Home / โรแมนติก / รักลวงแค้น / ตอนที่ 2 — ความลับของคืนที่พ่อฉันตาย

Share

ตอนที่ 2 — ความลับของคืนที่พ่อฉันตาย

last update Petsa ng paglalathala: 2026-08-07 21:16:10

“ความจริงยังมีอีกเยอะ”

คำพูดของมิรินยังคงก้องอยู่ในหัวของณิชา

หญิงสาวยืนนิ่งมองภาพในโทรศัพท์ของเพื่อน ภาพชายวัยกลางคนที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นพ่อของตัวเอง กำลังยืนอยู่กับชายอีกคนในลานจอดรถแห่งหนึ่ง

ชายคนนั้น…

คือวรเมธ

พ่อของธาม

และภาพนี้ถูกถ่ายในคืนเดียวกับที่วรเมธเสียชีวิต

“ภาพนี้ได้มาจากไหน?”

ณิชาถามเสียงสั่น

มิรินยิ้มบาง ๆ

“สำคัญด้วยเหรอ?”

“ฉันถามว่าเธอได้มันมาจากไหน!”

“ถ้าอยากรู้ ก็ไปถามพ่อเธอสิ”

“พ่อฉันตายไปแล้ว!”

มิรินเงียบไป

ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“นั่นสินะ…ตายไปแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้ณิชารู้สึกแปลก ๆ

เธอมองมิรินอย่างจับผิด

“เธอรู้อะไร?”

“ฉันไม่รู้หรอก”

“มิริน…”

“ฉันแค่รู้ว่าเรื่องที่ธามเชื่อ อาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด”

ณิชาชะงัก

“หมายความว่าอะไร?”

มิรินไม่ตอบ

เธอเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วเดินผ่านณิชาไป

แต่ก่อนจะออกจากห้อง เธอกลับหยุดและพูดขึ้นว่า

“ถ้าเป็นฉัน…”

“ฉันจะรีบหาหลักฐานก่อนที่ธามจะทำลายมันทั้งหมด”

ประตูปิดลง

เหลือเพียงณิชาที่ยืนอยู่คนเดียว

หัวใจของเธอเต้นแรง

ถ้าพ่อของเธอเป็นคนฆ่าวรเมธจริง…

แล้วทำไมพ่อของเธอถึงไปพบเขาในคืนเกิดเหตุ?

หรือบางที…

คืนนั้นอาจมีบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้

---

บ้านหลังเก่า

คืนนั้น ณิชากลับไปยังบ้านหลังเก่าของครอบครัว

บ้านที่ไม่มีใครอาศัยมานานหลายปี

เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ

ฝุ่นหนาเกาะอยู่บนโต๊ะและชั้นหนังสือ

ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

รูปถ่ายครอบครัว

หนังสือเก่า

โต๊ะทำงานตัวเดิม

และกล่องไม้ใบหนึ่งที่วางอยู่มุมห้อง

ณิชาจำกล่องนั้นได้

พ่อเคยห้ามเธอเปิดมันเด็ดขาด

ตอนนั้นเธอไม่เคยสงสัยว่าข้างในมีอะไร

แต่วันนี้…

เธอตัดสินใจเปิดมัน

แกร๊ก

ภายในมีเอกสารเก่า ๆ หลายฉบับ

ณิชาหยิบขึ้นมาอ่านทีละใบ

จนกระทั่งสายตาหยุดอยู่ที่กระดาษแผ่นหนึ่ง

“สัญญาการโอนหุ้นบริษัทวรเมธกรุ๊ป”

ชื่อของพ่อเธออยู่ด้านล่าง

แต่วันที่ในเอกสารคือ…

หนึ่งวันก่อนวรเมธเสียชีวิต

ณิชาขมวดคิ้ว

“นี่มันอะไร…”

เธอเปิดเอกสารต่อ

แล้วพบข้อความบางอย่างที่ทำให้มือของเธอสั่น

“หากเกิดอะไรขึ้นกับผม อย่าไว้ใจคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด”

ไม่มีชื่อ

ไม่มีลายเซ็น

มีเพียงประโยคเดียว

แต่กลับทำให้ณิชารู้สึกหนาวไปทั้งตัว

ทันใดนั้น…

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากชั้นสอง

กึก…

ณิชาหยุดหายใจ

“ใคร?”

ไม่มีเสียงตอบ

เธอรีบเก็บเอกสารใส่กระเป๋า ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไฟ

“มีใครอยู่ไหม?”

เงียบ

เธอเดินขึ้นบันไดช้า ๆ

หนึ่งขั้น…

สองขั้น…

สามขั้น…

เมื่อถึงชั้นบน ประตูห้องนอนของพ่อกลับเปิดอยู่

ทั้งที่เธอจำได้ชัดว่าเมื่อครู่มันปิดสนิท

ณิชาผลักประตูเข้าไป

ภายในห้องไม่มีใคร

แต่บนโต๊ะข้างเตียงมีซองจดหมายวางอยู่

ด้านหน้าซองเขียนชื่อของเธอ

ถึง ณิชา

มือของหญิงสาวสั่นขณะหยิบมันขึ้นมา

เธอเปิดซอง

ด้านในมีเพียงกระดาษแผ่นเดียว

ลายมือบนกระดาษเป็นลายมือของพ่อ

«“ลูก ถ้าวันหนึ่งลูกได้อ่านข้อความนี้ แสดงว่าพ่อคงไม่มีโอกาสบอกความจริงกับลูกด้วยตัวเอง”»

น้ำตาของณิชาไหลทันที

เธออ่านต่อ

«“เรื่องของวรเมธไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเข้าใจ พ่อไม่ได้ฆ่าเขา”»

หัวใจของณิชากระตุกแรง

“พ่อ…”

เธออ่านต่ออย่างรวดเร็ว

«“คนที่ทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้นคือ…”»

ข้อความหยุดลงตรงนั้น

กระดาษถูกฉีกขาด

ส่วนที่เหลือหายไป

ณิชามองกระดาษด้วยน้ำตานองหน้า

ใครกัน?

ใครคือคนที่พ่อกำลังจะเปิดเผยชื่อ?

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น

ครืด…ครืด…

หน้าจอขึ้นหมายเลขที่ไม่รู้จัก

ณิชากดรับสาย

“ฮัลโหล?”

ไม่มีเสียงตอบ

“ใครคะ?”

ยังคงเงียบ

ก่อนจะมีเสียงผู้ชายดังขึ้นเบา ๆ

“อย่าขุดคุ้ยเรื่องเมื่อสิบปีก่อน”

ณิชาตัวแข็ง

“คุณเป็นใคร?”

“ถ้าเธอยังอยากมีชีวิตอยู่…”

เสียงนั้นหยุดไปชั่วครู่

“หยุดตามหาความจริงซะ”

สายถูกตัด

ณิชามองโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา

เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า…

เรื่องทั้งหมดอาจอันตรายกว่าที่คิด

---

ในเวลาเดียวกัน

อีกด้านหนึ่งของเมือง

ธามนั่งอยู่ในห้องทำงานเพียงลำพัง

แฟ้มคดีเก่าถูกเปิดอยู่ตรงหน้า

เขามองภาพพ่อของตัวเองด้วยสายตาเย็นชา

ก่อนโทรศัพท์จะดังขึ้น

“ว่าไง?”

เสียงของกรวิชดังมาตามสาย

“คุณธามครับ ผมเจอข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับคดีของคุณวรเมธแล้ว”

ธามขมวดคิ้ว

“อะไร?”

“คืนก่อนที่คุณวรเมธเสียชีวิต มีคนอีกคนอยู่ในที่เกิดเหตุ”

“ใคร?”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบ

“ไม่ใช่คุณภาคภูมิครับ”

ธามชะงัก

“แล้วใคร?”

กรวิชสูดหายใจเข้าลึก

“เป็นคนที่คุณรู้จักดี”

“ใคร?”

“มิรินครับ”

มือของธามที่ถือปากกาหยุดนิ่ง

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี…

ที่ความมั่นใจของเขาเริ่มสั่นคลอน

“นายแน่ใจ?”

“ผมมีหลักฐาน”

ธามลุกขึ้นทันที

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ…

โทรศัพท์อีกเครื่องก็ดังขึ้น

เป็นข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

“ถ้าคุณยังคิดว่าณิชาเป็นลูกสาวของฆาตกร…คุณกำลังแก้แค้นผิดคน”

ธามจ้องข้อความนั้นอยู่นาน

หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

และในวินาทีนั้นเอง…

เขาเพิ่งรู้ว่า

สามปีที่ผ่านมา เขาอาจกำลังทำร้ายผู้หญิงที่บริสุทธิ์ที่สุดในเรื่องนี้

— จบตอนที่ 2 —

ตอนต่อไป: “คนที่อยู่เบื้องหลัง”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 28 : เด็กที่ถูกเลือกให้ตาย

    เสียงฝนตกกระทบกระจกดังต่อเนื่อง ซ่า… ซ่า… ซ่า… ณิชานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า มือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้านหลัง ใบหน้าของเธอยังคงซีดจากเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้น เธอไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอน เพียงจ้องชายชราตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ชายชราคนนั้นนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ท่าทางสุขุมและเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวลูบกรอบรูปเก่าอย่างแผ่วเบา “คุณเป็นใคร?” ณิชาถามอีกครั้ง น้ำเสียงแข็งขึ้น “แล้วต้องการอะไรจากฉัน?” ชายชราเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ฉันชื่อ อธิคม” เขาพูดช้า ๆ “และสิ่งที่ฉันต้องการ…” สายตาของเขาเลื่อนไปยังภาพถ่ายในมือ “คือความจริง” ณิชาหัวเราะอย่างขมขื่น “ความจริง?” เธอส่ายหน้า “ตลอดชีวิตฉันมีแต่คนใช้คำนี้เพื่อหลอกฉัน” รอยยิ้มของอธิคมหายไปเล็กน้อย “งั้นฉันจะไม่หลอก” เขาวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะ “ฉันจะให้เธอเห็นด้วยตาตัวเอง” เด็กสองคนในคืนเดียวกัน อธิคมเปิดแฟ้มเก่าออก ด้านในมีเอกสารจำนวนมาก ภาพอัลตราซาวนด์ ใบรับรองการคลอด และภาพเด็กทารกสองคน ณิชามองภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง “นี่คือ…” “เธอแ

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 27 : พ่อที่ไม่เคยรู้จัก

    ประตูเหล็กค่อย ๆ เปิดออกจนสุด ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะหนักแน่น กึก… กึก… กึก… เขาสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้ม ดวงตานิ่งเย็นจนแทบอ่านความรู้สึกไม่ได้ แม้ภายในห้องจะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เขากลับสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ณิชายืนมองชายคนนั้น หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยิน “คุณ…” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “เป็นใครกันแน่?” ชายคนนั้นหยุดยืนห่างจากเธอไม่กี่เมตร ก่อนมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาของเขาแข็งกร้าวในตอนแรก… แต่เพียงชั่วครู่เดียวก็อ่อนลง ราวกับคนที่กำลังมองสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต “ฉันชื่อ ภาคิน” ณิชาชะงัก “แต่…” เธอหันไปมองภาคินอีกคนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างสับสน “เมื่อกี้คุณก็เรียกเขาว่าภาคิน” ชายตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ “นั่นไม่ใช่ชื่อจริงของฉัน” เขาถอดนาฬิกาจากข้อมือออกช้า ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะ “ชื่อที่แท้จริงของฉันคือ อัครเดช” วรเมธที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นตกตะลึงทันที “อัครเดช…” เขาพึมพำราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 26 — คนตายที่กลับมา

    ไฟในห้องใต้ดินสว่างขึ้นอีกครั้งณิชายืนนิ่ง ร่างกายเย็นเฉียบราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า…คือคนที่เธอเห็นว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน“เป็นไปไม่ได้…”วรเมธพึมพำ สีหน้าซีดเผือดอรนภาถึงกับถอยหลัง“นาย…”ชายคนนั้นยิ้ม“ไม่ได้เจอกันนานนะ อรนภา”ณิชามองเขาริมฝีปากสั่น“คุณ…คือ…”เขาค่อย ๆ เดินออกจากเงามืดภาคิน อดีตหุ้นส่วนของวรเมธ และเป็นชายที่ทุกคนเชื่อว่าถูกเผาเสียชีวิตในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน แต่วันนี้เขายืนอยู่ตรงหน้า มีชีวิต และกำลังมองณิชาด้วยสายตาแปลกประหลาด เหมือนคนที่เฝ้ารอเธอมานานหลายปีคนที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่“ภาคิน…”วรเมธกำปืนแน่น“ฉันเห็นศพนายกับตาตัวเอง”ภาคินหัวเราะเบา ๆ“นายเห็นศพของคนอื่น”“ฉันเป็นคนจัดฉากทั้งหมด”“ทำไม?”“เพราะถ้าฉันไม่ตาย…”ภาคินมองไปยังณิชา“เด็กคนนี้จะไม่มีวันปลอดภัย”ณิชาขมวดคิ้ว“ฉันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”ภาคินไม่ได้ตอบทันทีเขาเดินเข้ามาใกล้“เธอจำฉันไม่ได้จริง ๆ สินะ”ณิชาส่ายหน้า“ฉันไม่เคยพบคุณ”“ผิดแล้ว”ภาคินยิ้มเศร้า“เธอเคยพบฉัน”“ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก”ความทรงจำที่หายไปทันใดนั้น ภาพบางอย่างผุดขึ้นในหัวของณิชาเสียงเด็กหัวเร

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 25 : อย่าตายเพราะฉัน

    “ธาม!”เสียงกรีดร้องของณิชาดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินร่างของธามล้มลงในอ้อมแขนของเธอ เลือดค่อย ๆ ซึมออกจากเสื้อบริเวณสีข้าง“ธาม…ลืมตาสิ”ณิชาพยายามเขย่าตัวเขา น้ำตาไหลไม่หยุด“อย่าหลับนะ…”ธามขยับเปลือกตาเล็กน้อย“ณิชา…”“ฉันอยู่นี่”เธอรีบกุมมือเขาแน่น“นายต้องไม่เป็นอะไร”ธามพยายามยิ้ม“ร้องไห้ทำไม…”“ก็เพราะนายกำลังจะตาย!”“ฉันยังไม่ตาย…”เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา“ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ”ณิชาส่ายหน้าอย่างร้อนรน“ไม่ต้องทำอะไรแล้ว”“แค่รอดก็พอ…”คนที่ยิงธามเสียงฝีเท้าดังขึ้นชายปริศนายังคงยืนอยู่หน้าประตูปืนในมือของเขาเล็งมาทางณิชาอีกครั้ง“ส่งตัวเธอมา”ธามพยายามลุกขึ้น“อย่า…”ณิชาหันไปมอง“นายบาดเจ็บอยู่!”“อย่าให้มันแตะต้องเธอ”ธามพูดทั้งที่แทบไม่มีแรงชายปริศนาหัวเราะ“ยังจะปกป้องเธออีก?”เขายกปืนขึ้น“ทั้งที่เธอคือสาเหตุที่ครอบครัวนายต้องพัง?”ณิชานิ่ง“หมายความว่าอะไร?”ชายคนนั้นตอบ“เธอเกิดมาเพื่อทำลายทุกอย่าง”“ไม่จริง!”ธามตะโกน“เธอไม่ได้ทำอะไร!”ชายปริศนาไม่สนใจนิ้วของเขากำลังจะเหนี่ยวไกแต่—ปัง!เสียงปืนอีกกระบอกดังขึ้นปืนในมือของชายคนนั้นกระเด็นออกไปวรเมธยืนอยู่ด

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 24 : ความลับของวรเมธ

    “คราวนี้…เธอหนีฉันไม่ได้แล้ว”เสียงของวรเมธดังขึ้นกลางห้องใต้ดินทุกคนหยุดนิ่งแม้แต่ธามเองก็ยังไม่เคยเห็นสายตาของชายที่เขาเรียกว่าพ่อแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ปืนในมือของวรเมธถูกเล็งตรงไปยังอรนภาแต่คนที่น่ากลัวที่สุดกลับไม่ใช่คนถือปืนเป็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา…ชายสวมเสื้อคลุมสีดำที่ไม่มีใครรู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร“วรเมธ…”เสียงนั้นทำให้วรเมธตัวแข็ง“อย่าหันมา”ชายปริศนาพูด“ถ้านายหันมา คนแรกที่จะตายคือธาม”ธามกำหมัดแน่น“แกเป็นใคร?”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“อีกไม่นานนายก็จะรู้”คนที่วรเมธไม่กล้าเผชิญหน้าอรนภามองชายคนนั้นแววตาที่เคยหวาดกลัวกลับเปลี่ยนเป็นความแค้น“ในที่สุด…”เธอพูด“นายก็ออกมาเอง”วรเมธหันไปมองอรนภา“เธอรู้จักเขา?”“รู้”อรนภาตอบ“เขาคือคนที่ทำให้ชีวิตของพวกเราพังทั้งหมด”ณิชามองชายปริศนา“แล้วเขาเป็นใคร?”อรนภากำหมัดแน่นก่อนพูดชื่อที่ทำให้วรเมธหน้าซีด“เขาคือ ศรัณย์”ธามขมวดคิ้ว“ใคร?”วรเมธตอบแทน“อดีตหุ้นส่วนของฉัน”ศรัณย์หัวเราะ“อดีตหุ้นส่วน?”“นายยังเรียกฉันแบบนั้นอีกเหรอ?”เขาก้าวออกจากเงามืด“ฉันคือคนที่สร้างบริษัทนั้นขึ้นมาพร้อมกับนาย”“แต่วันที่มันประสบคว

  • รักลวงแค้น   ตอนที่23 :คนที่อยู่เหนืออรนภา

    “พ่อ!”ณิชาทรุดลงข้างร่างของภาคภูมิ มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะพยายามกดบาดแผลที่หน้าอกของเขาเอาไว้เลือดอุ่น ๆ ซึมผ่านนิ้วของเธออย่างรวดเร็ว“อย่าหลับนะพ่อ…ได้ยินหนูไหม?”ภาคภูมิพยายามลืมตาริมฝีปากซีดขยับอย่างยากลำบาก“ณิชา…”“หนูอยู่นี่”น้ำตาของเธอไหลลงบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว“พ่อจะต้องไม่เป็นอะไร”ภาคภูมิจ้องมองลูกสาวราวกับอยากจดจำใบหน้านั้นเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย“อย่า…เชื่อใคร…”“อะไรนะ?”“แม้แต่…”เขาพยายามพูดต่อ แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงลง“พ่อ!”ณิชาตะโกนธามรีบเข้ามาประคองเธอ“ณิชา เราต้องพาเขาออกไปจากที่นี่!”“แต่เขายังไม่ฟื้น!”“ถ้าอยู่ต่อ เขาจะตายจริง ๆ!”น้ำเสียงของธามเด็ดขาดจนเธอต้องยอมแต่ก่อนที่ทั้งคู่จะพาภาคภูมิออกไป…เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น“ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารจริง ๆ”อรนภายืนอยู่ตรงปลายห้องในมือของเธอยังคงถือโทรศัพท์แต่สีหน้าที่เคยมั่นใจกลับเปลี่ยนไปเธอกำลังหวาดกลัวคนที่อรนภากลัวธามมองเธออย่างระแวง“คนที่โทรหาเธอคือใคร?”อรนภาไม่ตอบ“ฉันถามว่าใคร?”เขาก้าวเข้าไปอรนภาถอยหลังหนึ่งก้าวเป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นว่า…ผู้หญิงที่ควบคุมทุกอย่างมาตลอดกำลังกลัวใครบางคน“ฉันไม

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status