บทที่ 4 เฟยหลงสนใจ 1

บทที่ 4

เฟยหลงสนใจ

วันต่อมา

ยามเช้าท้องฟ้าสีครามสดใส กลุ่มเมฆเล็ก ๆ ลอยตัวเรียงกันเป็นแนวยาว แสงแดดสีทองอร่ามปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ อาคารสีขาวสะอาดตาตัดกับหลังคาสีน้ำเงินเข้มตั้งตระหง่านอย่างงดงาม ลานน้ำพุด้านหน้าส่งเสียงน้ำไหลแผ่วเบา แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงบนผืนหญ้าสีเขียวขจี ดอกไม้นานาพันธุ์ได้รับการจัดแต่งอย่างสวยงาม

เมื่อประตูไม้โอ๊คแกะสลักลวดลายบานนั้นถูกเปิดออก ภายในโถงทางเดินโอ่อ่า โคมไฟคริสตัลสะท้อนแสงสีเหลืองประกายระยิบระยับกระทบพื้นลายหินอ่อนสีครีม ดูหรูหราและทันสมัย

บันไดสองข้างทอดตัวขึ้นยังชั้นสองอย่างสง่างาม เมื่อมือแกร่งของชายหนุ่มรูปร่างสูงผลักประตูไม้สีขาวเข้ามา กลิ่นหอมเย้ายวนของข้าวต้มลอยมาแตะจมูก โต๊ะรับประทานอาหารขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านตรงกลางห้อง แสงธรรมชาติส่องผ่านทางหน้าต่างกระจก ทุกอย่างถูกจัดวางไว้สมบูรณ์แบบราวกับกำลังรอเขามาถึง

ร่างกายกำยำของเฟยหลงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำจับคู่กับกางเกงขายาว เข็มขัดหนังราคาแพงบ่งบอกถึงฐานะเขาได้เป็นอย่างดี ใบหน้าหล่อเหลาคมคายฉายแววเยือกเย็น นัยน์ตาสีดำสนิทดั่งเหยี่ยวสะท้อนความเด็ดขาด แม่บ้านที่ยืนอยู่ต่างก้มหน้าให้เขาเพราะเกรงกลัวต่อบารมีของเฟยหลง คิ้วเข้มพาดเฉียง กรามแข็งแรง ไหล่กว้างรับกับแผงอกผายน่าซุกซบ

เฟยหลงก้าวเท้ามาหยุดข้างกายของน้องชายอย่าง จวินอี้ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้าง ๆ ตรงหัวโต๊ะคือที่นั่งประจำของผู้นำตระกูลอย่างราชา ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม สายตานิ่งเรียบไม่สื่อถึงความรู้สึกใด ๆ ก่อนที่มือหยาบจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ

ขณะเดียวกันหมวยลินในชุดยูนิฟอร์มของแม่บ้าน เดินถือถาดที่มีแก้วกาแฟมาเสิร์ฟให้เจ้านาย ดวงหน้าหวานละมุนก้มลงเล็กน้อย ไม่แม้จะเงยหน้าขึ้นมามอง เรือนร่างอรชรรับกับสะโพกคอดกิ่ว ดวงตากลมโตสีน้ำตาลประกายทอง จมูกเป็นสันตัดกับริมฝีปากอวบอิ่ม ใบหน้าของเธอไร้สีสันดูเป็นธรรมชาติ

“สาวใช้คนใหม่เหรอครับ สวยไม่เบาเลยนะเนี่ย”

“อืม ลูกหนี้คนใหม่ เข้ามาทำงานใช้หนี้” ราชาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่จะเบนทิศความสนใจมามองชามข้าวต้มเบื้องหน้าของตัวเอง

“สาวใช้สวยขนาดนี้ สงสัยผมต้องกลับมาบ้านบ่อย ๆ แล้ว เฮียนี่ก็ดีเหมือนกันมีอาหารตาให้ดูทุกวัน แถมยังเดินมาเสิร์ฟกาแฟให้อีก คนสวยครับครั้งหน้าผมขอแบบเฮียบ้างสิ” กลีบปากหนาขยับบอก แต่สายตาคู่คมหันไปมองเธอ หมวยลินที่ได้ยินอย่างนั้นจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธอไม่กล้าเปิดปากตอบรับคำออกไปเพราะกลัวว่าจะมีคนไม่พอใจ

“ปกติก็ไม่กลับเข้ามาบ้านอยู่แล้ว แกจะมาทำไมวะ” น้ำเสียงเยือกเย็นเปล่งวาจาถามน้องชายของตัวเอง

“ผมจะมาบ้านไม่ได้เหรอ ถ้าบอกว่ามาเพราะสนใจคนสวยที่ยืนอยู่ตรงนั้น เฮียจะว่าอะไรผมเหรอ?” จวินอี้หันหน้าไปถามพี่ชาย

“พอกันได้แล้ว ทานข้าวเช้ากันเถอะลูก เดี๋ยวพี่ก็จะต้องไปทำงานแล้ว อาอี้ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อยู่ที่บ้านเป็นเพื่อนมี้หน่อยสิ”

“ได้...”

“ไม่ได้ครับม๊า วันนี้อาอี้มีธุระกับผม”

ไม่ทันที่จวินอี้จะพูดจบ เฟยหลงก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน ใบหน้าของน้องชายสะท้อนความไม่เข้าใจ แต่ในวินาทีต่อมาก็ยอมพยักหน้ารับ

“โอเคจ้ะ ถ้ามีธุระก็รีบไปทำเลย” จากนั้นทั้งหมดก็นั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา ถัดออกมาจากโต๊ะอาหารอิ่มบุญยืนอยู่ด้านข้างของหมวยลิน เธอไม่รอช้าที่จะเปล่งวาจาถามด้วยความสงสัย

“เมื่อวานหมวยรู้จักห้องของคุณเฟยหลงได้ยังไงเหรอ พี่ยังไม่ได้บอกเลยนะว่าห้องคุณเฟยหลงไปทางไหน”

ประโยคเมื่อครู่ทำเอาหมวยลินนิ่งไปชั่วขณะ จะให้ตอบออกไปตรง ๆ ก็คงจะไม่ใช่เรื่องที่ดี หมวยลินเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น สายตาคู่นั้นสะท้อนความลังเลใจออกมาอย่างไม่อาจปิดบัง

“หมวยก็เดา ๆ เอาค่ะ ไม่คิดว่าจะเดาถูก กลัวจะไปผิดห้องอยู่เหมือนกัน” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสดใสเจือแววความไม่มั่นใจเล็กน้อย

“ดีที่ไปถูก ไม่งั้นนะโดนดุขึ้นมาพี่ไม่รู้ด้วยนะ”

“แล้วที่ถามว่าเสื้อเชิ้ตแพง ๆ ซักยังไง หมวยจะซักเสื้อของใครเหรอ” คราวนี้น้ำเสียงเรียบของนกเล็กเอื้อนเอ่ยวาจาถามขึ้น

“เสื้อเหรอคะ? อ๋อ หมวยแค่อยากรู้ค่ะ”

“อยากรู้ไปทำไมเหรอ ปกติหน้าที่ซักผ้าก็เป็นของพี่นกเล็กอยู่แล้ว หมวยไม่ต้องทำหน้าที่นี้หรอกนะ” อิ่มบุญถาม

“ก็มาอยู่บ้านคนรวย เผื่อวันไหนมีเหตุฉุกเฉินหมวยก็จะได้รู้ไว้ อีกอย่างหมวยอาจจะได้ย้ายไปอยู่ที่อื่นก็ได้ ใครจะไปรู้”

คนตัวเล็กอธิบายเสียยืดยาว ไม่แน่ว่าอนาคตของเธอจะต้องย้ายไปอยู่กับเขาที่คอนโดก็ได้ เพราะเมื่อวานหมวยเอ่ยปากรับคำกับข้อเสนอของเขาแล้ว ถึงจะรอดมาได้เพราะแม่ของเขาแต่วันนี้อาจจะไม่เหมือนเมื่อวานก็ได้...

เมื่อเช้าฉันถามพี่นกเล็กเรื่องซักเสื้อผ้า ก็เพราะเสื้อเชิ้ตของเขาตัวนั้นที่ฉันเอ่ยปากบอกจะซักมาคืน แต่ราคาของมันก็แพงจนฉันไม่กล้าซักมั่วซั่วเลย เสื้อตัวเดียวแพงกว่าเงินเดือนของฉันทั้งเดือนอีก

“พูดแบบนี้หมวยตกลงจะไปกับคุณเฟยหลงเหรอ” อิ่มบุญที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หันมาสนใจเธอด้วยสายตาที่เป็นประกาย

“ใช่ค่ะ หมวยอยากหาเงินมาใช้หนี้เร็ว ๆ เลยต้องไปอยู่กับคุณเฟยหลง”

“หมวยคิดดีแล้วใช่ไหม ที่เลือกแบบนั้น” นกเล็กถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนต้องการคำตอบ

“หมวยคิดดีแล้วค่ะ หมวยแค่อยากใช้หนี้เร็ว ๆ”

“งั้นก็ขอให้หมวยโชคดีในทางที่หมวยเลือกแล้วกัน พวกพี่สองคนก็ยังทำงานอยู่ที่นี่เนี่ยแหละ มีอะไรก็มาหาได้”

“ขอบคุณนะคะที่ดีกับหมวย ตั้งแต่วันแรกที่หมวยเข้ามา ถึงจะเพิ่งทำงานได้ไม่กี่วันก็เถอะ”

“หมวยลิน มัวทำอะไรอยู่ไปหยิบกระเป๋ากับสูทมาเตรียมให้ลูกชายของฉันสิ” น้ำเสียงของผู้เป็นแม่เอื้อนเอ่ยวาจาบอกสาวใช้คนใหม่ คนตัวเล็กที่ได้ยินอย่างนั้นจึงเบือนหน้ามาสนใจเจ้านายในทันที ฝ่ามือกุมเข้าหากันด้านหน้าพร้อมกับเปล่งวาจาตอบรับ

“รับทราบค่ะคุณผู้หญิง หมวยจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้ค่ะ”

เมื่อว่าจบประโยคหมวยลินจึงเดินออกจากห้อง เพื่อไปเตรียมกระเป๋าและสูทของเฟยหลง หน้าที่ดูแลลูกชายคนโตของบ้านตกเป็นของหมวยลิน เธอต้องจัดเตรียมอะไรหลาย ๆ อย่างเพื่อเขา เรือนร่างอรชรทอดน่องตามโถงทางเดินโอ่อ่า ในมือของเธอถือกระเป๋าหนังสีดำและสูทสีดำของเขา ก้าวเท้ามาหยุดรอด้านหน้าประตูบ้านหลังโต

ถัดมาบุรุษเพศสวมเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงขายาวให้ลุคเท่และมีเสน่ห์เดินมาพร้อมกับจวินอี้น้องชายของเขา เป็นวินาทีเดียวกับที่รถสปอร์ตขับมาจอดตรงลานหน้าบ้าน

“ว่าแต่คนสวยชื่ออะไรเหรอครับ เห็นคุณแม่เรียกหมวยลิน”

จวินอี้หันมาสนใจเธอ ก่อนจะเปล่งวาจาถามชื่อเสียงเรียงนามของเธอ หมวยลินคลี่ยิ้มบาง ๆ พร้อมกับตอบกลับเขาออกไป

“ชื่อหมวยลินค่ะ อย่างที่คุณผู้หญิงเรียกเลยค่ะ”

“ชื่อก็เพราะ คนก็สวย” จวินอี้เอ่ยปากชมเธอ

“ถ้าเธอสนใจมัน ฉันจะบอกอะไรให้มันมีแฟนแล้ว” คราวนี้น้ำเสียงขุ่นเคืองของเฟยหลงเอื้อนเอ่ยวาจาขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือไปถือสูทของตัวเองและกระเป๋า

“ไม่ใช่แฟนเฮีย แค่คนคุย”

“หมวยไม่กล้าหรอกค่ะ คุณควรเจอคนที่เหมาะสมกว่าหมวยนะคะ” เธอว่าพลางฉีกยิ้มเบา ๆ รู้สถานะของตัวเองดี ในตอนนี้เองร่างสูงใหญ่ของเฟยหลงยืนอยู่ข้าง ๆ เขาเลื่อนมือลงมาบีบเคล้นบั้นท้ายเนียนของเธอ หมวยลินถึงกับเก็บสีหน้าไว้ไม่อยู่เพราะกลัวว่าอีกคนจะรับรู้เรื่องนี้

“เฮียเอาดี จริงปะเนี่ย” และมันก็เป็นไปตามที่เธอคิด จวินอี้มองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง สีหน้าของเขาสะท้อนความสงสัยออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

“ถ้ารู้แล้วก็ไม่ควรยุ่งกับผู้หญิงคนนี้นะ กูเจอก่อนเพราะงั้นก็ต้องเป็นของกูดิวะ”

“แล้วก็ไม่บอกทำปากแข็งตั้งนาน เรื่องนี้ป๊ากับมี้รู้ไหม”

“กูเป็นคนขอป๊าเอง ทำไมป๊ากับมี้จะไม่รู้”

“ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะเลย ขึ้นรถดีกว่าครับเฮีย”

“ตอนเย็นอย่าลืมเตรียมน้ำอุ่นสำหรับฉัน แล้วก็อย่าลืมข้อเสนอของเรา” ชายหนุ่มร่างสูงโน้มดวงหน้าลงมากระซิบข้างใบหู คำพูดของเขาเปี่ยมไปด้วยความหวัง ทำเอาเรือนร่างอรชรของหมวยยืนตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นมองแผ่นหลังของเขาเลือนหายไปช้า ๆ

ถึงอย่างไรวันนี้หมวยลินคงไม่รอดแน่...ถ้าไม่มีใครมาขัดจังหวะเสียก่อน