Mag-log inแพรตะวันไม่ได้ดื่ม ชุดก็ไม่ได้เปลี่ยนเพราะในรถของชลิตามีแต่รองเท้าแตะเท่านั้น ส่วนชุดสำรองของเธอก็ยังไม่ได้ซัก เครื่องดื่มจึงเป็นน้ำเปล่ากับเฟรนด์ฟรายทอดเท่านั้น
ถึงเวลาห้าทุ่มก็กลับมานอนที่คอนโดมิเนียมซึ่งอยู่อาศัยมาสี่ปีเต็มตลอดการเรียนมหาวิทยาลัย ทว่าอีกไม่นานเธอจะบอกขายมันเพราะวางแผนมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าหากเรียนจบจะกลับไปทำธุรกิจขายเพชรพลอยกับครอบครัวที่จังหวัดจันทบุรี
ขณะนี้เธอเรียนจบมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว เอาเวลาไปเข้าวัดปฏิบัติธรรมมาสามวันจนถึงวันนี้
อาบน้ำเสร็จหญิงสาววัยยี่สิบสองปีก็พุ่งตัวลงเตียงนอน คว้าเอาตุ๊กตาน้องหมูมากอดด้วยความคิดถึง นี่ต่างหากคือความสบายใจ การปฏิบัติธรรมมันก็แค่สิ่งที่ช่วยชะล้างความไม่สงบในจิตใจเท่านั้น
สองวันถัดมาเธอเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัวกลับมายังจังหวัดจันทบุรี ตระกูล 'เพชรชลา' ทำธุรกิจค้าเพชรค้าพลอยมาตั้งแต่สมัยอดีต ผลัดเปลี่ยนเจ้าของรุ่นสู่รุ่น ปัจจุบันหัวเรือใหญ่การบริหารคือพัช เพชรชลา บิดาของเธอเอง
บ่ายโมงตรงรถเก๋งห้าประตูเลี้ยวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ จอดประจำตรงจุดที่นานๆ จะมาใชงานสักครั้ง ยังไม่ทันได้ดับเครื่องยนต์ดีด้วยซ้ำ แม่บ้านก็กรูกันออกมายืนต้อนรับ
"สวัสดีค่ะคุณแพร"
ทุกคนประสานเสียงพนมมือไหว้ แพรตะวันพนมมือรับแทบไม่ทัน "บอกแล้วว่าไม่ต้องไหว้แพร พวกพี่แก่กว่าแพรตั้งเยอะค่ะ"
คุณหนูของบ้านยิ้มแย้มหวาน มีความนอบน้อมในตัวเองสูงมากมาแต่ไหนแต่ไร เรียกความเอ็นดูไม่น้อยให้กับทุกคน
"นี่ขนมจากกรุงเทพฯ ค่ะ เอาไปแบ่งกันนะคะ แต่ส่วนนี้ของคุณย่านะ"
แพรตะวันยื่นถุงขนมเนยกรอบให้แม่บ้าน ส่วนมืออีกข้างหอบถุงขนมปังหน้านิ่มเข้ามาภายในบ้าน ตรงไปยังห้องนั่งเล่นของคุณย่ายามกลางวัน
เพียงโผล่ใบหน้าเข้าไป ก็เห็นคนแก่กำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง รับลมยามบ่ายด้วยความสบายอกสบายใจ แพรตะวันค่อยๆ ย่องเบาเข้าไป ริมฝีปากแย้มยิ้มซุกซนจนถึงตัวหญิงชราวัยเจ็ดสิบห้าปีก็โผล่ใบหน้าไปด้านข้างส่งเสียงร้อง
"จะเอ๊!"
"อุ๊ย!"
คนแก่สะดุ้งโหยงยกมือทาบอกด้วยความตกใจ พอเห็นว่าเป็นหลานสาวก็เอามือนั้นมาฟาดมือหลานเบาๆ
"ตกใจหมดเลย จะให้ย่าหัวใจวายตายเหรอ"
"โอ๋ๆ ขอโทษค่า"
แพรตะวันรีบโอบกอดคนแก่ปลอบประโลม ถูไถแก้มออดอ้อนกับบ่าบอบบางเหมือนเด็ก
"คิดถึงคุณย่าจัง"
"ย่าก็คิดถึง ขับรถมาตั้งไกลเหนื่อยไหมลูก"
"แค่คิดว่าจะได้มาเจอคุณย่า คุณพ่อ คุณแม่ ก็ไม่มีอะไรให้เหนื่อยเลยค่ะ"
"อ้อนเก่งจังเลยนะ"
นฤมลลูบไล้แก้มนวลของหลานสาวด้วยความรักความเอ็นดู ไม่ใช่แค่กับนางคนเดียว คนในตระกูลเพชรชลาก็ต่างรักแพรตะวันกันทั้งนั้นและต่างเชื่อมั่นว่าเด็กคนนี้คือเพชรล้ำค่าที่สวรรค์ประทานพรมาให้ครอบครัว
"แพรมีเรื่องสำคัญจะคุยกับทุกคนด้วยนะคะ เป็นเรื่องที่ทุกคนจะต้องดีใจแน่ๆ"
"ย่าก็มีเรื่องสำคัญจะคุยกับแพรเหมือนกันลูก"
แพรตะวันเอียงคอทำตาปริบๆ มันจะมีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าการที่เธอเรียนจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งแล้วจะกลับมาทำงานอยู่กับครอบครัวไม่ต้องจากไปไหนแล้ว
การพูดคุยเรื่องสำคัญเกิดขึ้นตอนรับประทานอาหารเย็น พัชกับนิษราบิดามารดาของเธอกลับมาจากทำงาน พบเจอลูกสาวที่มารอเซอร์ไพรส์ก็กอดหอมด้วยความดีใจกันยกใหญ่
"ไม่กลับบ้านสามเดือน ผอมลงหรือเปล่า"
มารดาทักแล้วจับตัวลูกสาวหมุน
"อ้วนขึ้นต่างหากค่ะ ช่วงนี้แพรติดน้ำหวาน"
"อ้วนแล้วเดี๋ยวใส่ชุดเจ้าสาวไม่สวยนะ"
"แหมคุณแม่ขา แพรยังไม่มีแฟนเลยค่ะ จะไปใส่ชุดเจ้าสาวได้ยังไง"
นิษราหันมองหน้าสามีกับแม่ย่า ยิ้มเจื่อนที่เผลอพูดในเรื่องที่จะเอาไปคุยกันตอนกินข้าว
"เอาเถอะ ยังไงก็ต้องคุยกันอยู่แล้ว"
น้ำเสียงนุ่มหวานของนฤมลทำให้บรรยากาศไม่ได้ซีเรียส จะมีก็แต่แพรตะวันที่มีความรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่ได้ยินประโยคนั้นของมารดา ที่นั่งของเธอคือข้างคุณย่า ยังคงปฏิบัติหน้าที่หลานที่ดีด้วยการบริการตักอาหารให้คนแก่เอาอกเอาใจ
"ของโปรดคุณย่าค่ะ แพรจำได้"
"ขอบคุณจ้ะ ย่าขอคุยเรื่องสำคัญเลยได้ไหม"
"เอ่อ ซีเรียสเหรอคะ"
แพรตะวันสาดคำถามใส่ทุกคน
"ไม่เลย ชิลๆ มาก" พัชพูดติดขำ
"ชิลตรงไหนคะคุณพ่อ ทุกคนทำหน้าเครียดมากเลยค่ะ"
"ก็เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญมาก"
"มีอะไรสำคัญกว่าการที่แพรจะกลับมาอยู่กับทุกคนที่บ้านอีกคะ"
"แพรจะไม่ได้กลับมาอยู่บ้านกับพวกเรานะลูก"
"ทะ ทำไมล่ะคะ!"
แพรตะวันเบิกตาโตตกใจ
"ก็เพราะแพรต้องเข้าไปทำงานในบริษัทอัศวินกรุ๊ป บริษัทคู่หมั้นของหนู.."
แกร๊ง! คราแรกที่ตกใจไม่เท่าครั้งนี้ ช้อนในมือร่วงหล่นใส่จานข้าว หัวใจราวกับหยุดเต้นและใบหูดับสนิทหลังจากมั่นใจว่าสิ่งที่ได้ยินจากปากมารดาคือ..เธอมีคู่หมั้น
"เฮ้อ! พ่อจะพูดยาวๆ ให้เข้าใจเลยนะ"
พัชวางช้อนเช่นกันแล้วพูดคุยกับลูกสาวจริงจัง เห็นท่าทางช็อกขนาดนั้นแล้วคนใจเย็นอย่างเขาควรเข้าชาร์จที่สุด
"คุณย่าเขาหมั้นหมายแพรเอาไว้กับลูกชายบ้านอัศวินธรมาตั้งแต่ยังเด็ก ทางนั้นเขารอให้แพรเรียนจบ ที่หมั้นหมายกันไว้จะดำเนินการต่อ"
"บะ บ้านอัศวินธรเหรอคะ"
"ใช่ลูก ย่าของเขาเป็นเพื่อนสนิทของย่า เราเลยอยากให้หลานได้มาดองกันเพื่อระลึกถึงกันและกัน วันนี้มาถึงแล้วนะ.."
มือเหี่ยวย่นลูบไล้แก้มนวลของหลานสาว
"ย่าหวังว่าแพรจะเป็นเด็กดีอย่างที่เป็นเสมอมา"
ราวกับถูกค้อนนับร้อยอันมารุมทุบศีรษะ แพรตะวันช็อกแล้วช็อกอีก ไม่ทันตั้งตัวกับเส้นทางชีวิตที่พลิกผันกะทันหัน
ซ้ำหนักคือเธอมีคู่หมั้น มีว่าที่สามีในอนาคตมาเนิ่นนาน
ตลอดการเติบโตแพรตะวันเป็นเด็กดี ไม่เคยดื้อรั้นเลยสักครั้งเดียว ครั้งนี้ก็ด้วยที่เธอแสดงออกเพียงแค่ตกใจในคราแรก แต่ไม่ได้ปฏิเสธหรือค้านหัวชนฝาการคลุมถุงชน เธอเชื่อมั่นว่าคนที่คุณย่าเลือกให้เป็นคนดี ถ้าไม่ดีคงไม่โยนหลานสาวเพียงคนเดียวไปให้ครอบครัวนั้นง่ายๆนามสกุล 'อัศวินธร' ฝังอยู่ในหัว เธอค้นหาข้อมูลของตระกูลนี้ในเว็บไซต์กูเกิ้ล ข้อมูลมากมายเด้งขึ้นให้มาอ่าน สองพี่น้องทายาทรุ่นที่สอง..วายุและอัคคีพลันภาพบุคคลที่เจอะเจอในผับก็ย้อนกลับมาในความทรงจำ ผู้ชายอาบน้ำหอมจนฉุนจมูกกับผู้ชายท่าทางเป็นมิตรซึ่งน่าจะเป็นรุ่นพี่ในคณะที่เรียน และข้อมูลที่ได้รับมาคือคนพี่ที่เป็นคู่หมั้นของเธอ"เฮ้อ!" หญิงสาวกลับมานอนถอนหายใจอยู่ที่คอนโดมิเนียม ยกเลิกการขายกะทันหันเพราะอาจจะต้องใช้มันเป็นที่หลับนอนอีกยาวๆ "แกมันเป็นเด็กดีของคุณย่า แพรจะไม่ทำให้คุณย่าผิดหวังค่ะ"เช้าอีกวันแพรตะวันมายืนอยู่หน้าบริษัทอัศวินกรุ๊ปตามลายแทงที่คุณย่าบอกมาว่าอย่างแรกเธอต้องเข้ามาพบคู่หมั้นที่นี่ หลังจากนั้นเขาจะเป็นคนบอกเองว่าต้องทำอย่างไรเอาเถอะ! เด็กดีอย่างเธอถอยไม่ได้แล้วล่ะ สองขาเรียวก้าวเดินไปยังประชาสัมพันธ์ เอ่ยด้วยน
แพรตะวันไม่ได้ดื่ม ชุดก็ไม่ได้เปลี่ยนเพราะในรถของชลิตามีแต่รองเท้าแตะเท่านั้น ส่วนชุดสำรองของเธอก็ยังไม่ได้ซัก เครื่องดื่มจึงเป็นน้ำเปล่ากับเฟรนด์ฟรายทอดเท่านั้น ถึงเวลาห้าทุ่มก็กลับมานอนที่คอนโดมิเนียมซึ่งอยู่อาศัยมาสี่ปีเต็มตลอดการเรียนมหาวิทยาลัย ทว่าอีกไม่นานเธอจะบอกขายมันเพราะวางแผนมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าหากเรียนจบจะกลับไปทำธุรกิจขายเพชรพลอยกับครอบครัวที่จังหวัดจันทบุรีขณะนี้เธอเรียนจบมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว เอาเวลาไปเข้าวัดปฏิบัติธรรมมาสามวันจนถึงวันนี้ อาบน้ำเสร็จหญิงสาววัยยี่สิบสองปีก็พุ่งตัวลงเตียงนอน คว้าเอาตุ๊กตาน้องหมูมากอดด้วยความคิดถึง นี่ต่างหากคือความสบายใจ การปฏิบัติธรรมมันก็แค่สิ่งที่ช่วยชะล้างความไม่สงบในจิตใจเท่านั้น สองวันถัดมาเธอเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัวกลับมายังจังหวัดจันทบุรี ตระกูล 'เพชรชลา' ทำธุรกิจค้าเพชรค้าพลอยมาตั้งแต่สมัยอดีต ผลัดเปลี่ยนเจ้าของรุ่นสู่รุ่น ปัจจุบันหัวเรือใหญ่การบริหารคือพัช เพชรชลา บิดาของเธอเอง บ่ายโมงตรงรถเก๋งห้าประตูเลี้ยวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ จอดประจำตรงจุดที่นานๆ จะมาใชงานสักครั้ง ยังไม่ทันได้ดับเครื่องยนต์ดีด้วยซ้ำ แม่บ้านก็กรูกันออกมาย
คุยกับน้องชายไม่เป็นผลวายุก็ลุกขึ้นยืน ด่าอัคคีไปสองประโยคแล้วเดินหน้าตึงออกมา ระหว่างนั้นเขาไม่ได้สังเกตเลยว่าผู้คนเนืองแน่นขึ้นและส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงปึก! กระทั่งเดินชนเข้ากับใครคนหนึ่งจนทำให้อีกฝ่ายหงายหลัง สัญชาตญาณบอกให้เขาไขว่คว้าอะไรสักอย่างจนไปจับเข้าที่บ่าแล้วออกแรงดึงให้คนนั้นกลับมายืนทรงตัวได้ เขาถึงเพิ่งเห็นว่าตรงหน้าเป็นผู้หญิง วายุย่นคิ้วให้กับการแต่งตัวของเธอ นี่มันบาร์ลักชัวรี่มีแต่คนมีคลาสมีระดับมาดื่ม แต่คนตรงหน้าอย่างกับแม่ชีหลุดออกมาจากวัด ทำทรงผมแม่ลูกอ่อน นุ่งขาวห่มขาวเข้าบาร์เนี่ยนะ อย่าเป็นเมียใครเลยนะคุณ เทสเสียขนาดนี้ทำผัวอายตาย"ขอโทษค่ะ"เค้นหัวเราะแล้วเดินผ่านแม่ชีหลงวัดไปทันที เดี๋ยวคนจะคิดว่ามาด้วยกันเขาจะอายก่อนผัว สองขาเร่งรีบเดิน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมติดปลายจมูกใครหลายต่อหลายคน กับเธอก็ด้วยที่ยกนิ้วชี้ขึ้นถูจมูกแล้วมองตามคนตัวสูงไปจนลับสายตา"อาบน้ำหอมมาเหรอพ่อคุณ"แพรตะวันบ่นพึมพำทำจมูกฟุดฟิดแล้วก้าวเดินไปยังกลุ่มเพื่อนที่เหมาฝั่งซ้ายของบาร์ ค่ำคืนนี้เพื่อนๆ คณะบริหารธุรกิจสาขาการจัดการนัดแนะมาเลี้ยงฉลองเรียนจบ เธอมารู้กำหนดการนัดหมายเมื่อสี่ชั
เสร็จภารกิจเร่าร้อนที่กินเวลายาวนานหนึ่งชั่วโมงวายุก็ผุดลุกขึ้นยืนสวมใส่เสื้อผ้า ไม่แลมองผู้หญิงที่ยังไม่อิ่มกับรสรักสุดแซ่บของเขาบนเตียงนอน เป็นอย่างร่ำลือกัน เงินจำนวนหนึ่งถูกหย่อนลงบนเตียงนอน ไม่มีคำอธิบายว่าเงินนั้นคืออะไร ขนาดหญิงสาวเอ่ยถาม.."ค่าขนมของแหวนเหรอคะ" ยังไม่ได้รับการสนองกลับแม้แต่อย่างใด ผิดกับยามนั้นที่เขาทำตัวไม่ต่างจากนักกีฬาโอลิมปิค แรงมีเท่าไหร่ใส่ไม่ยั้ง แสดงออกว่ามีความสุขกับเซ็กซ์ แค่เซ็กซ์!! สมคำร่ำลือออกจากโรงแรมหรูจุดนัดทำรัก วายุก็ขับรถซูเปอร์คาร์ยี่ห้อหรูสีดำเงาไปบนท้องถนนยามค่ำคืน เปิดเพลงสากลฟังไปด้วยอย่างเพลิดเพลิน สบายตัวแล้วก็รู้สึกสบายใจ รถมาจอดยังบาร์เล็กๆ ย่านสาทร จอดเข้าจุดจอดวีไอพีแบบไม่ต้องวนหาให้เสียเวลาเพราะชื่อของเขาเป็นหนึ่งในสิบของลูกค้าชั้นดี ภายในบาร์ขนาดเล็กแต่อบอวลไปด้วยบรรยากาศแบบลักชัวรี่ ชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่บึกบึน ฟุ้งกระจายไปด้วยเสน่ห์และความหล่อเหลาเดินเข้ามาหอบเอาลมพัดหวิวไหวเข้ามาด้วยให้ผู้คนเหลียวมอง เป็นความเคยชินของวายุ เขาค่อนข้างมีชื่อเสียง แต่เจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจเลยว่ามีชื่อเสียงทางด้านใดบ้าง เท่ากับว่าชื่อเสีย.. เ
@บริษัทอัศวิน กรุ๊ปบริษัทค้าปลีกยักษ์ใหญ่ในประเทศไทย ปัจจุบันถูกบริหารโดย คฑา อัศวินธร นักธุรกิจมือฉมังวัยหกสิบปี มีลูกชายคนโตเป็นรองประธานบริษัทซึ่งในอนาคตจะเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาแทนเขาอย่างแน่นอนในห้องประชุมชั้นสาม มีผู้บริหารระดับสูงและผู้อำนวยการทุกแผนกที่ประจำอยู่สำนักงานใหญ่ราวๆ สิบห้าคนกำลังนั่งหารือกันเกี่ยวกับการขยับขยายธุรกิจ คฑามีแผนจะขยายสาขาหน้าร้านซูเปอร์มาร์เก็ตให้กระจายไปทั่วทุกภูมิภาค แตกแขนงไปทุกอำเภอ ครอบคลุมพื้นที่ที่ผู้คนพลุกพล่าน ขณะนี้บริษัทอัศวินกรุ๊ปไม่ต่างจากต้นไม้ใหญ่ที่พร้อมจะขยายกิ่งก้าน รากฐานมั่นคงแข็งแรงไม่มีทางล้มง่ายๆ "ผมเห็นด้วยกับการขยายสาขา แต่ช่วยเอาสาขาที่มีให้ดีก่อน" เสียงของวายุรองประธานโพล่งขึ้นให้ทุกสายตาจับจ้อง ทว่าจ้องมองได้แปปๆ ก็ต้องหลบสายตาเพราะดวงตาของท่านรองคนนี้ไม่ต่างจากดวงตาปีศาจที่พร้อมปิดชีพทุกคน"พูดต่อลม พ่ออยากฟังความเห็นลูก" คฑาสานต่อการประชุม"ผมพูดถึงแค่สาขาที่ไม่เป็นระเบียบเรียบร้อยครับ สาขาไหนทำดีและบริการดีก็ชื่นชม ส่วนสาขาที่ชอบทำดีแค่เฉพาะวันที่มีคนไปตรวจสอบควรไล่ออกทั้งสาขา มีเรื่องร้องเรียนทุกวันแต่ไม่ยอมแก้ไข สมควร







