บทนำ

เสียงเครื่องดนตรีหยุดลง เหลือเพียงเสียงกีตาร์โปร่งที่ขับกล่อมอย่างนุ่มนวลภายใต้แสงไฟที่ส่องจากเพดาน อลิษากำลังขับร้องและเล่นกีตาร์โปร่งกลางผับแห่งหนึ่งใจกลางกรุง

นักดนตรีสาวผู้มากด้วยพรสวรรค์ อลิซ อลิษา อายุ 25 ปี ผมสีน้ำตาลเข้มยาวสลวย ใบหน้าเรียวยาว ริมฝีปากหยักได้รูปชวนมอง ดวงตาเรียวสวยแฝงไปด้วยความเศร้า

หญิงสาวร่างบางในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงยีนสีเข้ม ผมยาวถูกรวบไว้ลวก ๆ เผยให้เห็นใบหน้าเรียวหวานได้รูปเปล่งประกายภายใต้แสงไฟ กำลังก้มมองสายกีตาร์ที่ปลายนิ้วเรียวกำลังเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล เสียงสายดีดประสานกับเสียงร้องของเธอ มีเสน่ห์ดึงดูดสะกดทุกสายตา

อลิษาระบายยิ้มบาง ๆ ระหว่างท่อนอินโทรที่เธอเล่นต่อเอง เธอหลับตาลงปล่อยให้นิ้วไล่ไปตามสายกีตาร์อย่างเป็นธรรมชาติ เกิดเป็นเสียงดังคลอเบา ๆ ไปตามจังหวะ

ที่มุมหนึ่งของบาร์ มีชายคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นจากแก้ววิสกี้ของตัวเอง ลูคัส เจ้าของธุรกิจเรือสำราญหลายแห่งมองไปยังเวทีอย่างตั้งใจและสนใจอย่างประหลาด ก่อนจะยกมือขึ้นกวักเรียกพนักงานในร้าน

“ไปเรียกผู้จัดการมาคุยกับฉันหน่อย”

“ครับ” พนักงานโน้มศีรษะเล็กน้อยรับคำสั่งลูกค้าคนสำคัญ

“คุณลูคัสมีอะไรหรือเปล่าครับ” ผู้จัดการวัยกลางคน ผู้ที่ทำหน้าที่ดูแลทุกอย่างในผับแห่งนี้เดินเข้ามาหาด้วยความนอบน้อมในชุดสูทเข้ารูปร่าง

“ผมอยากให้นักร้องคนที่อยู่บนเวทีไปร้องเพลงบนเรือสำราญของผม ผมให้ราคามากกว่าที่นี่ 2 เท่าหรือเธออยากได้มากกว่านี้ผมก็ให้ได้”

“เอ่อ ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมไปหรือเปล่านะครับ”

ผู้จัดการลังเล เขาไม่แน่ใจว่าอลิษาจะยอมไปทำงานบนเรือสำราญหรือเปล่าเพราะคุณพ่อของเธอล้มป่วย และอีกอย่างหนึ่งคือคนที่ชวนอลิษาไปร่วมงานเป็นถึงมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่แม้แต่เขาก็ยังไม่กล้าปฏิเสธ ถึงอย่างไรเขาก็รักอลิษาเหมือนน้องสาวคนหนึ่งและห่วงความปลอดภัยของเธอไม่น้อย ถ้าจะต้องไปพัวพันกับพวกมาเฟีย

“ถ้าคุณทำสำเร็จ ผมมีรางวัลก้อนโตให้คุณ”

“คะ ครับ”

ถึงลูกค้าคนสำคัญจะเสนอเงินเป็นจำนวนมากแต่เขาก็ไม่อยากบังคับให้ใครไปทำงานที่ตัวเองไม่ยินยอม อย่างไรเขาก็ต้องให้อลิษาเป็นคนตัดสินใจเอง

เมื่อบทเพลงสุดท้ายจบลง เสียงปรบมือก็ก้องไปทั่วร้าน อลิษาส่งยิ้มบาง ๆ พลางก้มศีรษะขอบคุณ ก่อนจะวางกีตาร์ลงข้างตัวและเดินลงจากเวทีอย่างเรียบง่าย เธอกำลังจะกลับไปหลังร้าน แต่เสียงเรียกของผู้จัดการร้านก็ดังขึ้นเสียก่อน

“อลิซ มานี่หน่อย มีคนเสนอเงินให้ 2 เท่า อยากให้อลิซไปทำงานบนเรือสำราญ ถ้าอลิซไม่เต็มใจจะไปก็บอกพี่ได้นะ พี่จะช่วยคุยให้” น้ำเสียงของผู้จัดการแปลกไปจากทุกครั้ง ทั้งที่ปกติมักจะชอบเย้าแหย่เธอเสียมากกว่า

“เขาอยู่ที่ไหนคะ อลิซจะคุยกับเขาเอง”

อลิษาเดินตามผู้จัดการร้านไปหาชายหนุ่มท่าทางน่าเกรงขาม เสียงเพลงเบา ๆ จากวงดีเจดังขึ้นด้านหลัง ฟลายด์ยืนประเมินชายหนุ่มในชุดสบาย ๆ ใบหน้าคมสันของเขาฉายแววอ่อนโยนแฝงไปด้วยความดุดัน

“คุณลูคัส คนที่คุณต้องการพบมาแล้วครับ”

“สวัสดีครับ ผมลูคัส” ชายหนุ่มเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “เชิญคุณ…” ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงถาม

“อลิซครับ” เป็นผู้จัดการที่แนะนำให้รู้จัก

“เชิญคุณอลิซนั่งครับ”

อลิษานั่งลงตามคำเชิญชวนของชายหนุ่ม ความประหม่าครอบงำไปทั้งร่างจนต้องหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนจะได้ยินเสียงของชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างนุ่มนวล

“ผมจะไม่เสียเวลาพูดอะไรมาก ผมเห็นว่าคุณมีความสามารถ อยากให้คุณไปทำงานบนเรือสำราญ ผมให้ค่าจ้าง 2 เท่าของที่นี่…” เขาหยุดเล็กน้อยให้เธอมีเวลาพิจารณาข้อเสนอของเขา

“ขอบคุณนะคะสำหรับข้อเสนอที่น่าสนใจ แต่… ฉันคงไม่ไป” อลิษาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ดวงตาคมเงยหน้ามองหญิงสาวนิ่ง ขณะที่หยิบนามบัตรออกมาวางบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงหน้าหญิงสาว ก่อนจะทิ้งมันเอาไว้ตรงนั้น

“ถ้าคุณเปลี่ยนใจติดต่อผมมาได้ทุกเมื่อ” อลิษามองนามบัตรบนโต๊ะด้วยความสับสน

ผู้จัดการตบไหล่เธอเบา ๆ “อลิซจะไม่ลองพิจารณาดูหน่อยเหรอ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ นะ คราวที่แล้วก็พลาดไปทีหนึ่งแล้ว พี่ว่าครั้งนี้มันก็น่าจะเป็นโอกาสดีที่จะได้ไปทำงานบนเรือสำราญตามที่ฝันเอาไว้”

“แต่…”