บทที่9 ผิดแผน

สองวันต่อมา

ภายในห้องนอนกว้างนีน่าตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยอาการอ่อนเพลียหลังจากที่เธอนอนซมเพราะพิษไข้มาเต็มๆ หนึ่งวันหลังจากกลับมาจากกาสิโนแดเนียลตั้งแต่เมื่อวาน เธอคิดว่าหากจะนอนอยู่แบบนี้มันคงจะยิ่งแย่สู้ออกไปทำงานดีกว่า

ร่างบางในชุดทำงานบึ่งรถตรงดิ่งไปยังบริษัทของบิดาทั้งที่ร่างกายยังคงอ่อนเพลียอยู่ หญิงสาวเดินไปหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานชายสูงวัยที่กำลังก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่เงียบๆ เพียงลำพังในห้อง

"พ่อคะ"เสียงหวานเอ่ยขึ้น

"ไม่สบายหายดีแล้วเหรอเรา"หลุยส์เงยหน้าขึ้นมองลูกสาวคนเล็ก

"ดีขึ้นแล้วค่ะ ตอนนี้อยากจะทำงานมากเลย"

"แน่ใจพ่อว่าเราหน้าซีดๆ นะ พักอีกสักวันดีไหม"

"ไม่เป็นไรค่ะ มีอะไรให้ทำก็บอกมาได้เลยค่ะสบายมาก"นีน่าส่งยิ้มกว้างให้บิดา

"โอเค งั้นลูกไปคุยงานกับพ่อที่ท่าเรือหน่อยนะ พอดีอีกหนึ่งอาทิตย์จะมีงานแฟชั่นโชว์เสื้อผ้าบนเรือน่ะ"

"ค่ะ หนูจะช่วยให้เต็มที่เลย"

"ทางเราจะเป็นฝ่ายจัดเตรียมตกแต่งภายในเรือ ในส่วนอื่นๆ และความปลอดภัยทั้งหมดแดเนียลเขาจะเป็นฝ่ายรับผิดชอบเอง เดี๋ยวเราไปเจอเขาที่นั้นเลย"

"ค่ะ"รับคำพลางนึกถึงใบหน้าแดเนียล

"เดี๋ยวสักประมาณหนึ่งชั่วโมง เจอกันข้างนอกนะพ่อขอเคลียร์งานสักหน่อย"

"โอเคค่ะ ขอไปเตรียมตัวก่อนนะคะ"ร่างบางเดินออกจากห้องไปด้วยความมั่นใจ

ณ ท่าเรือเช่าเหมาลำริมทะเลทันทีที่นีน่ามาถึงเธอก็เดินตามบิดาขึ้นไปบนเรือตรงไปยังแดเนียลกับลูกค้าสาวแสนสวยทันทีพร้อมกับเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ในระหว่างนั้นแดเนียลหันไปมองเธอแวบหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ภายในสมองกำลังคิดถึงบทสวาทที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธออยู่ตลอดเวลา

"มีอะไรจะเพิ่มเติมอีกไหมครับ"หลุยส์เอ่ยกับลูกค้าสาว

"ไม่ค่ะ ฉันเชื่อใจคุณทั้งสองคน ประธานบริษัทลงมาดูเองแบบนี้ ฉันไม่ห่วงอะไรแล้วค่ะ"แองจี้ส่งยิ้มให้หลุยส์และแดเนียล

"ครับ"หลุยส์ยิ้มรับ

"ว่าแต่ลูกสาวสวยมากนะคะ"แองจี้หันไปส่งยิ้มให้นีน่า

"ครับ สวยเหมือนแม่เขาแหละครับ"หลุยส์หันไปมองหน้าลูกสาวที่เอาแต่ยืนนิ่งยิ้มรับเพียงเท่านั้น

หลังจากคุยรายละเอียดกันเสร็จนีน่าพร้อมกับบิดาก็พากันเดินสำรวจเรือเพื่อเก็บรายละเอียดของสถานที่ให้ได้มากที่สุดเพื่อส่งให้ทีมงานที่จะรับช่วงต่ออย่างตั้งใจ ระหว่างนั้นแดเนียลกับแองจี้ก็ยืนคุยกันอยู่อีกมุมหนึ่งของเรือโดยมีมิคและเจมส์คอยอำนวยความสะดวกอยู่ห่างๆ

"โสดแล้ว เมื่อไหร่จะหาคนรู้ใจคะ"

"ผมขอคุยแค่เรื่องงานนะ"เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบเขารู้ว่าลูกค้าสาวคิดยังไงกับเขา

"วันงานอย่าลืมมานะคะ"

"ผมไม่รับปาก"

"______"แองจี้เลือกที่จะไม่เซ้าซี้ต่อให้ฝ่ายชายต้องรำคาญใจอีก

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาหลังจากที่นีน่าดูสถานที่เสร็จเธอกับบิดาก็ไม่ลืมเอ่ยลาแองจี้ลูกค้าสาวก่อนกลับตามมารยาท แต่ในระหว่างทางเดินข้ามสะพานไปยังอีกฝั่งกลับเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้นเมื่ออยู่ๆ เธอก็เกิดอาการหน้ามืดขึ้นมา

ตูม! ร่างบางโอนเอนตกลงไปในน้ำทะเลสร้างความตกใจให้กับหลุยส์และคนที่อยู่บนเรือเป็นอย่างมาก ทันทีที่ร่างบางจมลงไปใต้น้ำสติของเธอก็กลับมาทันที นีน่าพยายามตะเกียกตะกายลอยคอขึ้นเหนือน้ำ มิคที่พุ่งตัวกระโดดลงไปช่วยไม่คิดชีวิตรีบว่ายเข้าไปคว้าตัวเธอเอาไว้แล้วพาขึ้นฝั่ง ร่างบางถูกร่างหนาอุ้มวางลงบนพื้นด้วยตัวที่สั่นเทา

"ไม่เป็นไรแล้วนะครับ"มิคเอ่ยขึ้น

"ขอบใจมากนะคะ ที่ช่วยฉัน ไม่ได้คุณฉันคงแย่"

"คุณไม่เป็นไร ผมก็ดีใจมากแล้วครับ"มิคเอ่ยพลางถอดเสื้อชั้นนอกคลุมให้เธอเพื่อปกปิดกายสาว

"ไม่เป็นไรแล้วนะลูก พ่อตกใจมากเลยรู้ไหม ว่าแต่ทำไมลูกถึงตกลงไปในน้ำได้"หลุยส์กอดปลอบลูกสาวคนเล็กด้วยความห่วงใย

"อยู่ๆ ก็หน้ามืดขึ้นมาค่ะ"ร่างบางรีบยันตัวลุกขึ้นยืนโดยมีบิดาคอยประคอง ก่อนที่เธอจะกลับก็ไม่ลืมที่จะหันไปมองหน้าแดเนียลที่ยืนมองเธออยู่บนเรือด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์แวบหนึ่ง ระหว่างนั้นมิคก็มองตามหลังร่างบางที่มีบิดาประคองเดินไปข้างหน้าจนลับสายตาด้วยความห่วงใย

"แน่ใจนะลูกว่าจะไม่ไปหาหมอ"หลุยส์เอ่ยขึ้นเมื่อขึ้นมาถึงภายในคอนโดหรูของลูกสาว

"หนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยค่ะ นอนพักสักหน่อยเดี๋ยวก็หายแล้ว"

"โอเค พักผ่อนเยอะๆ นะ ไว้เดี๋ยวพ่อมาหาใหม่"หลุยส์สวมกอดลูกสาวแล้วเดินออกจากห้องไป

กลางดึกภายในคอนโดนีน่าในชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวสีขาวเธอตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยอาการตัวร้อนเพราะพิษไข้ เมื่อช่วงหัวค่ำเธอทานยาไปแล้วคิดว่าจะช่วยได้แต่มันกลับไม่ช่วยอะไรเลย มือบางกำลังจะหยิบยาพารา 2 เม็ดเข้าปาก แต่ก็ต้องวางลงที่เดิมเมื่อได้ยินเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น

ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกร่างบางเป็นอันต้องชะงักตกใจเพราะไม่คิดว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะมาหาเธอถึงที่นี้

"แดเนียล!"นีน่าจ้องมองหน้าชายหนุ่มไม่วางตา

"ทำไม ไม่ดีใจ ที่เห็นฉัน"แดเนียลยิ้มมุมปากจ้องมองร่างบางที่สวมชุดนอนสีอ่อนวาบหวิวปิดบัง

"นายมีธุระกับฉันงั้นเหรอ"นีน่าเอ่ยพลางคิดหาเหตุผลที่ชายหนุ่มจะมาหาดึกดื่นป่านนี้

ยังไม่ทันที่แดเนียลจะเอ่ยตอบโต้หญิงสาวตรงหน้าเธอก็ยืนโอนเอนจะล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว โชคดีที่ท่อนแขนแกร่งคว้าร่างของเธอเอาไว้ได้เสีย

"นีน่า! นีน่า!"ร่างหนาพยายามเรียกสติคนที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขน

"แม่ง! ตัวร้อนจี๋เลย"ร่างหนารีบอุ้มร่างบางตรงไปยังรถคันหรูพาเธอส่งโรงพยาบาลด้วยตัวเองทันที เมื่อเห็นว่าเธอถึงมือหมอแล้วเขาก็รีบบึ่งรถกลับกาสิโนทันที

แดเนียลทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาภายในห้องนอนพร้อมกับหลับตาลงเพื่อพักสาย ตาสักครู่ จากนั้นเขาก็หันไปยกกระดกแก้วน้ำสีอำพันลงคอ ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มอดที่จะขบขันตัวเองไม่ได้ เขายอมรับว่าในสมองของเขาเอาแต่คิดถึงรสสวาทที่เคยได้ลิ้มรสจากนีน่าอยู่ตลอดเวลา และอยากจะสัมผัสลิ้มลองมันอีกครั้งแต่มันกลับพังไม่เป็นท่าเพราะเธอไม่สบาย เขาคิดว่าคืนนี้จะได้ปลดปล่อยความต้องการอย่างสาสมใจเสียอีก

แต่ไม่กี่นาทีต่อมาเขากลับคิดถึงซินดี้อดีตคนรักที่เขาไม่เคยลืม งานแฟชั่นโชว์บนเรือเขาคงจะได้ทำอะไรสนุกๆ งานระดับแบรนด์เสื้อผ้าชื่อดังของประเทศแบบนี้อดีตคนรักกับเพื่อนสารเลวของเขาคงจะไม่พลาดแน่ๆ แดเนียลจ้องมองน้ำสีเหลืองอำพันในมือด้วยสายตาแข็งกร้าว

โปรดติดตามตอนต่อไป....