4

ธนัชมุมปากกระตุกขึ้นมาหน่อย ๆ กับนิสัยแก่นแก้วแก่นกะโหลกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไม่พัฒนาขึ้นตามหน้าตาและขนาด... ตัวเลยสักนิด

“ทำไมถึงปล่อยให้คนแบบนี้มา...” มาเลี้ยงวัว...

เขาเอ่ยถามหญิงสาวที่ตวัดขาลงจากเบาะมอเตอร์ไซค์ แต่ยังไม่ทันจบประโยคสาวเจ้าก็ก้าวฉับ ๆ อย่างคนร้อนใจผ่านหน้าเขา ตรงไปหยุดต่อหน้าเจ้าวัวตัวปัญหา ราวกับว่าเขาสำคัญน้อยกว่าวัวอย่างไรอย่างนั้น

“โถลูก... จะไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย พี่จิ๊บสอนแล้วไงว่าอย่ากินอะไรที่ไม่ใช่หญ้าที่พี่จิ๊บหามาให้ ถ้าท้องไส้ไม่ดีน้อนป่วยขึ้นมาจะทำยังไงหืม ไม่เป็นไรนะเด็กดี ไม่เป็นไร ถุยออกมาได้ไหม เร็วเข้า ถุยออกมา”

นอกจากหญิงสาวจะไม่สนเขาแล้วยังไปลูบหัววัว กอดตัว จูบหน้าผากปลอบใจมันราวกับเป็นห่วงหนักหนา ทำหนุ่มหล่อพ่อรวยที่มีความมั่นใจสูงลิ่วหน้าชาปราด

เดี๋ยวก่อนนะ! เธอควรตกใจที่วัวตัวเองทำให้พืชไร่คนอื่นเสียหายก่อนจะไปห่วงว่าวัวจะไม่สบายหรือเปล่า

ที่สำคัญคือการเดินผ่านเขาราวกับเป็นอากาศธาตุคืออะไร โคตรไร้มารยาท!

เมื่อก่อนยายเด็กนี่ชอบเขาจะตายชัก เห็นเขาทีไรดวงตากลมโตมักจะเป็นประกายทุกครั้งอย่างปิดไม่เคยจะมิด แต่ตอนนี้คืออะไร เห็นวัวดีกว่าเขาว่างั้น

‘ตัวผู้หรือตัวเมียวะ!’ ธนัชเกิดสงสัย แล้วก็เผลอเอียงคอมองอวัยวะกลางหว่างขาของเจ้าวัวสีขาวปลอดตัวนั้น จนได้คำตอบว่า อ้อ... ‘ตัวผู้’

หึ!

“มันไม่ตายหรอก” ธนัชเริ่มยกมือขึ้นกอดอก กดหน้ามองต่ำไปยังหญิงสาวที่สูงแค่เลยไหล่เขาไปหน่อยเดียวเท่านั้น แม้หากเทียบกับมาตรฐานหญิงไทยเธอจะจัดอยู่ในพวกสูงหุ่นดีก็ตาม

แค่แดกยอดยางเข้าไปจะห่วงอะไรขนาดนั้น แดกไปเดี๋ยวก็ขี้ออกมา ไม่ขี้ก็ตายห่าไปเถอะมึง! คราวหน้าคราวหลังจะได้ไม่ไปเป็นภาระสวนยางชาวบ้านเขาอีก

หญิงสาวตวัดค้อนตาใส่เจ้าของเสียงทรงพลังหากก็หยาบกระด้างในทีที่พูดเหมือนอยากแช่งชักลูกรักของเธอ

จากที่ตั้งใจจะมาขอโทษขอโพยเรียวปากอิ่มก็หุบฉับ

เข้าใจอยู่ว่าตามสัญชาตญาณสัตว์เพศผู้มักจะไม่ถูกกันแต่เขาเป็นคน ส่วนไอ้นี่เป็นวัว จะมาจ้องเขม็งราวกับเคียดแค้นอะไรขนาดนั้น

“เพราะเป็นยอดยางไงจิ๊บเลยห่วงน้อง กลัวไม่สบาย งื้อ... ไม่เป็นไรนะ กลับบ้านกันดีกว่าแถวนี้มีแต่คนใจร้าย” พูดจบหญิงสาวก็หันไปลูบหัวแล้วจูงวัวกลับไปตามทางเดินเล็ก ๆ ซึ่งเป็นทางสวนที่ติดกันกับสวนยางของธนัช

เป็นแปลงหญ้าขนาดกว้างกว่าสนามฟุตบอลที่ปลูกขึ้นมาเพื่อเป็นอาหารของวัวโดยเฉพาะ เจ้าของพื้นที่ก็คือบิดาของหญิงสาวเอง

“ปลูกหญ้าให้กินดี ๆ ก็ไม่กิน มากินยอดยางชาวบ้าน มันน่าแล่เนื้อเอาไปทำสเต๊กไหมละ” ธนัชบ่นตามหลัง และนั่นทำเจ้าของวัวหันดังขวับคอแทบเคล็ด มองชายหนุ่มตาเขียวปั้ด

“อะไร! ก็น้องยังเด็ก ตัวเองนั่นแหละที่ไม่ยอมล้อมรั้วกั้นเขตเองช่วยไม่ได้!” ญานิศาแหวลั่น เข้าใจว่าโกรธที่วัวไปทำพืชสวนของเขาเสียหาย แต่จะมาพูดว่าจะเอาน้องไปทำสเต๊กก็ฟังดูใจร้ายเกินไป พูดแบบนี้น้องวัวของเธอก็ขวัญหายหมดสิ

“ม้อ....”

นั่น! ไม่ทันขาดคำน้องวัวก็ร้องประท้วงเลยเห็นไหม

“โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรนะ อย่าไปฟังคนไร้สาระเลยนะครับน้อน ปะ กลับบ้านกันดีกว่า”

ญานิศาเลือกไม่สนคนเลี้ยงวัวชราที่เมาแอ๋จนทิ้งตัวนั่งพิงหลังกับโคนต้นยางจนหลับไปแล้ว ส่วนกับชายหนุ่มร่างสูงล่ำหุ่นกำยำที่ยังยืนกอดอกจ้องเธอเหมือนจะแดกหัวให้ได้เธอก็ไม่สนใจแล้วเช่นกัน ตอนนี้อารมณ์ไม่ดี!

อารมณ์ดีเมื่อไหร่ค่อยว่ากันใหม่ เดี๋ยวไว้อีจิ๊บค่อยไปขอโทษลุงทศกับป้าดาเองก็ได้ไม่เห็นจะแคร์!

“ยายตัวแสบ!” ธนัชหัวคิ้วกระตุกยิก ๆ มุมปากหยักกดลงจนเป็นรูปสระอิอย่างเผลอไผล ยืนมองหญิงสาวผิวขาวจัด ผมยาวถึงกลางหลังผูกเปียสองข้างจูงวัวเดินกลับไปทางที่ดินของบ้านตัวเอง จนลืมไปแล้วว่าต้องถามหาการชดเชยเรื่องต้นยางพาราที่เสียไปจากใครดี