Home / โรแมนติก / รักลวงแค้น / ตอนที่ 4 — น้องสาวที่ไม่เคยไร้เดียงสา

Share

ตอนที่ 4 — น้องสาวที่ไม่เคยไร้เดียงสา

last update publish date: 2026-08-07 21:21:36

“คนในครอบครัวของคุณณิชา…”

เสียงของกรวิชยังคงดังอยู่ในโทรศัพท์

ธามกำโทรศัพท์แน่น

“นายหมายถึงใคร?”

“ผมยังไม่กล้ายืนยันครับ แต่จากเอกสารที่ผมเจอ คนคนนั้นมีสิทธิ์เข้าถึงแฟ้มคดีของคุณวรเมธเมื่อสิบปีก่อน”

“ชื่อ”

“พิมพ์ดาวครับ”

ธามนิ่งไปทันที

เขาหันไปมองณิชา

หญิงสาวกำลังยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าซีดเผือด

เธอได้ยินชื่อของน้องสาวตัวเองอย่างชัดเจน

“พิมพ์ดาว…”

ณิชาพึมพำ

ธามลดโทรศัพท์ลง

“กรวิช ส่งข้อมูลทั้งหมดมาให้ฉัน”

“ครับ”

สายถูกตัด

ความเงียบเข้าปกคลุม

ณิชาหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา

“ฉันคงเป็นคนโง่มากจริง ๆ”

ธามมองเธอ

“ทำไมพูดแบบนั้น?”

“เพราะฉันไม่เคยสงสัยคนในครอบครัวตัวเองเลย”

เธอกำมือแน่น

“ฉันคิดว่าคนที่ทำร้ายฉันคือคนอื่นมาตลอด”

“ณิชา…”

“แต่บางที…”

เธอเงยหน้าขึ้น

“คนที่อยู่ใกล้ฉันที่สุด อาจเป็นคนที่ทำร้ายฉันมาตลอดก็ได้”

---

บ้านของพิมพ์ดาว

คืนนั้น ณิชาไม่ได้กลับบ้าน

เธอเลือกไปหาพิมพ์ดาวโดยไม่บอกธาม

เธอต้องการถามน้องสาวด้วยตัวเอง

รถจอดหน้าบ้านหลังใหญ่

ณิชาเดินเข้าไปโดยไม่แจ้งล่วงหน้า

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอกลับได้ยินเสียงสนทนาจากห้องรับแขก

“ฉันบอกแล้วว่าอย่าเพิ่งทำอะไรณิชา!”

เสียงของพิมพ์ดาวดังขึ้น

ณิชาหยุดเดิน

หัวใจเต้นแรง

มีคนอยู่กับพิมพ์ดาว

และเสียงนั้น…

เธอไม่คุ้น

“ถ้าเธอไม่จัดการตอนนี้ ทุกอย่างจะถูกเปิดเผย”

เสียงผู้ชายตอบกลับ

“แล้วฉันต้องทำยังไง?”

“กำจัดหลักฐาน”

“แล้วณิชาล่ะ?”

พิมพ์ดาวเงียบไป

ก่อนพูดด้วยเสียงเย็นชา

“ถ้าจำเป็น…ก็จัดการเธอด้วย”

ณิชาตัวแข็ง

มือที่ถือกระเป๋าสั่น

เธอไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

น้องสาวที่เธอเคยปกป้องมาตลอด…

กำลังพูดถึงการกำจัดเธอ

ณิชาค่อย ๆ ถอยออกมา

แต่เท้ากลับเผลอชนแจกัน

เพล้ง!

เสียงแตกดังขึ้น

บทสนทนาภายในห้องเงียบลงทันที

“ใคร?”

ณิชาหันหลังวิ่ง

แต่ประตูห้องรับแขกเปิดออก

พิมพ์ดาววิ่งตามมา

“พี่ณิชา!”

ณิชาหยุดอยู่หน้าประตู

เธอหันกลับมา

น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

“เมื่อกี้…”

พิมพ์ดาวหน้าซีด

“พี่ได้ยินอะไร?”

“ทุกอย่าง”

“พี่เข้าใจผิด!”

“ฉันได้ยินเธอบอกให้เขาจัดการฉัน!”

“ไม่ใช่แบบนั้น!”

“แล้วมันแบบไหน?”

พิมพ์ดาวพูดไม่ออก

ณิชามองน้องสาวด้วยสายตาเจ็บปวด

“ทำไม?”

“…”

“ฉันเคยทำอะไรให้เธอ?”

พิมพ์ดาวกำมือแน่น

“พี่ไม่เคยทำอะไรให้ฉัน”

“ถ้าอย่างนั้นทำไม?”

พิมพ์ดาวเงียบอยู่นาน

ก่อนเงยหน้าขึ้น

แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“เพราะพี่มีทุกอย่าง”

ณิชาชะงัก

“อะไรนะ?”

“พี่มีพ่อที่รักพี่”

“…”

“มีบ้านหลังใหญ่”

“…”

“มีคนที่รักพี่”

พิมพ์ดาวหัวเราะทั้งน้ำตา

“แม้แต่ธาม…ก็ยังเคยรักพี่”

“พิมพ์ดาว…”

“แล้วฉันล่ะ?”

เสียงของเธอสั่น

“ฉันมีอะไร?”

ณิชานิ่ง

“ฉันต้องเป็นคนที่ถูกมองข้ามมาตลอด”

พิมพ์ดาวเดินเข้ามาใกล้

“ฉันเกลียดพี่”

คำสารภาพนั้นทำให้ณิชาเจ็บยิ่งกว่าที่คิด

แต่เธอยังไม่เชื่อว่าเรื่องทั้งหมดจะเป็นเพียงความริษยา

“ผู้ชายที่อยู่กับเธอคือใคร?”

พิมพ์ดาวหน้าเปลี่ยนสี

“ไม่เกี่ยวกับพี่”

“เขาเกี่ยวข้องกับคดีของพ่อธามใช่ไหม?”

“…”

“ใช่หรือไม่?”

พิมพ์ดาวไม่ตอบ

ณิชากำมือแน่น

“ถ้าเธอไม่ตอบ ฉันจะไปหาคำตอบเอง”

เธอหันหลังจะเดินออกไป

แต่พิมพ์ดาวกลับพูดขึ้น

“พี่ไม่ควรค้นเรื่องนี้ต่อ”

ณิชาหยุด

“เพราะอะไร?”

“เพราะถ้าพี่รู้ความจริง…”

พิมพ์ดาวมองเธอด้วยสายตาหวาดกลัว

“พี่จะเสียคนที่รักพี่ที่สุดไปตลอดชีวิต”

ณิชาหันกลับมา

“หมายความว่าอะไร?”

พิมพ์ดาวไม่ตอบ

เพียงพูดเบา ๆ

“กลับไปถามธามสิ”

---

บ้านธาม

เวลาเกือบเที่ยงคืน

ธามกำลังดูเอกสารที่กรวิชส่งมา

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

เป็นภาพพิมพ์ดาวในวัยสิบสี่ปี

เธอยืนอยู่หน้าโรงพยาบาลในคืนที่วรเมธเสียชีวิต

ธามขมวดคิ้ว

“เด็กอายุสิบสี่จะเกี่ยวข้องกับคดีได้ยังไง?”

กรวิชตอบผ่านโทรศัพท์

“นั่นคือสิ่งที่ผมสงสัยครับ”

ธามเปิดภาพถัดไป

ภาพของพิมพ์ดาวกำลังคุยกับชายคนหนึ่ง

แต่ชายคนนั้นถูกเบลอใบหน้าไว้

ธามซูมภาพ

แล้วชะงัก

เพราะสิ่งที่ชายคนนั้นถืออยู่คือ…

นาฬิกาเรือนเดียวกับที่วรเมธสวมในคืนที่เสียชีวิต

ธามรู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายเย็นลง

“กรวิช”

“ครับ”

“หาเจ้าของนาฬิกาเรือนนี้”

“ครับ”

ธามวางโทรศัพท์ลง

ทันใดนั้นเสียงประตูห้องทำงานเปิดออก

ณิชาเดินเข้ามา

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

ธามลุกขึ้นทันที

“เธอไปไหนมา?”

“ไปหาพิมพ์ดาว”

ธามนิ่ง

“เธอรู้เรื่องแล้ว?”

“ฉันรู้ว่าน้องสาวฉันกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง”

ณิชาเดินเข้ามาใกล้

“แต่พิมพ์ดาวบอกให้ฉันมาถามนาย”

“ถามอะไร?”

“เธอบอกว่า…”

ณิชามองเข้าไปในดวงตาของเขา

“ถ้าฉันอยากรู้ความจริงทั้งหมด ฉันต้องถามนายว่า…”

เธอหยุดไปชั่วครู่

“คืนที่พ่อของนายเสียชีวิต นายอยู่ที่ไหน?”

ธามตัวแข็ง

“ฉันอยู่บ้าน”

“แน่ใจ?”

“แน่ใจ”

ณิชาหยิบรูปเก่าออกมา

“แล้วรูปนี้คืออะไร?”

ธามมองรูปในมือเธอ

เป็นภาพจากคืนเกิดเหตุ

ในภาพมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าโรงพยาบาล

เด็กคนนั้นคือ…

ธาม

เขาหน้าซีดทันที

“เป็นไปไม่ได้…”

ณิชามองเขา

“นายอยู่ที่นั่น”

“…”

“นายโกหกฉันทำไม?”

ธามไม่ตอบ

เพราะความทรงจำบางอย่างที่เขาพยายามลืมมาตลอดกำลังย้อนกลับมา

เสียงร้องไห้ของผู้เป็นแม่

เสียงคนทะเลาะกัน

กลิ่นควันไฟ

และเสียงผู้ชายคนหนึ่งที่เขาไม่เคยลืม

“อย่าให้เด็กคนนั้นรู้ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อของมัน”

ธามยกมือกุมศีรษะ

ภาพทุกอย่างเริ่มชัดขึ้น

เขาจำได้แล้ว…

คืนนั้นเขาไม่ได้อยู่บ้าน

เขาอยู่ที่โกดัง

และก่อนที่พ่อจะเสียชีวิต…

เขาเห็นใครบางคนเดินออกมาจากห้องของพ่อ

คนคนนั้น…

คือคนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้

ธามเงยหน้าขึ้นมองณิชา

“ณิชา…”

“อะไร?”

เสียงของเขาสั่นเป็นครั้งแรก

“ฉันคิดว่า…”

เขากลืนน้ำลาย

“คนที่ฆ่าพ่อฉัน อาจไม่ใช่พ่อของเธอ”

ณิชานิ่ง

“แล้วเป็นใคร?”

ธามยังไม่ทันตอบ…

เสียงโทรศัพท์ของณิชาก็ดังขึ้น

ข้อความหนึ่งปรากฏบนหน้าจอ

“ถ้าอยากรู้ว่าฆาตกรตัวจริงคือใคร…พรุ่งนี้เที่ยงคืน มาที่โกดังเก่าเพียงคนเดียว”

ด้านล่างมีภาพหนึ่งแนบมา

เป็นภาพถ่ายเก่าของวรเมธ

และด้านหลังของภาพมีลายมือเขียนไว้ว่า

“อย่าเชื่อธาม”

ณิชามองข้อความนั้น

ก่อนเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า

เป็นครั้งแรกที่เธอไม่รู้ว่า…

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือคนที่กำลังปกป้องเธอ

หรือ…

คนที่กำลังหลอกเธออีกครั้ง

— จบตอนที่ 4 —

ตอนต่อไป: “โกดังแห่งความตาย”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 28 : เด็กที่ถูกเลือกให้ตาย

    เสียงฝนตกกระทบกระจกดังต่อเนื่อง ซ่า… ซ่า… ซ่า… ณิชานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า มือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้านหลัง ใบหน้าของเธอยังคงซีดจากเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้น เธอไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอน เพียงจ้องชายชราตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ชายชราคนนั้นนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ท่าทางสุขุมและเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวลูบกรอบรูปเก่าอย่างแผ่วเบา “คุณเป็นใคร?” ณิชาถามอีกครั้ง น้ำเสียงแข็งขึ้น “แล้วต้องการอะไรจากฉัน?” ชายชราเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ฉันชื่อ อธิคม” เขาพูดช้า ๆ “และสิ่งที่ฉันต้องการ…” สายตาของเขาเลื่อนไปยังภาพถ่ายในมือ “คือความจริง” ณิชาหัวเราะอย่างขมขื่น “ความจริง?” เธอส่ายหน้า “ตลอดชีวิตฉันมีแต่คนใช้คำนี้เพื่อหลอกฉัน” รอยยิ้มของอธิคมหายไปเล็กน้อย “งั้นฉันจะไม่หลอก” เขาวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะ “ฉันจะให้เธอเห็นด้วยตาตัวเอง” เด็กสองคนในคืนเดียวกัน อธิคมเปิดแฟ้มเก่าออก ด้านในมีเอกสารจำนวนมาก ภาพอัลตราซาวนด์ ใบรับรองการคลอด และภาพเด็กทารกสองคน ณิชามองภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง “นี่คือ…” “เธอแ

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 27 : พ่อที่ไม่เคยรู้จัก

    ประตูเหล็กค่อย ๆ เปิดออกจนสุด ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะหนักแน่น กึก… กึก… กึก… เขาสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้ม ดวงตานิ่งเย็นจนแทบอ่านความรู้สึกไม่ได้ แม้ภายในห้องจะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เขากลับสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ณิชายืนมองชายคนนั้น หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยิน “คุณ…” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “เป็นใครกันแน่?” ชายคนนั้นหยุดยืนห่างจากเธอไม่กี่เมตร ก่อนมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาของเขาแข็งกร้าวในตอนแรก… แต่เพียงชั่วครู่เดียวก็อ่อนลง ราวกับคนที่กำลังมองสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต “ฉันชื่อ ภาคิน” ณิชาชะงัก “แต่…” เธอหันไปมองภาคินอีกคนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างสับสน “เมื่อกี้คุณก็เรียกเขาว่าภาคิน” ชายตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ “นั่นไม่ใช่ชื่อจริงของฉัน” เขาถอดนาฬิกาจากข้อมือออกช้า ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะ “ชื่อที่แท้จริงของฉันคือ อัครเดช” วรเมธที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นตกตะลึงทันที “อัครเดช…” เขาพึมพำราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 26 — คนตายที่กลับมา

    ไฟในห้องใต้ดินสว่างขึ้นอีกครั้งณิชายืนนิ่ง ร่างกายเย็นเฉียบราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า…คือคนที่เธอเห็นว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน“เป็นไปไม่ได้…”วรเมธพึมพำ สีหน้าซีดเผือดอรนภาถึงกับถอยหลัง“นาย…”ชายคนนั้นยิ้ม“ไม่ได้เจอกันนานนะ อรนภา”ณิชามองเขาริมฝีปากสั่น“คุณ…คือ…”เขาค่อย ๆ เดินออกจากเงามืดภาคิน อดีตหุ้นส่วนของวรเมธ และเป็นชายที่ทุกคนเชื่อว่าถูกเผาเสียชีวิตในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน แต่วันนี้เขายืนอยู่ตรงหน้า มีชีวิต และกำลังมองณิชาด้วยสายตาแปลกประหลาด เหมือนคนที่เฝ้ารอเธอมานานหลายปีคนที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่“ภาคิน…”วรเมธกำปืนแน่น“ฉันเห็นศพนายกับตาตัวเอง”ภาคินหัวเราะเบา ๆ“นายเห็นศพของคนอื่น”“ฉันเป็นคนจัดฉากทั้งหมด”“ทำไม?”“เพราะถ้าฉันไม่ตาย…”ภาคินมองไปยังณิชา“เด็กคนนี้จะไม่มีวันปลอดภัย”ณิชาขมวดคิ้ว“ฉันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”ภาคินไม่ได้ตอบทันทีเขาเดินเข้ามาใกล้“เธอจำฉันไม่ได้จริง ๆ สินะ”ณิชาส่ายหน้า“ฉันไม่เคยพบคุณ”“ผิดแล้ว”ภาคินยิ้มเศร้า“เธอเคยพบฉัน”“ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก”ความทรงจำที่หายไปทันใดนั้น ภาพบางอย่างผุดขึ้นในหัวของณิชาเสียงเด็กหัวเร

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 25 : อย่าตายเพราะฉัน

    “ธาม!”เสียงกรีดร้องของณิชาดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินร่างของธามล้มลงในอ้อมแขนของเธอ เลือดค่อย ๆ ซึมออกจากเสื้อบริเวณสีข้าง“ธาม…ลืมตาสิ”ณิชาพยายามเขย่าตัวเขา น้ำตาไหลไม่หยุด“อย่าหลับนะ…”ธามขยับเปลือกตาเล็กน้อย“ณิชา…”“ฉันอยู่นี่”เธอรีบกุมมือเขาแน่น“นายต้องไม่เป็นอะไร”ธามพยายามยิ้ม“ร้องไห้ทำไม…”“ก็เพราะนายกำลังจะตาย!”“ฉันยังไม่ตาย…”เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา“ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ”ณิชาส่ายหน้าอย่างร้อนรน“ไม่ต้องทำอะไรแล้ว”“แค่รอดก็พอ…”คนที่ยิงธามเสียงฝีเท้าดังขึ้นชายปริศนายังคงยืนอยู่หน้าประตูปืนในมือของเขาเล็งมาทางณิชาอีกครั้ง“ส่งตัวเธอมา”ธามพยายามลุกขึ้น“อย่า…”ณิชาหันไปมอง“นายบาดเจ็บอยู่!”“อย่าให้มันแตะต้องเธอ”ธามพูดทั้งที่แทบไม่มีแรงชายปริศนาหัวเราะ“ยังจะปกป้องเธออีก?”เขายกปืนขึ้น“ทั้งที่เธอคือสาเหตุที่ครอบครัวนายต้องพัง?”ณิชานิ่ง“หมายความว่าอะไร?”ชายคนนั้นตอบ“เธอเกิดมาเพื่อทำลายทุกอย่าง”“ไม่จริง!”ธามตะโกน“เธอไม่ได้ทำอะไร!”ชายปริศนาไม่สนใจนิ้วของเขากำลังจะเหนี่ยวไกแต่—ปัง!เสียงปืนอีกกระบอกดังขึ้นปืนในมือของชายคนนั้นกระเด็นออกไปวรเมธยืนอยู่ด

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 24 : ความลับของวรเมธ

    “คราวนี้…เธอหนีฉันไม่ได้แล้ว”เสียงของวรเมธดังขึ้นกลางห้องใต้ดินทุกคนหยุดนิ่งแม้แต่ธามเองก็ยังไม่เคยเห็นสายตาของชายที่เขาเรียกว่าพ่อแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ปืนในมือของวรเมธถูกเล็งตรงไปยังอรนภาแต่คนที่น่ากลัวที่สุดกลับไม่ใช่คนถือปืนเป็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา…ชายสวมเสื้อคลุมสีดำที่ไม่มีใครรู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร“วรเมธ…”เสียงนั้นทำให้วรเมธตัวแข็ง“อย่าหันมา”ชายปริศนาพูด“ถ้านายหันมา คนแรกที่จะตายคือธาม”ธามกำหมัดแน่น“แกเป็นใคร?”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“อีกไม่นานนายก็จะรู้”คนที่วรเมธไม่กล้าเผชิญหน้าอรนภามองชายคนนั้นแววตาที่เคยหวาดกลัวกลับเปลี่ยนเป็นความแค้น“ในที่สุด…”เธอพูด“นายก็ออกมาเอง”วรเมธหันไปมองอรนภา“เธอรู้จักเขา?”“รู้”อรนภาตอบ“เขาคือคนที่ทำให้ชีวิตของพวกเราพังทั้งหมด”ณิชามองชายปริศนา“แล้วเขาเป็นใคร?”อรนภากำหมัดแน่นก่อนพูดชื่อที่ทำให้วรเมธหน้าซีด“เขาคือ ศรัณย์”ธามขมวดคิ้ว“ใคร?”วรเมธตอบแทน“อดีตหุ้นส่วนของฉัน”ศรัณย์หัวเราะ“อดีตหุ้นส่วน?”“นายยังเรียกฉันแบบนั้นอีกเหรอ?”เขาก้าวออกจากเงามืด“ฉันคือคนที่สร้างบริษัทนั้นขึ้นมาพร้อมกับนาย”“แต่วันที่มันประสบคว

  • รักลวงแค้น   ตอนที่23 :คนที่อยู่เหนืออรนภา

    “พ่อ!”ณิชาทรุดลงข้างร่างของภาคภูมิ มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะพยายามกดบาดแผลที่หน้าอกของเขาเอาไว้เลือดอุ่น ๆ ซึมผ่านนิ้วของเธออย่างรวดเร็ว“อย่าหลับนะพ่อ…ได้ยินหนูไหม?”ภาคภูมิพยายามลืมตาริมฝีปากซีดขยับอย่างยากลำบาก“ณิชา…”“หนูอยู่นี่”น้ำตาของเธอไหลลงบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว“พ่อจะต้องไม่เป็นอะไร”ภาคภูมิจ้องมองลูกสาวราวกับอยากจดจำใบหน้านั้นเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย“อย่า…เชื่อใคร…”“อะไรนะ?”“แม้แต่…”เขาพยายามพูดต่อ แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงลง“พ่อ!”ณิชาตะโกนธามรีบเข้ามาประคองเธอ“ณิชา เราต้องพาเขาออกไปจากที่นี่!”“แต่เขายังไม่ฟื้น!”“ถ้าอยู่ต่อ เขาจะตายจริง ๆ!”น้ำเสียงของธามเด็ดขาดจนเธอต้องยอมแต่ก่อนที่ทั้งคู่จะพาภาคภูมิออกไป…เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น“ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารจริง ๆ”อรนภายืนอยู่ตรงปลายห้องในมือของเธอยังคงถือโทรศัพท์แต่สีหน้าที่เคยมั่นใจกลับเปลี่ยนไปเธอกำลังหวาดกลัวคนที่อรนภากลัวธามมองเธออย่างระแวง“คนที่โทรหาเธอคือใคร?”อรนภาไม่ตอบ“ฉันถามว่าใคร?”เขาก้าวเข้าไปอรนภาถอยหลังหนึ่งก้าวเป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นว่า…ผู้หญิงที่ควบคุมทุกอย่างมาตลอดกำลังกลัวใครบางคน“ฉันไม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status