ตอนที่ 2 ผิดที่ผิดทาง (2/4)

ต้องใช้เวลาเป็นครู่กว่ามนสิชาจะเจอของส่วนตัวที่มองหา ทั้งกระเป๋าสะพายที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะหน้ากระจก อันเดอร์แวร์ที่ตกอยู่ข้างเตียง และสุดท้ายบราเซียที่วางหราอยู่บนหมอนใบที่รามินทร์ใช้หนุนนอน เธอรีบหยิบขึ้นมายัดใส่กระเป๋าโดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“แค่ทำเป็นลืม ๆ ไปไม่ได้เหรอ” รามินทร์อ้าปากคล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง “ถือว่าเราขอ” กระนั้นเมื่อมนสิชาเอ่ยคำที่เป็นดังประกาศิต เขาก็จนใจจะทู่ซี้ต่อ

“แต่ถ้า–” ถึงตอนนี้ชายหนุ่มเริ่มมั่นใจแล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เพียงแต่ยังไม่แน่ใจว่าความผิดพลาดนั้นเริ่มจากตรงไหน แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็มีส่วนต้องรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเองอยู่ดี

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น” น้ำเสียงและท่าทางเด็ดขาดของคนพูด ทำให้รามินทร์ต้องละวางสิ่งที่คิดไว้ก่อน บางทีเขาควรรอให้อีกฝ่ายใจเย็นลงกว่านี้ แล้วค่อยหาทางคุยกันตอนนั้นก็คงไม่สาย

“ม่อน…” ชายหนุ่มไม่รู้จะทัดทานคนที่กำลังหมุนเท้าไปทางหน้าห้องอย่างไรนอกจากเรียกชื่อเธอไว้แค่นั้น ร่างเล็กของมนสิชาคล้ายจะเล็กจ้อยลงไปอีกเมื่อมองจากจุดที่เขายืนอยู่

“เราขอโท–” เอ่ยยังไม่ทันจบประโยคดี หญิงสาวก็ลับหายไปแล้วหลังจากประตูห้องพักแห่งนี้ปิดลง

รามินทร์ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยจนปัญญาจะจัดการกับปัญหาตรงหน้าในขณะที่ตัวเองก็ยังไม่สร่างเมาดี เขานึกไม่ออกเลยว่าคนที่เพิ่งจากไปต้องเจ็บปวดแค่ไหนกับสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้านั่นคือความผิดพลาด

ทั้งที่สิ่งหนึ่งซึ่งชัดเจนที่สุดในความทรงจำอันเลือนรางของชายหนุ่มก็คือ เซ็กส์เมื่อคืนเป็นไปด้วยความเต็มอกเต็มใจกันทั้งสองฝ่าย เขาเป็นผู้นำที่ดีส่วนเธอคือผู้ตามที่ยอดเยี่ยม

หลายครั้งที่มนสิชาเป็นฝ่ายเรียกร้องให้เขาเติมเต็มเสียเอง ส่วนรามินทร์ก็สนองให้เธอได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องพอกัน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมชายหนุ่มถึงไม่ได้ระแคะระคายอะไรเลยจนกระทั่งตอนที่ตื่นขึ้นมา

•

มนสิชาสับเท้าตรงดิ่งไปยังห้องของตัวเองซึ่งอยู่ถัดจากห้องเกิดเหตุไปเพียงแค่สองห้อง ในขณะที่ยังมืดแปดด้านหาคำตอบไม่ได้ว่าเธอไปโผล่ที่นั่นได้อย่างไร

Rrrrr Rrrrr

สายเรียกเข้าจากใครคนหนึ่งดึงคนเพิ่งกลับถึงห้องตัวเองออกจากภวังค์ เจ้าตัวรีบร้อนควานหาต้นเสียงที่นอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าสะพาย “ค่ะ”

“(ถึงสนามบินรึยัง)” เสียงวางอำนาจอันคุ้นเคยเอ่ยถามถึงสิ่งที่คนรับสายกำลังกังวลอยู่พอดี หญิงสาวจึงตัดสินใจเปิดสปีกเกอร์โฟนทิ้งไว้แล้วหันไปเร่งมือทำธุระส่วนตัวแทน

เพราะเวลาที่งวดเข้ามาทำให้มนสิชาไม่มีเวลาแม้แต่จะชำระล้างคราบอะไรต่อมิอะไรให้สะอาดหมดจดเท่าที่ใจอยาก จึงทำได้เพียงล้างเอาความเหนอะหนะตรงหว่างขาออกอย่างลวก ๆ เท่านั้น

“ใกล้แล้วค่ะ” เธอขี้เกียจตอบคำถามให้มากความเลยเลือกจะโกหกออกไป

“(อืม)” มนสิชาเอื้อมมือหมายจะแตะปุ่มสีแดงเพื่อจบบทสนทนา แต่กลับต้องหยุดกึกเมื่อคนในสายโพล่งขึ้นว่า

“(เดี๋ยว! เมื่อคืนแกไปทำอะไรมา)” คนมีชนักติดหลังชาวาบด้วยกลัวว่าคนอื่นจะสงสัยที่เธอขาดการติดต่อทั้งคืน โดยเฉพาะคนอื่นที่ว่าคืออรวีหรือป้าอ่อนที่กำลังซักไซ้กันอยู่นี่

“(อ้อนเขาทั้งไลน์ทั้งโทร. หาแกตั้งแต่เมื่อคืน แต่แกไม่รับสาย ไลน์ก็ไม่อ่าน ทำอะไร!)” น้ำเสียงคาดคั้นของผู้เป็นป้ากดดันจนหลานสาวลนลาน

“มะ…ม่อนหลับค่ะเลยไม่ได้ยินเสียง” มนสิชาพยายามบังคับเสียงของตัวเองให้เป็นธรรมชาติที่สุด หวังอย่างสุดใจว่าป้าของเธอจะไม่สงสัยและยอมวางหูแต่เพียงเท่านี้

“(งั้นก็แล้วไป)” เมื่อผู้เป็นป้าไม่มีทีท่าว่าจะจับผิดกันอีก หญิงสาวจึงค่อยหายใจทั่วท้องขึ้นมาหน่อย

“ป้าอ่อนรู้มั้ยคะว่าพี่อ้อนโทร. หาม่อนทำไม”

“(อ้อนเขาเปลี่ยนใจจะไปรับแกที่สนามบินเอง กลัวแกจะไปหลงอยู่ตรงไหน)”

“ค่ะ ไว้ถึงที่นู่นแล้วม่อนจะรีบโทร. หาพี่อ้อนทันที” เธอสำทับตามหลังให้อรวีสบายใจ ว่าอรนุชไม่ต้องมาแกร่วรอรับหลานสาวอย่างเธอนานเกินความจำเป็น กระทั่งได้คำตอบเป็นที่พอใจแล้วผู้เป็นป้าถึงได้ยอมวางหูไป

มนสิชามองตัวเลขสี่ตัวบนหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง เหลือเวลาให้จัดการตัวเองอีกเพียงไม่กี่สิบนาทีเท่านั้น ก่อนที่เธอจะต้องลากกระเป๋าลงไปเช็กเอาต์ออกจากโรงแรมและตรงไปสนามบินเพื่อขึ้นเครื่องไปฮ่องกง