พวกเธอสองคนเริ่มกันตั้งแต่เมื่อไหร่”

“มันสำคัญด้วยเหรอ” เจียงหลีเซิงเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย ท่าทางไม่ใส่ใจ

“ตอนแรกฉันก็รำคาญเขา รำคาญที่เขามาแย่งนายไป แต่พอหลัง ๆ เขาไม่ด่าฉัน ฉันกลับรู้สึกไม่ชินซะงั้น”

“นายก็อย่าคิดมากเลย ฉันยังจะทำตามสัญญา พอกลับมาจากเรียนต่างประเทศ ฉันก็จะแต่งงานกับนาย”

ผมมองสีหน้าของเจียงหลีเซิงที่ราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงรัก หัวใจเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง เจ็บจนทั้งตัวสั่น

ขณะที่ผมกำลังจะระเบิดอารมณ์ สวี่อวิ๋นเจิงก็รีบมาถึง เขาผลักเจียงหลีเซิงออกอย่างแรง ก่อนจะคว้ามือผมไว้ด้วยท่าทีร้อนรน

เขาอธิบายด้วยเสียงสั่น “อาชวน นายอย่าโทษฉันเลย แค่นายพูดมาคำเดียว ฉันก็จะไม่ไปต่างประเทศกับเซิงเซิงแล้ว”

ผมฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก

เซิงเซิง... ช่างเป็นคำเรียกที่สนิทสนมกันเหลือเกิน

แต่เจียงหลีเซิงลืมไปนานแล้วว่า ตอนนั้นพ่อแม่ของเธอถูกศัตรูฆ่าตาย และพ่อของผมก็กระโดดลงแม่น้ำโดยไม่คำนึงถึงอันตราย เพื่อช่วยเธอที่ใกล้ตายขึ้นมา

เธอรอดชีวิต แต่พ่อของผมกลับตายในแม่น้ำสายนั้น

ทั้งที่ตอนนั้นผมยังไม่หลุดพ้นจากความเศร้าที่ต้องสูญเสียพ่อ แต่ก็ยังคอยปลอบโยนเธอที่ต้องสูญเสียครอบครัว และค่อย ๆ ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากโรคซึมเศร้า

ตั้งแต่เด็กจนโต ประโยคที่เจียงหลีเซิงพูดกับผมบ่อยที่สุดก็คือ

“อาชวน ฉันติดหนี้ชีวิตนาย ฉันจะใช้ทั้งชีวิตดูแลนาย”

ต่อมาสวี่อวิ๋นเจิงก็เข้ามาในชีวิตผม พวกเขาสองคนต่างหวงผมจนคอยแย่งผมกันไปมา

“รู้จักคำว่ามาก่อนมาหลังไหม ฉันต่างหากที่เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของอาชวน!”

“ก็ใครใช้ให้นายเป็นผู้ชายล่ะ มีฉันอยู่ทั้งคน นายก็ไม่เกี่ยวแล้ว!”

ตอนนั้นผมคิดอย่างไร้เดียงสาว่า ตัวเองเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก

แต่ตอนนี้ คนสองคนที่เคยทำให้ผมมีความสุข กลับหักหลังผมเสียเอง

พอสวี่อวิ๋นเจิงพูดจบ สีหน้าของเจียงหลีเซิงก็เคร่งลงทันที

“ถ้านายกล้าไม่ไป ต่อให้ต้องตีให้นายสลบ ฉันก็จะพานายไปด้วย”

เมื่อเห็นท่าทีที่เธอใส่ใจคนอื่นถึงขนาดนี้ หัวใจผมก็เจ็บแปลบขึ้นมา

ผมนึกถึงเมื่อก่อนที่เธอชอบไปหาเรื่องสวี่อวิ๋นเจิงอย่างไม่เกรงกลัว ทุกครั้งที่จบคาบเรียน

ทั่วทั้งทางเดินเต็มไปด้วยเสียงของทั้งคู่ที่แกล้งทะเลาะหยอกล้อกันอย่างคนจีบกัน

ผมเคยห้ามอยู่หลายครั้ง แต่เจียงหลีเซิงมักทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า

“นิสัยแย่ ๆ แบบหมอนั่น ถ้าฉันชอบเขาลงก็คงตาบอดแล้ว!”

สวี่อวิ๋นเจิงเองก็กอดคอผมไว้ พลางแค่นเสียงออกมา

“คุณหนูอย่างเธอน่ะเอาแต่ใจเหมือนเจ้าหญิง ฉันรำคาญที่สุด!”

ครั้งหนึ่งตอนงานกีฬา ผมหกล้มจนต้องไปทำแผลที่ห้องพยาบาล แล้วบังเอิญเจอทั้งสองคนเดินออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์

ชุดนักเรียนของเจียงหลีเซิงเปิดอ้า เผยให้เห็นรอยแดงกระจายเต็มไปหมด

ส่วนริมฝีปากของสวี่อวิ๋นเจิงก็บวมจนแทบดูไม่เป็นรูป

พวกเขาบอกว่าถูกผึ้งต่อย ผมก็เชื่อสนิท รีบเดินกะเผลกไปช่วยทำแผลและทาไอโอดีนให้ทั้งคู่ด้วยความเป็นห่วง

ความทรงจำเหล่านั้นราวกับตะขอเหล็กที่ฝังลงในหัวใจผม

ที่แท้ตอนนั้นพวกเขาก็มีอะไรไม่ชอบมาพากลกันแล้ว

ผมกำหมัดข้างลำตัวแน่นจนสั่น แต่ยังไม่ยอมตัดใจ ฝืนกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อขึ้นมาแล้วถาม

“สวี่อวิ๋นเจิง นายก็รู้ว่าฉันชอบเจียงหลีเซิงมากแค่ไหน ทำแบบนี้แล้วนายไม่รู้สึกผิดต่อฉันบ้างเหรอ”

“แล้วก็เจียงหลีเซิง เธอลืมไปแล้วเหรอว่าพ่อฉันตายยังไง!”

“พวกนายสองคนทำกับฉันแบบนี้ ไม่กลัวฟ้าลงโทษบ้างหรือไง!”

“อาชวน” เจียงหลีเซิงถอนหายใจ ก่อนใช้สองมือประคองใบหน้าผมไว้แล้วปลอบ “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะแต่งงานกับนาย”

“แค่นายรอพวกเรากลับมา แค่สามปีเอง”

ผมมองแววตาอ่อนโยนของเธอด้วยความผิดหวัง

รู้สึกราวกับเลือดทั่วทั้งร่างเย็นเฉียบไปหมด

สวี่อวิ๋นเจิงรีบอธิบายต่ออย่างกระวนกระวาย “อาชวน นายไม่ต้องกลัว สามปีนี้ฉันจะโทรหานายทุกวัน ให้นายคอยตรวจสอบฉันเอง!”

ผมเพียงพยักหน้าอย่างเฉยชา

ทั้งสองถึงได้โล่งอก ก่อนจะกลับมาหัวเราะหยอกล้อกันอย่างอารมณ์ดี

“เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าอาชวนไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยเหมือนนาย!”

“เออ ๆ นายใจกว้างที่สุดแล้ว พ่อสวี่คนใจกว้าง!”

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังหยอกล้อกัน ไม่มีใครสังเกตว่าผมกำลังก้มหน้าส่งข้อความอยู่