3

          ขาเรียวยาวพาฝ่าเท้าหนัก ๆ ก้าวลงจากรถกระบะที่ถูกดัดแปลงให้มีคอกกั้นและใช้บรรจุทลายปาล์มกว่าครึ่งคัน เขาก้าวเท้าหนัก ๆ มาหยุดตรงหน้าชายชราที่ใบหน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่เป็นคนผิวดำคล้ำตามแบบฉบับชาวใต้

“เมา?” ชายหนุ่มกระแทกลมหายใจหงุดหงิด ทั้งที่ไม่ต้องถามก็พอจะเดาออก 

ก็กลิ่นละมุดจากสุรากลั่นแบบพื้นบ้านสี่สิบห้าดีกรีตีเข้าจมูก ไหนจะท่าทางที่ยืนไม่ตรงเสียขนาดนั้น

“โทษทีนะไอ้บ่าว เอิ้ก..! วัวหนุ่มมันไม่ทันรู้สาที [1]แต่ไม่พรื่อ ๆ แค่นี้ไม่มีปัญหา บาย ๆ อยู่แล้ว” ชายชราโบกมือโบกไม้แล้วบอกว่าไม่เป็นไร

บาย ๆ อะไร ใครบาย ไม่ใช่กูคนนึงแล้ว!

“ที่ไม่รู้สาไม่ใช่วัวหรอก แต่เป็นคนมากกว่านะผมว่า” ชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิดติดหมัดกว่าเก่า จากทีแรกที่ว่าจะไม่เอาเรื่องเอาราวให้มากความ กลับต้องมากัดฟันกรอดก็ในตอนที่ตาเฒ่าขี้เมาเอามือสกปรกเลอะดินมาป้ายอกตนแล้วตบไหล่เขาจนแทบจะลามไปเล่นหัวเพียงเพราะเห็นว่าเขาเด็กกว่านี่แหละ

มาอ้างว่าวัวยังเป็นวัวหนุ่มไม่รู้เรื่องรู้ราว ก็ใช่ แต่ความผิดมันอยู่ที่คนหรือเปล่า มัวแต่เมาหัวราน้ำราดินจนปล่อยให้วัวของตัวเองข้ามแดนมากินพืชผลของคนอื่น

“ไม่พรื่อ [2]แค่นี้ไม่พรื่อ”

“ฮื่อ!” คนหนุ่มกว่ากระแทกลมหายใจอีกครั้งเมื่อเห็นท่าว่าคงเจรจากันไม่รู้ความ เพราะตาเฒ่าเมาหนักขนาดนี้

เขาเบี่ยงตัวหนีมือที่ทำท่าจะตบลงมาบนไหล่อีกรอบ แล้วเดินไปสำรวจความเสียหายของต้นกล้ายางพาราว่ามีมากน้อยแค่ไหน ชายหนุ่มตัดสินใจว่าจะรอให้ลุงขี้เมาเจ้าของวัวสร่างเมากว่านี้สักหน่อยแล้วค่อยมาคุยกันเรื่องค่าเสียหายที่ต้องชดใช้ คุยตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์ เผลอ ๆ พอสร่างแล้วคงจำอะไรไม่ได้จึงยกมือถือมาถ่ายคลิปถ่ายรูปไว้จำนวนหนึ่งเพื่อเป็นหลักฐานหากอีกฝ่ายเกิดยึกยักหัวหมอขึ้นมาภายหลัง

“ไอ้ชา มึงรู้จักบ้านลุงนี่ไหม” ธนัชถามลูกน้องที่ตามมาด้วยกัน  ก็เป็นไอ้ชาคนเดียวกันกับที่ขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามตนคราแรกนั่นแหละ มันเพิ่งขับตามมาถึง เพิ่งจอดรถตะกี้นี้เอง

“แกชื่อลุงโดกนายหัว ไม่ใช่เจ้าของวัวที แกเป็นลูกจ้างบ้านนายรูญนิ มาช่วยแลวัวให้ชั่วคราวนะเห็นว่า”

“วัวน้ารูญ?” ธนัชเลิกคิ้วถาม พอเห็นไอ้ชาพยักหน้าหัวคิ้วก็กลับมาขมวดกันต่อ

เสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังมาแต่ไกล เรียกสายตาทุกคนให้หันมองไม่เว้นแม้แต่ธนัชที่กำลังทำสีหน้ายุ่งยากใจ ถึงได้เห็นว่าคนขับเป็นหญิงสาวและการมาของเธอก็เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าวัวตัวนี้คงเป็นของน้าจรูญจริง ๆ

“ยายลูกเจี๊ยบ?”

“ชื่อจิ๊บค่ะ! เจี๊ยบน่ะชื่อแม่!”

“เออนั่นแหละ จิ๊บ” ธนัชพึมพำเสียงแผ่วขณะที่สายตาคมกริบมองตามใบหน้าสวยหวานของเด็กสาวอย่างเผลอไผล

ไม่สิ... ตอนนี้ไม่เด็กแล้ว แต่เป็นหญิงสาวหน้าสวย จมูกโด่งเชิดรั้น หน้าคมคิ้วเข้มแต่ดวงตาหวานหยด

แม้ไม่ได้เจอกันนานหลายปี หากด้วยโครงหน้าที่ยังมีเค้าเดิมและดวงตากลมโตสดใส นัยน์ตาสีน้ำตาลขับให้ตาคม ๆ ดูหวานเป็นประกายและยังมีแววดื้อรั้นนิด ๆ ทออยู่ในนั้น ทำให้ธนัชยังพอจดจำเธอได้

จิ๊บ หรือญานิศา ลูกสาวครูเจี๊ยบกับน้าจรูญอดีตผู้ใหญ่บ้านที่เป็นเพื่อนกับบิดาของชายหนุ่ม

ญานิศาโตขึ้นมาก สาวขึ้น สวยขึ้น ยายเด็กแก่นแก้วกะโปโลในวันนั้นโตมาสะสวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ธนัชเผลอตกอยู่ในภวังค์ชั่วครู่ กว่าจะรู้สึกตัวก็ในตอนที่ญานิศาเอ่ย

“สวัสดีค่ะพี่บอม” ดวงตากลมโตเจือแววขุ่นเคืองมองชายหนุ่มหัวจรดเท้าแล้วกลับมาหยุดตรงใบหน้าหล่อเหลา มือที่ประนมไหว้ยกค้างไม่ทันถึงสองวินาทีเลยด้วยซ้ำ แค่ทักทายตามมารยาท!

[1] ไม่ทันรู้สา ภาษาใต้แปลว่า ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว / รู้สา แปลว่า รู้เรื่องรู้ราว

[2] ไม่เป็นไร