ตอนที่ 1 ผิดคน (3/4)

03:30 น.

เสียงนาฬิกาปลุกจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าดังขึ้นแหวกอากาศ แม้ไม่ดังมากนักหากก็เพียงพอให้เจ้าของเครื่องซึ่งตื่นง่ายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว รู้สึกตัวจากการหลับไหลได้ไม่ยาก

เปลือกตาสีอ่อนกระพริบขึ้นลงเพื่อปรับให้เข้ากับความมืดที่ยังคงรายล้อมรอบตัว เรียวแขนเสลายื่นออกไปคลำหาสวิตช์ไฟตรงหัวเตียงหมายจะเปิดให้แสงสว่าง

ทว่าสิ่งแรกที่เข้ามาในครรลองสายตากลับไม่ใช่ที่ว่างข้างกาย แต่เป็นใบหน้าของใครบางคนที่จะว่าไม่รู้จักก็ไม่ใช่คุ้นเคยก็ไม่เชิง

เสี้ยววินาทีต่อมาความตื่นตะหนกก็แล่นเข้ามาจับขั้วหัวใจ ส่งผลให้อัตราการเต้นของอวัยวะดังกล่าวถี่ขึ้นจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก ดวงตาเรียวรียิ่งเบิกกว้างเมื่อได้เห็นสภาพเจ้าของใบหน้าที่ว่า

โดยเฉพาะรอยสักที่พาดผ่านไปทั้งแผ่นอกด้านซ้ายจรดข้อมือข้างเดียวกัน ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขามีเพียงผ้าห่มยับย่นปิดคลุมไว้เพียงส่วนล่างตั้งแต่ใต้สะดือลงไป

หญิงสาวเก็บสายตากลับมาย้อนมองตัวเอง และพบว่าไม่มีสิ่งใดไว้ปิดบังร่างกายแม้แต่อย่างเดียว นอกจากเส้นผมดำยาวที่ทิ้งตัวลงคลอเคลียกับหน้าอกอย่างหมิ่นเหม่

เธอยกฝ่ามือขึ้นปิดกั้นเสียงสะอื้นที่ตีตื้นมาพร้อมกับหยาดน้ำปริ่มขอบตา กระพริบเพียงครั้งเดียวน้ำทุกหยดก็เหมือนจะไหลบ่าลงมาจนเปียกชุ่มไปทั้งใบหน้า

•

แสงจากหลอดไฟที่รบกวนโสตประสาทรวมทั้งแรงกระตุกจากอะไรบางอย่างตรงแผ่นหลัง ยังผลให้คนหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราวเริ่มรู้สึกตัว

ฉับพลันนั้นหน่วยตาของคนเพิ่งตื่นกลับลืมขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อสำนึกสุดท้ายก่อนผล็อยหลับไปด้วยความเพลียจัด คือเขาไม่ได้นอนอยู่ในห้องตามลำพัง แต่หมดแรงหลับไปพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ประกอบกิจกรรมทางเพศกับเขามาตลอดทั้งคืน

ร่างสูงเด้งตัวลุกจากที่นอนเหมือนติดสปริง ทำให้คนที่กำลังปล้ำดึงผ้าห่มออกจากใต้ตัวเขาเสียหลักหงายหลังลงไปกองอยู่ที่พื้นด้านล่าง

คนตกเตียงส่งเสียงร้องโอดโอยจากแรงกระแทก บวกกับอาการเจ็บร้าวก่อนหน้าจากการต้องรับศึกหนักบนเตียงนานนับชั่วโมง

รามินทร์รีบถลาตามเสียงนั้นไป ก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงคือหญิงสาวคนเดียวกับที่เขากำลังนึกถึงนั่นเอง

เธออยู่ในสภาพนอนแผ่กับพื้นข้างเตียง และโผล่มาให้เห็นแค่ลูกตาเท่านั้น ส่วนที่เหลือซุกใต้ผ้าห่มผืนหนาที่เธอเพิ่งดึงออกไปจากใต้ตัวเขาเมื่อครู่

“เจ็บมากมั้ย พี่ขอโทษ” ชายหนุ่มทำท่าจะก้าวลงมาช่วยพยุงคนที่ต้องเจ็บตัวเพราะเขา ทว่าฝ่าเท้ายังไม่ทันแตะพื้น คนเจ็บกลับตะโกนสั่งห้ามเสียงดังลั่น

“อย่าเข้ามา!” คนอยากช่วยชะงักกึกและถอยตัวกลับไปนั่งแปะลงบนเตียงตามเดิม ไม่ใช่เพราะเธอสั่ง แต่เพราะความสั่นเครือในน้ำเสียงนั่นต่างหากที่หยุดเขา

สุดท้ายความเป็นห่วงที่มีมากกว่า ทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจชะโงกตัวไปดูอาการของเธอแทน โดยไม่สนแล้วว่าอีกฝ่ายจะทัดทานอะไรอีก

“น้ำมนต์…” คิ้วของรามินทร์ขมวดกันยุ่งยิ่งกว่าเดิม เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของหญิงสาวนามว่าน้ำมนต์ เธอดูตื่นตระหนกกว่าที่ควรจะเป็น ราวกับเรื่องเมื่อคืนคือความผิดพลาดมหันต์อย่างไรอย่างนั้น

ชายหนุ่มสอดส่ายสายตาไปรอบห้อง เมื่อสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติ กระทั่งสะดุดเข้ากับคราบสีแดงเล็ก ๆ บนที่นอนสีขาวในสภาพหาความเรียบเหมือนก่อนเข้าพักแทบไม่เจอ

ทำเอาเจ้าตัวต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนเขาเผลอรุนแรงใส่หรือหนักกว่านั้นคือเธอไม่เคย แต่ไม่ว่าทางไหนก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับหญิงสาวทั้งนั้น