ตอนที่ 1 ผิดคน (4/4)

“พี่…ขอโทษ” รามินทร์พยายามจะเข้าถึงตัวคนที่นิ่งเงียบไปนาน จนเขาหวั่นใจว่าเธอจะเป็นอะไรมากกว่าที่เห็นภายนอก “เจ็บตรงไหน ขอพี่ดูหน่อย”

“มะ…ไม่ต้องเข้ามา!” เธอลนลานร้องห้ามทั้งยังเบือนหน้าหนี

ใจหนึ่งก็ห่วงหากอีกใจกลับไม่กล้าขัด ชายหนุ่มจึงยักแย่ยักยันอยู่อย่างนั้น เขากลัวว่าถ้าเข้าใกล้กว่านี้ เธอจะถอยหนีจนเจ็บตัวกว่าเดิม แต่หากให้เขาดูดายอยู่เฉยเขาก็ทำไม่ได้อีกเช่นกัน

“หันไป” หญิงสาวสั่งเสียงแหบพร่า “บอกให้หันไปไง!” ย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นจนรามินทร์ต้องยอมล่าถอยในที่สุด

วินาทีนั้นเองเขาถึงได้มีโอกาสสำรวจตัวเอง แล้วถึงกับต้องกุมขมับ ขยับหนีสายตาหญิงสาวแทบไม่ทัน เข้าใจทุกการกระทำเมื่อครู่ของเธอขึ้นมาทันที

อารามตกใจของตัวเองแท้ ๆ ทีเดียว ที่ทำเอาลืมสนิทว่าตนกำลังเปลือยกายอล่างฉ่างต่อหน้าอีกฝ่ายอยู่ ไม่แปลกใจเลยที่เธอต่อต้านเขาขนาดนั้น

“เข้าห้องน้ำไปก่อนได้มั้ย เราจะแต่งตัว” หญิงสาวขอร้องด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“โอเคครับ” รามินทร์ตอบรับเสียงอ่อย ก่อนกระเถิบตัวลงจากเตียงอีกฝั่ง จากนั้นจึงตรงดิ่งเข้าห้องน้ำตามที่อีกฝ่ายขอ เพื่อให้เจ้าตัวได้มีเวลาจัดการตัวเองอย่างเต็มที่

โชคยังดีที่เมื่อคืนเขาถอดเสื้อผ้าทิ้งไว้ในห้องน้ำ เลยไม่ลำบากกับการหยิบหามาใส่ ผิดกับคนที่อยู่ด้านนอกนั่น ในความทรงจำอันเลือนราง ชายหนุ่มพอจะจำได้ว่าถอดชุดของเธอโยนสะเปะสะปะไปทั่วห้องเลยทีเดียว

คิดแล้วก็ให้หงุดหงิดจนอยากทึ้งหัวตัวเองนัก ไม่รู้เลยว่าเรื่องเมื่อคืนมันผิดพลาดตรงไหน

รามินทร์คิดถึงข้อความที่เพื่อนส่งมาให้ในห้องแชต คนที่ทำงานประเภทนี้ก็น่าจะเป็นงานอยู่แล้วมิใช่หรือ เพราะฉะนั้นตัดเรื่อง ‘ไม่เคย’ ออกไปได้เลย

ส่วนเรื่องการใช้ ‘ความรุนแรง’ รามินทร์มั่นใจว่าตนไม่เคยมีพฤติกรรมเยี่ยงนั้น แต่เพราะเขา ‘เมา’ นี่สิ อาจจะเผลอทำลงไปโดยไม่รู้ตัว

ยิ่งนึกก็ยิ่งห่วงอีกคนขึ้นมาติดหมัด มือไวเท่าใจคิด คนในห้องน้ำจึงตัดสินใจผลักประตูเปิดเข้าไปในห้อง หมายจะเช็กให้แน่ใจว่าคนที่ตนห่วงไม่ได้บาดเจ็บรุนแรงจนต้องถึงมือหมอ

เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิดส่งผลให้คนในห้องสะดุ้งเฮือก ทว่าคนที่พรวดพราดออกมากลับต้องตกใจยิ่งกว่า เมื่อหญิงสาวที่เคยเข้าใจว่าเป็นน้องน้ำมนต์ แท้จริงแล้วคือเพื่อนร่วมคณะที่เพิ่งนั่งก๊งเหล้าอยู่ด้วยกันที่ผับเมื่อคืนนี่เอง นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย

“ม่อน…” ต้องใช้เวลาพักหนึ่งเลยทีเดียวกว่าทั้งคู่จะหาเสียงตัวเองเจอ รามินทร์เป็นฝ่ายสาวเท้าเข้าหาหญิงสาวก่อน ด้วยต้องการคำตอบว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ทว่าเพียงก้าวแรกที่ขยับ เธอกลับถอยกรูดไปตั้งหลักเสียไกลจนเขาต้องยอมหยุดเท้าไว้แค่นั้น

“โอเค…แต่เราต้องคุยกันนะม่อน” ภายในห้องมีเพียงหลอดไฟวอร์มไวท์ดวงเดียวเท่านั้นที่ส่องสว่าง หากก็มากพอจะสะท้อนความแวววาวที่ตกต้องบนใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน

หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธจนผมกระจาย เธอแสดงออกซึ่งความบอบช้ำทั้งกายและจิตใจด้วยการปลดปล่อยทำนบน้ำตาออกมาเงียบ ๆ ชายหนุ่มไม่ได้ยินแม้แต่เสียงสะอึกสะอื้นของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

กระนั้นหยดน้ำที่กบหน่วยตากับอาการตัวสั่นอย่างที่เธอกำลังเป็น ก็บ่งบอกความรู้สึกภายในได้มากกว่าคำพูดใด ๆ

“แต่ว่า…” หากรามินทร์ยังรั้นจนเธอต้องเอ่ยปาก

“ช่างมันได้มั้ย เรา…ไม่ได้…” อยากให้มันเป็นแบบนี้ เธอละล่ำละลักออกมาน้ำเสียงขาดห้วง เธอเองก็สับสนไม่น้อยไปกว่าเขา เธอต้องเมาหนักขนาดไหนถึงจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลย