ตอนที่ 2 ผิดที่ผิดทาง (1/4)

แรกทีเดียวมนสิชาตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อตื่นมาพบว่ามีใครบางคนนอนอยู่ข้างกายตัวเองในสภาพไม่สวมใส่เสื้อผ้า นาทีต่อมาความตื่นตกใจนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นโทสะ เพราะเขาบุกรุกเข้ามาในห้องแถมยังกล้าทำเรื่องแบบนั้นกับเธออีก

ครั้นตั้งสติได้หญิงสาวจึงค่อย ๆ กวาดสายตาไปรอบห้อง ก่อนจะพบว่ากระเป๋าเดินทางที่เปิดกางเอาไว้ เสื้อผ้าที่แขวนอยู่ในตู้ หรือแม้แต่ข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะหน้ากระจกไม่ใช่ของของเธอเลยแม้แต่ชิ้นเดียว กระทั่งห้องพักนี่ก็ไม่ใช่

คนที่ผิดที่ผิดทางคือเธอต่างหาก ไม่ใช่เขาที่เธอกล่าวหา นี่เธอขาดสติถึงขั้นเดินหลงเข้ามาในห้องคนอื่นเลยเหรอ

ไหนจะสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับผู้ชายคนนี้อีก หญิงสาวไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดไม่รู้ว่าอาการปวดร้าวตามร่างกายที่กำลังเผชิญอยู่นั้นมีสาเหตุมาจากอะไร

เจ้าตัวถึงได้ไม่กล้าโวยวายใส่ชายหนุ่มมากไปกว่าการไล่ให้เขาไปรอในห้องน้ำ เพราะที่ที่เธอตื่นขึ้นมาคือเตียงนอนในห้องพักของเขา และเธอเดินเข้ามาเอง

ที่แย่ไปกว่านั้นคือต่อให้เธอเร่งมือแค่ไหนเพื่อจะพาตัวเองออกไปก่อนที่คนนอนข้างกันจะตื่นขึ้นมา แต่กลับไม่มีอะไรเป็นใจให้เธอสักอย่าง ทำไมเธอถึงต้องมาเจอเรื่องบ้าบอแบบนี้ด้วย

•

รู้ทั้งรู้ว่าฝ่ายนั้นไม่ได้ทำอะไรผิด แถมยังอุตส่าห์มีน้ำใจเข้ามาช่วยเหลือตอนเธอพลัดตกเตียง หากมนสิชาก็ยังขับไล่ไสส่งและบอกปัดเขาทุกวิถีทาง เพียงเพราะไม่อยากอับอายไปมากกว่านี้

ขอแค่อีกฝ่ายยอมถอย โอกาสที่เธอจะได้ออกจากห้องโดยที่ไม่ต้องเห็นหน้ากันก็ย่อมมีมากขึ้นมิใช่หรือ

แต่ขึ้นชื่อว่าชีวิต อะไร ๆ มันถึงไม่ง่ายดายขนาดนั้น เมื่ออยู่ ๆ คนที่มนสิชาอยากหลบลี้หนีหน้าแทบตาย ดันเปิดประตูพรวดพราดออกมาทั้งที่หญิงสาวยังจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองไม่เรียบร้อย

ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์เท่านั้นที่เธอคว้ามาใส่ได้ทัน ในขณะที่ข้างในยังคงโล่งโจ้ง เพราะหาชุดชั้นในที่ถูกอีกฝ่ายถอดทิ้งไปไม่เจอ

“ม่อน…” มนสิชาถอยกรูดเมื่อรามินทร์สาวเท้าเข้ามาจนเกือบถึงตัว ความตื่นกลัวเมื่อรวมกับความอับจนหนทางจึงถูกขับออกมาเป็นหยาดน้ำที่ค่อย ๆ หยดลงอย่างยากที่เจ้าตัวจะบังคับมัน

ท่าทีของชายหนุ่มก็ดูจะสับสนไม่น้อยไปกว่ากัน เขาถึงได้อยากพูดคุยทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทว่าอีกคนกลับไม่ต้องการรื้อฟื้น ขอให้มันจบแค่ที่เธอเดินออกจากห้องเขา ต่างคนต่างแยกย้ายและทำเหมือนเหตุการณ์ดังกล่าวไม่เคยเกิดขึ้น

“ช่างมันได้มั้ย เราไม่ได้…” ท้ายที่สุดแล้วมนสิชาก็ยอมเปิดปาก ด้วยไม่คิดว่าความเงียบจะมีประโยชน์อะไรในสถานการณ์เช่นนี้

“จะช่างมันได้ไง” แต่รามินทร์คงยอมให้ไม่ได้ เขาไม่อาจทนเพิกเฉยและปล่อยให้เรื่องมันผ่านไปทั้งที่ “เราทำเธอเจ็บตัวนะม่อน”

สิ่งที่ชายหนุ่มพ่นออกมาจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ล้วนแล้วแต่ซ้ำเติมให้หญิงสาวยิ่งเจ็บปวดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จนไม่อยากแม้แต่จะนึกถึง น้ำตาหรือก็เพียรไหลลงมาจนเจ้าตัวต้องคอยเช็ดมันป้อย ๆ

“…ม่อน เรา…” ชายหนุ่มอึกอัก ในขณะที่หญิงสาวตั้งใจเดินหนี เพราะไม่อยากเสียเวลากับเรื่องบ้า ๆ นี่อีกแม้แต่วินาทีเดียว

คนอยากออกจากห้องพยายามกวาดตามองหาอะไรบางอย่าง หากต้องรีบมองเมินเศษซากถุงยางสองสามชิ้นบนพื้นที่ผ่านการใช้งานแล้วไปอย่างรวดเร็ว เพราะมันคือสิ่งที่ตอกย้ำให้ช้ำใจว่าเรื่องเมื่อคืนเธอไม่ได้ฝันไป