Mag-log inตลอดการเติบโตแพรตะวันเป็นเด็กดี ไม่เคยดื้อรั้นเลยสักครั้งเดียว ครั้งนี้ก็ด้วยที่เธอแสดงออกเพียงแค่ตกใจในคราแรก แต่ไม่ได้ปฏิเสธหรือค้านหัวชนฝาการคลุมถุงชน เธอเชื่อมั่นว่าคนที่คุณย่าเลือกให้เป็นคนดี ถ้าไม่ดีคงไม่โยนหลานสาวเพียงคนเดียวไปให้ครอบครัวนั้นง่ายๆ
นามสกุล 'อัศวินธร' ฝังอยู่ในหัว เธอค้นหาข้อมูลของตระกูลนี้ในเว็บไซต์กูเกิ้ล ข้อมูลมากมายเด้งขึ้นให้มาอ่าน สองพี่น้องทายาทรุ่นที่สอง..วายุและอัคคี
พลันภาพบุคคลที่เจอะเจอในผับก็ย้อนกลับมาในความทรงจำ ผู้ชายอาบน้ำหอมจนฉุนจมูกกับผู้ชายท่าทางเป็นมิตรซึ่งน่าจะเป็นรุ่นพี่ในคณะที่เรียน และข้อมูลที่ได้รับมาคือคนพี่ที่เป็นคู่หมั้นของเธอ
"เฮ้อ!"
หญิงสาวกลับมานอนถอนหายใจอยู่ที่คอนโดมิเนียม ยกเลิกการขายกะทันหันเพราะอาจจะต้องใช้มันเป็นที่หลับนอนอีกยาวๆ
"แกมันเป็นเด็กดีของคุณย่า แพรจะไม่ทำให้คุณย่าผิดหวังค่ะ"
เช้าอีกวันแพรตะวันมายืนอยู่หน้าบริษัทอัศวินกรุ๊ปตามลายแทงที่คุณย่าบอกมาว่าอย่างแรกเธอต้องเข้ามาพบคู่หมั้นที่นี่ หลังจากนั้นเขาจะเป็นคนบอกเองว่าต้องทำอย่างไร
เอาเถอะ! เด็กดีอย่างเธอถอยไม่ได้แล้วล่ะ สองขาเรียวก้าวเดินไปยังประชาสัมพันธ์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานแสนสุภาพ
"สวัสดีค่ะ ดิฉันมาขอพบคุณวายุค่ะ"
"นัดเอาไว้หรือเปล่าคะ"
"ไม่ได้นัดค่ะ รบกวนบอกเขาว่าแพรตะวันมาพบค่ะ"
"เอ่อ คุณแพรตะวันคะ ดิฉันต้องขออภัยด้วยค่ะ บอสวายุไม่รับคิวแทรกหากไม่ได้นัดหมาย อาจจะต้องรอ.."
"ค่ะ ฉันจะรอค่ะ รบกวนแจ้งเขาไว้นะคะว่าแพรตะวันมาขอพบ"
แพรตะวันยิ้มเป็นการขอบคุณแล้วเดินออกมานั่งยังที่นั่งรับรอง เพียงช็อตแรกก็เป๋ออกนอกเส้นทาง ไม่อยากจะนึกเลยว่าเธอต้องพบเจอกับอะไรบ้าง
ผ่านไปห้าชั่วโมงของการเฝ้ารอ แพรตะวันยืดตัวตรงบิดไปมา สบตากับพนักงานประชาสัมพันธ์ที่ยิ้มเจื่อนมาให้นับสิบครั้ง เธอเข้าใจว่าตำแหน่งนี้ไม่ได้มีอำนาจจะยัดคิวให้ใครได้ตามใจ เป็นที่ผู้ชายคนนั้นใจแคบเกินไปต่างหาก
"คุณแพรตะวัน เชิญชั้นสิบได้เลยค่ะ"
ในที่สุด!!
หญิงสาวสวยหุ่นเพรียวบางในชุดเดรสสีครีมแขนตุ๊กตาความยาวถึงหัวเข่าไม่รีรอลุกขึ้นยืน ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปยังลิฟต์เพราะเหน็บกินทั้งขารวมถึงก้นก็ด้วย
ใช้เวลาไม่นานก็ขึ้นมาถึงชั้นสิบ บริเวณพื้นที่กว้างขวางบนชั้นนี้มีประตูอยู่แค่สามบาน หน้าห้องหนึ่งมีโต๊ะกับคนนั่งอยู่ แพรตะวันไม่รีรอเดินไปตรงนั้นแล้วเอ่ยประโยคเดิม
"สวัสดีค่ะ ดิฉันมาขอพบคุณวายุค่ะ"
จรัญลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีสุภาพไม่ต่างกัน "ไม่ทราบว่ามาพบบอสเรื่องอะไรครับ"
"เรื่องคู่หมั้นค่ะ"
"ครับ?"
"ค่ะ รบกวนบอกเขาว่าฉัน..แพรตะวัน คู่หมั้นคุณวายุ มาขอพบค่ะ"
ผู้ช่วยหนุ่มขนลุกซู่ไปพร้อมกับความตกใจ
เจ้านายกูน่ะเหรอวะมีคู่หมั้น
เห็นสีหน้าหญิงสาวสวยตรงหน้าที่ออกอาการแปลกๆ เขาก็ตั้งสติได้ บอกให้เธอรอสักครู่แล้วเข้าไปในห้องทำงานใหญ่
"บอสครับ มะ มีแขกมาขอพบครับ"
วายุเงยหน้าจากโน้ตบุ๊คคิ้วขมวดใส่ลูกน้อง "ทำหน้าอะไรแบบนั้น"
"ก็..ก็มีแขกคนสำคัญมาขอเข้าพบน่ะครับ"
"ใคร"
"เธอบอกว่าคือคู่หมั้นเจ้านายครับ"
เป็นวายุบ้างที่ขนลุกซู่
ทำไมมาไวจังวะ!!
"ให้เข้ามาได้"
พ้นหลังจรัญคนเป็นนายก็ลุกขึ้นยืนกระชับเสื้อสูทให้เข้าที่เข้าทาง รอรับแขกที่ไม่ได้อยากรับเสียเท่าไหร่
ไม่นานประตูก็เปิดอ้าออก วายุเหลือบตามองและไม่กล้าจินตนาการเลยว่าคู่หมั้นที่ว่าจะเป็นอย่างไร
เตี้ย ผิวคล้ำ ดวงตาเรียวเล็กหรืออาจจะรูปร่างอ้วน
ทั้งหมดไม่ใช่สเปกของเขา
ทว่าเพียงท่อนขาที่โผล่เข้ามาก่อนปะทะสายตา ความคล้ำก็ตัดออก เขาใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย ครั้นเธอโผล่มาเต็มตัว หัวคิ้วหนาก็ต้องย่นยู่ในใจกระตุก
ผิวขาวจริง แต่ทำไมถึงดูเรียบร้อยขนาดนี้
คนตรงหน้าสวมใส่เดรสความยาวเทียมเข่าสีครีม เส้นผมยาวตรงสีดำสนิทถึงกลางหลัง มีกิ๊ฟติดผมสีขาวติดมาด้วยและเธอก็สวมใส่รองเท้าคัชชูสีดำ
หรือว่าคู่หมั้นของเขาจะเป็นครู
"สวัสดีค่ะคุณวายุ"
คนตรงหน้าพนมมือไหว้ ตอนนี้แหละวายุถึงเลิกสำรวจเพราะคาดเดาไปก็ไร้ประโยชน์
"คุณคือ.."
"ดิฉันแพรตะวัน เพชรชลา คุณย่าบอกว่าให้มาหาคุณวายุที่นี่แล้วคุณจะบอกฉันค่ะว่าจะเป็นยังไงต่อ"
วายุเค้นยิ้ม เดินอ้อมโต๊ะทำงานมานั่งลงหมิ่นเหม่ครึ่งก้น
"เพชรชลาที่ว่าเป็นคู่หมั้นผมใช่ไหม"
แพรตะวันเม้มริมฝีปากพยักหน้าเบาๆ ตั้งแต่สบตากันครั้งแรกดูก็รู้ว่าเขาไม่ชอบใจเธอแม้แต่น้อย สงสัยชีวิตแพรตะวันคงไม่มีทางสงบสุขอีกต่อไปแล้ว
"ครอบครัวคุณตกอับหรือเปล่า"
"อะไรนะคะ" เธอถามกลับด้วยความตกใจ แต่วายุกลับถอนหายใจแล้วหันไปกดปุ่มบนอินเทอร์คอมเรียกจรัญให้เข้ามา ผู้ช่วยหนุ่มก็รีบร้อนเข้ามารับคำสั่งทันที
"พาคุณคนนี้ไปนั่งรอในห้องเก็บเอกสาร ขอไปธุระแปป"
"ห้องเก็บเอกสารหรือครับบอส เอ่อมัน.."
จรัญพยายามแย้ง ชื่อมันก็บ่งบอกตรงตัวอยู่แล้วว่าใช้งานด้านไหน ไม่ใช่ให้ใครเขาไปนั่งเล่นนั่งรอ ไปยืนอยู่ในนั้นแค่ห้านาทีก็แทบจะขิตด้วยซ้ำ
"คุณไปรอผมที่ห้องนั้นได้ไหม คุณแพรตะวัน"
ความกดดันถูกสาดมาให้หญิงสาวเจ้าของชื่อ
ในเมื่อเขากล้าออกคำสั่ง มีหรือเธอจะไม่กล้าทำตาม
"ค่ะ ฉันจะไปรอคุณที่นั่น"
"เชิญครับ"
มือใหญ่ผายออกเชื้อเชิญ แพรตะวันก็เดินตามหลังจรัญออกไป มีสายตาคมกริบมองตามอย่างพิจารณา
รูปร่างผอมเพรียวติดไปทางแห้งก้าง ไหนจะดูเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ ไม่ใช่เทสของเขาเลยจริงๆ
ตลอดการเติบโตแพรตะวันเป็นเด็กดี ไม่เคยดื้อรั้นเลยสักครั้งเดียว ครั้งนี้ก็ด้วยที่เธอแสดงออกเพียงแค่ตกใจในคราแรก แต่ไม่ได้ปฏิเสธหรือค้านหัวชนฝาการคลุมถุงชน เธอเชื่อมั่นว่าคนที่คุณย่าเลือกให้เป็นคนดี ถ้าไม่ดีคงไม่โยนหลานสาวเพียงคนเดียวไปให้ครอบครัวนั้นง่ายๆนามสกุล 'อัศวินธร' ฝังอยู่ในหัว เธอค้นหาข้อมูลของตระกูลนี้ในเว็บไซต์กูเกิ้ล ข้อมูลมากมายเด้งขึ้นให้มาอ่าน สองพี่น้องทายาทรุ่นที่สอง..วายุและอัคคีพลันภาพบุคคลที่เจอะเจอในผับก็ย้อนกลับมาในความทรงจำ ผู้ชายอาบน้ำหอมจนฉุนจมูกกับผู้ชายท่าทางเป็นมิตรซึ่งน่าจะเป็นรุ่นพี่ในคณะที่เรียน และข้อมูลที่ได้รับมาคือคนพี่ที่เป็นคู่หมั้นของเธอ"เฮ้อ!" หญิงสาวกลับมานอนถอนหายใจอยู่ที่คอนโดมิเนียม ยกเลิกการขายกะทันหันเพราะอาจจะต้องใช้มันเป็นที่หลับนอนอีกยาวๆ "แกมันเป็นเด็กดีของคุณย่า แพรจะไม่ทำให้คุณย่าผิดหวังค่ะ"เช้าอีกวันแพรตะวันมายืนอยู่หน้าบริษัทอัศวินกรุ๊ปตามลายแทงที่คุณย่าบอกมาว่าอย่างแรกเธอต้องเข้ามาพบคู่หมั้นที่นี่ หลังจากนั้นเขาจะเป็นคนบอกเองว่าต้องทำอย่างไรเอาเถอะ! เด็กดีอย่างเธอถอยไม่ได้แล้วล่ะ สองขาเรียวก้าวเดินไปยังประชาสัมพันธ์ เอ่ยด้วยน
แพรตะวันไม่ได้ดื่ม ชุดก็ไม่ได้เปลี่ยนเพราะในรถของชลิตามีแต่รองเท้าแตะเท่านั้น ส่วนชุดสำรองของเธอก็ยังไม่ได้ซัก เครื่องดื่มจึงเป็นน้ำเปล่ากับเฟรนด์ฟรายทอดเท่านั้น ถึงเวลาห้าทุ่มก็กลับมานอนที่คอนโดมิเนียมซึ่งอยู่อาศัยมาสี่ปีเต็มตลอดการเรียนมหาวิทยาลัย ทว่าอีกไม่นานเธอจะบอกขายมันเพราะวางแผนมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าหากเรียนจบจะกลับไปทำธุรกิจขายเพชรพลอยกับครอบครัวที่จังหวัดจันทบุรีขณะนี้เธอเรียนจบมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว เอาเวลาไปเข้าวัดปฏิบัติธรรมมาสามวันจนถึงวันนี้ อาบน้ำเสร็จหญิงสาววัยยี่สิบสองปีก็พุ่งตัวลงเตียงนอน คว้าเอาตุ๊กตาน้องหมูมากอดด้วยความคิดถึง นี่ต่างหากคือความสบายใจ การปฏิบัติธรรมมันก็แค่สิ่งที่ช่วยชะล้างความไม่สงบในจิตใจเท่านั้น สองวันถัดมาเธอเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัวกลับมายังจังหวัดจันทบุรี ตระกูล 'เพชรชลา' ทำธุรกิจค้าเพชรค้าพลอยมาตั้งแต่สมัยอดีต ผลัดเปลี่ยนเจ้าของรุ่นสู่รุ่น ปัจจุบันหัวเรือใหญ่การบริหารคือพัช เพชรชลา บิดาของเธอเอง บ่ายโมงตรงรถเก๋งห้าประตูเลี้ยวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ จอดประจำตรงจุดที่นานๆ จะมาใชงานสักครั้ง ยังไม่ทันได้ดับเครื่องยนต์ดีด้วยซ้ำ แม่บ้านก็กรูกันออกมาย
คุยกับน้องชายไม่เป็นผลวายุก็ลุกขึ้นยืน ด่าอัคคีไปสองประโยคแล้วเดินหน้าตึงออกมา ระหว่างนั้นเขาไม่ได้สังเกตเลยว่าผู้คนเนืองแน่นขึ้นและส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงปึก! กระทั่งเดินชนเข้ากับใครคนหนึ่งจนทำให้อีกฝ่ายหงายหลัง สัญชาตญาณบอกให้เขาไขว่คว้าอะไรสักอย่างจนไปจับเข้าที่บ่าแล้วออกแรงดึงให้คนนั้นกลับมายืนทรงตัวได้ เขาถึงเพิ่งเห็นว่าตรงหน้าเป็นผู้หญิง วายุย่นคิ้วให้กับการแต่งตัวของเธอ นี่มันบาร์ลักชัวรี่มีแต่คนมีคลาสมีระดับมาดื่ม แต่คนตรงหน้าอย่างกับแม่ชีหลุดออกมาจากวัด ทำทรงผมแม่ลูกอ่อน นุ่งขาวห่มขาวเข้าบาร์เนี่ยนะ อย่าเป็นเมียใครเลยนะคุณ เทสเสียขนาดนี้ทำผัวอายตาย"ขอโทษค่ะ"เค้นหัวเราะแล้วเดินผ่านแม่ชีหลงวัดไปทันที เดี๋ยวคนจะคิดว่ามาด้วยกันเขาจะอายก่อนผัว สองขาเร่งรีบเดิน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมติดปลายจมูกใครหลายต่อหลายคน กับเธอก็ด้วยที่ยกนิ้วชี้ขึ้นถูจมูกแล้วมองตามคนตัวสูงไปจนลับสายตา"อาบน้ำหอมมาเหรอพ่อคุณ"แพรตะวันบ่นพึมพำทำจมูกฟุดฟิดแล้วก้าวเดินไปยังกลุ่มเพื่อนที่เหมาฝั่งซ้ายของบาร์ ค่ำคืนนี้เพื่อนๆ คณะบริหารธุรกิจสาขาการจัดการนัดแนะมาเลี้ยงฉลองเรียนจบ เธอมารู้กำหนดการนัดหมายเมื่อสี่ชั
เสร็จภารกิจเร่าร้อนที่กินเวลายาวนานหนึ่งชั่วโมงวายุก็ผุดลุกขึ้นยืนสวมใส่เสื้อผ้า ไม่แลมองผู้หญิงที่ยังไม่อิ่มกับรสรักสุดแซ่บของเขาบนเตียงนอน เป็นอย่างร่ำลือกัน เงินจำนวนหนึ่งถูกหย่อนลงบนเตียงนอน ไม่มีคำอธิบายว่าเงินนั้นคืออะไร ขนาดหญิงสาวเอ่ยถาม.."ค่าขนมของแหวนเหรอคะ" ยังไม่ได้รับการสนองกลับแม้แต่อย่างใด ผิดกับยามนั้นที่เขาทำตัวไม่ต่างจากนักกีฬาโอลิมปิค แรงมีเท่าไหร่ใส่ไม่ยั้ง แสดงออกว่ามีความสุขกับเซ็กซ์ แค่เซ็กซ์!! สมคำร่ำลือออกจากโรงแรมหรูจุดนัดทำรัก วายุก็ขับรถซูเปอร์คาร์ยี่ห้อหรูสีดำเงาไปบนท้องถนนยามค่ำคืน เปิดเพลงสากลฟังไปด้วยอย่างเพลิดเพลิน สบายตัวแล้วก็รู้สึกสบายใจ รถมาจอดยังบาร์เล็กๆ ย่านสาทร จอดเข้าจุดจอดวีไอพีแบบไม่ต้องวนหาให้เสียเวลาเพราะชื่อของเขาเป็นหนึ่งในสิบของลูกค้าชั้นดี ภายในบาร์ขนาดเล็กแต่อบอวลไปด้วยบรรยากาศแบบลักชัวรี่ ชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่บึกบึน ฟุ้งกระจายไปด้วยเสน่ห์และความหล่อเหลาเดินเข้ามาหอบเอาลมพัดหวิวไหวเข้ามาด้วยให้ผู้คนเหลียวมอง เป็นความเคยชินของวายุ เขาค่อนข้างมีชื่อเสียง แต่เจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจเลยว่ามีชื่อเสียงทางด้านใดบ้าง เท่ากับว่าชื่อเสีย.. เ
@บริษัทอัศวิน กรุ๊ปบริษัทค้าปลีกยักษ์ใหญ่ในประเทศไทย ปัจจุบันถูกบริหารโดย คฑา อัศวินธร นักธุรกิจมือฉมังวัยหกสิบปี มีลูกชายคนโตเป็นรองประธานบริษัทซึ่งในอนาคตจะเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาแทนเขาอย่างแน่นอนในห้องประชุมชั้นสาม มีผู้บริหารระดับสูงและผู้อำนวยการทุกแผนกที่ประจำอยู่สำนักงานใหญ่ราวๆ สิบห้าคนกำลังนั่งหารือกันเกี่ยวกับการขยับขยายธุรกิจ คฑามีแผนจะขยายสาขาหน้าร้านซูเปอร์มาร์เก็ตให้กระจายไปทั่วทุกภูมิภาค แตกแขนงไปทุกอำเภอ ครอบคลุมพื้นที่ที่ผู้คนพลุกพล่าน ขณะนี้บริษัทอัศวินกรุ๊ปไม่ต่างจากต้นไม้ใหญ่ที่พร้อมจะขยายกิ่งก้าน รากฐานมั่นคงแข็งแรงไม่มีทางล้มง่ายๆ "ผมเห็นด้วยกับการขยายสาขา แต่ช่วยเอาสาขาที่มีให้ดีก่อน" เสียงของวายุรองประธานโพล่งขึ้นให้ทุกสายตาจับจ้อง ทว่าจ้องมองได้แปปๆ ก็ต้องหลบสายตาเพราะดวงตาของท่านรองคนนี้ไม่ต่างจากดวงตาปีศาจที่พร้อมปิดชีพทุกคน"พูดต่อลม พ่ออยากฟังความเห็นลูก" คฑาสานต่อการประชุม"ผมพูดถึงแค่สาขาที่ไม่เป็นระเบียบเรียบร้อยครับ สาขาไหนทำดีและบริการดีก็ชื่นชม ส่วนสาขาที่ชอบทำดีแค่เฉพาะวันที่มีคนไปตรวจสอบควรไล่ออกทั้งสาขา มีเรื่องร้องเรียนทุกวันแต่ไม่ยอมแก้ไข สมควร







