ตอนที่ 1 ผิดคน (2/4)

“น้ำมนต์…” ชายหนุ่มขานชื่อเธออีกครั้ง คล้ายต้องการย้ำกับตัวเองว่าหญิงสาวที่เขากำลังกอดรัดอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นี้ เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เพื่อนสนิทหามาให้เขาเล่นสนุกด้วยแค่ชั่วคืน หาใช่ ‘ซิน’ อดีตคนรักเก่าของเขาไม่

รามินทร์ถูกความปวดหนึบกลางกายเล่นงานอย่างต่อเนื่องเมื่อหวนคิดถึงหญิงสาวนามว่า ‘ซิน’ คนนั้น คิดถึงยามได้รักและเป็นของกันและกัน

กระทั่งความห่างเหินหมางเมินถูกเติมลงในความสัมพันธ์ทีละเล็กละน้อย รู้ตัวอีกทีจากคนเคยรักก็กลับกลายเป็นแค่คนในอดีต จากที่เคยหวานชื่นก็หลงเหลือเพียงความชืดชา

รามินทร์ลากเลื้อยฝ่ามือลงต่ำไปเรื่อย ๆ จนถึงใจกลางความเป็นหญิง “อ้าขาให้พี่หน่อย” ชายหนุ่มออกคำสั่งทั้งสอดนิ้วเข้าไปช้า ๆ ทีละนิ้วเพื่อเตรียมตัวเธอให้พร้อมสำหรับเขา

“อื้อ อ๊ะ…” เรียวขาของหญิงสาวถ่างออกทีละนิดตามจำนวนนิ้วที่เพิ่มเข้ามา ผสานจังหวะการดันเข้าและถอนออกจากเนิบช้าเป็นถี่รัว “อ๊า…” สุดท้ายจุดอ่อนไหวที่ถูกเล่นงานซ้ำ ๆ ก็คายความชุ่มชื่นตามออกมากับเรียวนิ้วของเขา

“อืม…เธอแฉะแล้ว” รามินทร์ก้มลงใช้ลิ้นจัดการกับความเปียกชื้นที่เคลือบปากทางเข้าของเธออีกครั้ง

“ดีมั้ย ชอบที่พี่ทำให้รึเปล่า” เธอไม่ตอบคำ หากเสียงกรีดร้องระคนหอบกระเส่าของเธอเมื่อครู่ก็มากพอจะเป็นคำตอบที่เขาถูกใจได้แล้ว

รามินทร์หยัดกายขึ้นตระกองกอดคนที่เขาเพิ่งลงลิ้นให้ไปเมื่อครู่อีกครั้ง กดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนช้า ๆ แทนการปลอบประโลมและให้รางวัลที่เธอมอบความพิเศษให้เขาในวันที่รู้สึกย่ำแย่เช่นวันนี้

แม้ไม่ใช่คนรัก แต่อย่างน้อยเขาก็ควรปฏิบัติกับเธอในฐานะคนที่มอบความสุขทางเพศให้แก่กัน แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม

“น้ำมนต์ครับ…พี่ต้องใส่ถุง” ชายหนุ่มก้มลงกระซิบบอกอีกฝ่ายเสียงพร่า มือหนาคว้าสะเปะสะปะไปยังโต๊ะข้างเตียงจนเจอของที่ต้องการ ก่อนผละตัวจากร่างระทดระทวยอย่างรวดเร็ว ด้วยไม่อยากเสียเวลาแม้สักวินาทีกับการได้กลับมาโรมรันพันตูกับเธอต่อ

ร่างสูงใหญ่จัดการฉีกซองฟอยล์สีเงินในมือและสวมสิ่งที่บรรจุอยู่ในนั้นลงบนท่อนเนื้อที่แข็งรอมาพักใหญ่แล้วอย่างลวก ๆ ทว่า

“เหี้ยเอ๊ย!” รามินทร์สบถออกมาด้วยความหัวเสียสุดขีด เมื่อพบว่าขนาดถุงยางที่เพื่อนให้มาเล็กกว่า ‘ไอ้นั่น’ ของเขาไปไซซ์หนึ่ง

ถึงอย่างนั้นจิตใจที่กำลังถูกกามารมณ์ครอบงำกลับมีอิทธิพลเหนือกว่า คอยฉุดรั้งให้เขาลืมสิ้นซึ่งสามัญสำนึกใด ๆ ขอแค่นาทีนี้ให้เขาได้เสพสมกับความสุขตรงหน้าอย่างสุดเหวี่ยงโดยไม่สนอะไร เรื่องอื่นใดเขาจะ ‘ช่างแม่ง’ มันไปให้หมด

•

รามินทร์ไม่รอช้าที่จะจัดการเอาตัวเองเข้าไปทักทายกับรอยแยกชุ่มฉ่ำเบื้องหน้าที่เปิดอ้ารออยู่ “ขอพี่เข้าไปนะ”

จากปลายนิ้วสู่อะไรที่ใหญ่กว่าหลายเท่า ทำเอาหญิงสาวกระสับกระส่ายอึดอัดคับแน่นตรงบริเวณที่ถูกเขาเสียดแทงเข้าออกไม่พัก เธอเจ็บลึกหากก็สุขสมปะปนกัน

ทุกครั้งที่คนด้านบนผละออก กลับกลายเป็นหญิงสาวเสียเองที่ไขว่คว้าความอุ่นซ่านนั้นเข้าหาตัว “กอดไม่ปล่อยขนาดนี้ ชอบมากเลยดิ”

“อื้มมม…” ยิ่งเธอตอดรัด สะโพกสอบของรามินทร์ก็ยิ่งตอกอัดรัวเร็ว ร่างกำยำของชายหนุ่มโถมเข้าใส่ร่างบอบบางของหญิงสาวราวกับบ้าคลั่ง เนินอกเต่งตึงทั้งสองข้างถูกแผงอกล่ำบดบี้จนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียว ไม่ต่างกับช่องทางด้านล่างที่ถูกเขาเสียบเสยหนักหน่วงไม่แพ้กัน

สัมผัสร้อนฉ่าจากผิวกายที่ก่ายเกยกันไปตลอดทั้งร่างก่อเกิดเป็นความรัญจวนระลอกแล้วระลอกเล่า ส่งผลให้เธอต้องระบายมันออกมาผ่านเสียงครวญครางหวานหู ผสานเสียงทุ้มต่ำหอบกระเส่าของเขาที่ดังคละเคล้ากันนานนับชั่วโมง

รามินทร์ตะกละตะกลามราวหิวโซจากการต้องร้างราเรื่องอย่างว่ามานาน เมื่อพานพบกับความเย้ายวนชวนลิ้มลองแถมยังโอนอ่อนว่าง่ายของคนบนเตียง เขาจึงไม่อาจยั้งกายยั้งใจอดทนต่ออารมณ์ทางเพศอันพลุ่งพล่านของตนได้เลย

ชายหญิงแปลกหน้าใช้เวลาแห่งค่ำคืนหวามไหวนั้นด้วยกันจนเหงื่อโซมกาย ตามเนื้อตัวถูกแต่งแต้มไปด้วยริ้วรอยทั้งเข้มข้นและอ่อนจางจากการดูดดึงและบดเบียดเสียดสีเนิ่นนาน

กระทั่งโค้งสุดท้ายแห่งกามกิจดำเนินมาถึง ความเหนอะหนะจากน้ำรักก็ถูกขับออกมาจนไหลเปรอะเต็มซอกขาของทั้งคู่

สองสามชั่วโมงหลังจากนั้นสองร่างที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาด้วยกันถึงได้หมดแรงและกอดกันหลับไป แทบจะทันทีที่ฝ่ายชายถอดถอนตัวตนออกจากช่องทางรักของหญิงสาว