บทที่ 2

ไม่นานน้าชายก็ตอบข้อความกลับมา

“อาชวน ยินดีต้อนรับนะ ที่บ้านมีที่สำหรับนายกับแม่เสมอ ตั๋วเครื่องบินของนายกับแม่ น้าจองไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”

เมื่ออ่านข้อความ ขอบตาของผมก็ยิ่งแดงก่ำ ความขมขื่นแล่นตรงเข้าสู่หัวใจ

หลังจากพ่อเสีย แม่ต้องรับงานถึงสิบงานเพียงลำพังเพื่อเลี้ยงดูผมกับเจียงหลีเซิง

ต่อมาพอสวี่อวิ๋นเจิงถูกพ่อแม่ไล่ออกจากบ้าน แม่ก็ต้องดูแลพวกเราสามคน

จนกระทั่งไม่นานมานี้ แม่ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งเต้านมระยะปานกลาง

ทุกวันแม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการป่วย

พอนึกถึงแม่ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ ผมก็เช็ดน้ำตาแล้วเตรียมตัวไปโรงพยาบาล

จู่ ๆ ก็มีเสียงแสดงความยินดีดังขึ้นจากข้าง ๆ หลายเสียง

“คุณหนูเจียงประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย ถ้าพ่อแม่เธอได้เห็น ต้องดีใจและภูมิใจมากแน่ ๆ!”

“คนนี้คือคู่หมั้นของเธอเหรอ?”

เจียงหลีเซิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนชี้มาทางผมแล้วอธิบายให้พวกเขาฟัง ส่วนพวกผู้ชายวัยเดียวกันที่อยู่ข้าง ๆ ต่างมองผมทั้งด้วยความอิจฉาและริษยา

สวี่อวิ๋นเจิงแซวพลางเบียดเข้ามาหาผม “อาชวน สายตานายดีจริง ๆ ยัยนี่ก็รู้ความเหมือนกันนะ!”

ผมถอยห่างจากเขาอย่างเย็นชา

วินาทีต่อมา เสียงของเจียงหลีเซิงก็ดังขึ้นจากข้าง ๆ

“คู่หมั้นของฉันเป็นคนจิตใจดี เพื่อเพื่อนสนิทของเขา เขายกโควตาเข้ามหาวิทยาลัยโดยไม่ต้องสอบให้เพื่อน แล้วเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง”

ชั่วขณะนั้น ผมรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่ากลางหัว ลำคอเหมือนถูกบีบไว้แน่น

โควตาเข้ามหาวิทยาลัยโดยไม่ต้องสอบงั้นเหรอ?

ไม่ใช่ว่าผมไม่ผ่านการคัดเลือกหรอกเหรอ?

แล้วทำไมถึงยกให้สวี่อวิ๋นเจิงล่ะ?

ผมจ้องสวี่อวิ๋นเจิงอย่างตะลึงงัน เขารีบอธิบายแก้ตัว แต่ยิ่งกลบเกลื่อนกลับยิ่งมีพิรุธ

“เอ่อ อาชวน ไม่ใช่อย่างนั้นนะ เซิงเซิงแค่เผลอพูดหลุดปาก...”

คำพูดของเขาครั้งนี้ฉุดผมลงสู่นรกโดยสิ้นเชิง

ที่แท้ผมก็ได้โควตาเข้ามหาวิทยาลัยโดยไม่ต้องสอบจริง ๆ

ที่แท้สิ่งที่ผมอดหลับอดนอนอ่านหนังสือและจดโน้ตทั้งวันทั้งคืน เพื่อให้แม่สบายใจ จนแทบอยากเรียนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนั้น

การที่ผมเหนื่อยจนเป็นลมกลางดึกในหอพัก แม้แต่ตอนให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลก็ยังถือหนังสือท่องจำ ทั้งหมดนั้นไม่ได้สูญเปล่า

“เจียงหลีเซิง! เธอเอาโควตาเข้ามหาวิทยาลัยโดยไม่ต้องสอบของฉันไปให้สวี่อวิ๋นเจิงใช่ไหม?!”

ผมแทบจะตะโกนประโยคนี้ออกมา

คนรอบข้างได้ยินก็ต่างตกใจและพากันซุบซิบขึ้นมา

สวี่อวิ๋นเจิงทนเสียงซุบซิบเหล่านั้นไม่ไหว ใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะกัดฟันวิ่งออกไป

เจียงหลีเซิงเป็นห่วงจนคิดจะตามเขาไป แต่ผมขวางเธอไว้แน่น

“ฉันต้องการคำอธิบาย!”

เธอขมวดคิ้วแน่น แต่ยังพยายามข่มอารมณ์แล้วพูดขึ้น

“ใช่ ฉันยกให้สวี่อวิ๋นเจิงเอง เขาเรียนไม่เก่ง ฉันอยากเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเขา”

“ยังไงนายก็เรียนเก่งอยู่แล้ว ถ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด ก็แค่เรียนเตรียมสอบใหม่อีกปีไม่ใช่หรือไง?”

“หลีกหน่อย อวิ๋นเจิงดูท่าทางไม่ค่อยโอเค”

ผมมองแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไปอย่างไม่อยากเชื่อ หัวใจราวกับถูกค้อนเหล็กทุบจนแหลกละเอียด

น้ำตาไหลทะลักออกมา ช่วงหลายวันที่ผมคิดว่าตัวเองไม่ได้โควตาเข้ามหาวิทยาลัยโดยไม่ต้องสอบ

ผมเอาแต่โทษตัวเอง วัน ๆ เอาแต่ร้องไห้

เพราะกลัวแม่เป็นห่วง ทุกครั้งที่เจอแม่ ผมจึงต้องสวมหน้ากากหนาหนักเอาไว้

ถึงขั้นเคยเบื่ออาหารและอาเจียน จนมีภาวะวิตกกังวลกระสับกระส่าย

แต่ตอนนี้ เธอกลับบอกผมว่าทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก

ผมทนรับไม่ไหวอีกต่อไป จึงเรียกแท็กซี่ทั้งที่ใจลอยไร้เรี่ยวแรง พยายามรวบรวมสติและจัดการอารมณ์ ก่อนจะไปหาแม่ด้วยใบหน้าซีดเซียว

พอแม่เห็นผม สีหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจ

“อาชวน ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นยังไงบ้าง?”

“จริงสิ แล้วเซิงเซิงล่ะ หลายวันนี้แม่ไม่เห็นเธอเลย พวกลูกทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?”

เมื่อเห็นผมเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไร ขอบตาของแม่ก็แดงขึ้นมา

“อาชวน แม่เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้ว ความปรารถนาเดียวของแม่คืออยากเห็นลูกกับเซิงเซิงจดทะเบียนแต่งงานกัน”

“พวกลูก...”

ยังไม่ทันพูดจบ

จู่ ๆ เสียงคุ้นเคยสองเสียงก็ดังมาจากหน้าประตู

“แม่บุญธรรม!”

เจียงหลีเซิงกับสวี่อวิ๋นเจิง คนหนึ่งถือช่อดอกไม้ อีกคนถือเค้ก

ฝ่ายชายก็เพียบพร้อม ฝ่ายหญิงก็งดงาม ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันเหลือเกิน

ผมเห็นรอยดูดสดใหม่ตรงลำคอของทั้งคู่

ท้องไส้ผมปั่นป่วนขึ้นมาทันที สีหน้าก็เคร่งลงในพริบตา

“พวกเธอมาทำอะไร?”

เจียงหลีเซิงยิ้มพลางจับมือผมไว้

“วันนี้วันเกิดแม่บุญธรรม ฉันเลยพาอวิ๋นเจิงมาฉลองวันเกิดให้แม่น่ะสิ”

แม่ยิ้มจนหุบไม่ลง รีบจับมือทั้งสองคนอย่างเอ็นดู พลางพูดกำชับฝากฝังกับพวกเขาไม่หยุด

ระหว่างที่แม่กำลังพูดอยู่ จู่ ๆ ผมก็สังเกตเห็นแหวนคู่ที่สวมอยู่บนนิ้วกลางของทั้งสองคน

ลมหายใจผมชะงักวูบ ผมลนลานคิดจะห้ามไว้

แต่ไม่ทันแล้ว

แม่ชะงักไปทั้งตัว ก่อนจะถามด้วยเสียงสั่นเครือ

“อวิ๋นเจิง ทำไมนายกับเซิงเซิงถึงใส่แหวนคู่กัน?”