7

          “กรี๊ด!” เสียงหวีดร้องดังลั่นบ้านของญานิศาทำเอาคนที่อยู่ปลายสายดึงเครื่องมือสื่อสารออกห่างจากหูแทบไม่ทัน

          [โอ้ยไอ้จิ๊บ! จะกรี๊ดทำหอกไรของแกเนี่ย หูแทบแตก!]

“แก ๆ ๆ พี่เขากลับมาแล้วอะ อ๊ายยยย หล่อมาก หล่อลากดิน หล่อฉิบหาย หล่อจนใจสั่นไปหมด”

[ใจเย็น ๆ ก่อนนะเพื่อนรัก พี่คนไหนก๊อนนน!] ตั้งแต่รู้จักกันมาสามปีกว่าในรั้วมหาวิทยาลัย สนิทกันมากพอตัวแต่ไอวี่ก็ไม่เคยเห็นญานิศาสนใจผู้ชายหน้าไหนจนเนื้อเต้นขนาดนี้มาก่อนทั้งที่มีคนรุมจีบเยอะมาก ยกเว้นเสียก็แต่...

[อย่าบอกนะว่า...]

“ใช่! พี่บอมคนที่ฉันเคยเล่าให้ฟังนั่นแหละ”

[อ๊าย... ก็ว่าอยู่ แต่จะดีใจอะไรกันขนาดน้านนน...]

“ไม่ให้ดีใจยังไงล่ะแก วันนี้เจอจัง ๆ เลยนะ อยู่ใกล้กันมากแบบระยะประชิด ใกล้จนได้กลิ่นฟีโรโมนของเขาเลยอะ คนอะไรไม่รู้แค่ใส่เสื้อยืดธรรมดากับกางเกงยีนขาด ๆ รองเท้าบูทเปรอะโคลนก็ยังดูดี เท่ชะมัดเลย พี่เขาน่าจะมาจากสวนปาล์มเหงื่อนี่ท่วมเชียว แต่ยังดูสะอาดเหมือนคนอาบน้ำวันละแปดรอบ งื้อ... รู้ไหมว่ากว่าฉันจะปั้นหน้านิ่งได้เล่นเอากล้ามเนื้อแก้มเกร็งไปหมดเลยวี่”

ญานิศาร่ายยาวให้เพื่อนฟังไม่พักหายใจ เธออดลิงโลดไม่ได้ ดีใจจนเนื้อเต้นที่วันนี้ได้เจอกับธนัช รุ่นพี่สุดหล่อของดีแรร์ไอเทมของอำเภอที่เธอแอบปลื้มมานานแสนนาน

ส่วนเรื่องล้อชื่อแม่ตั้งแต่แรกพบหน้า ญานิศาจะมองข้ามไปก่อนก็แล้วกัน!

[โอ้ย อวยเว่อร์ คนอะไรมันจะดูดีได้ตลอดเวลาขนาดนั้น ฮ่า ๆ ๆ] ไอ้วี่ขำให้กับความเว่อร์วังของเพื่อนรัก

[อวยมาก! อย่างกับจะได้เขาเป็นผัวแล้วงั้นแหละ]

“ก็อยากได้อยู่นะ” ญานิศายิ้มกรุบ

[ก่อนจะอยากได้หล่อนลองเดินออกจากบ้านก่อน อยากได้ผู้ก่อนอื่นหล่อนต้องลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งหน้าทาหลูดก่อนค่ะสาว จะมาแค่อยากแต่ไม่ทำอะไรไม่ได้เนอะ]

แม้ญานิศาจะจัดอยู่ในกลุ่มสวยมาก ผิวขาวจัดหน้าคมผมยาว ตาโตแวววาวเป็นประกายน่ารักสดใสสมวัย มีดีกรีเป็นดาวมหาลัยที่ผู้ชายเกือบครึ่งในมหาวิทยาลัยหมายปองก็จริงอยู่ แต่ปกติยายนี่เป็นคนง่าย ๆ ชิล ๆ ใช้ชีวิตติดสบาย ไม่แต่งตัวแต่งหน้า ใส่แค่เสื้อยืดธรรมดา ไม่ก็เสื้อทีมวัวชนกับกางเกงยีนขาสั้นสลับกางเกงวอร์มบ้างเป็นบางครั้ง เรียกได้ว่าชิลเกินไปจนเข้าขั้นไม่ค่อยดูแลตัวเองจนคนเป็นเพื่อนอย่างเธอนี่ต้องแกมบังคับจับมาแต่งองค์ทรงเครื่องบ่อย ๆ เวลาอยู่ด้วยกัน

“เออเนอะ... ก็จริงของแก...”

[อะไร? กรี๊ด! นี่อย่าบอกนะว่าแกจะลุยจริง ๆ อะไอ้จิ๊บ] น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่ส่งไปทำเพื่อนสนิทที่อยู่ปลายสายรับรู้ได้ทันทีว่าญานิศามีแผนอยู่ในใจ ทำเอาไอวี่แทบกรี๊ด ไม่เคยเห็นญานิศาจริงจังเรื่องผู้ชายขนาดนี้มาก่อน

“แค่นี้นะแก”

[เอ๊าไอ้จิ๊บ เดี๋ยวเซ่!]

นอกจากไม่ตอบคำถามเพื่อนแล้วญานิศายังตัดสายทิ้งทันที ใบหน้าสวยคมยิ้มแป้นเดินฮัมเพลงแล้วคว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำ ขัดสีฉวีวรรณทั่วทุกอณูของร่างกายจนมั่นใจว่าสะอาดเอี่ยมอ่อง จากนั้นก็พรมน้ำหอมจนหอมฟุ้ง

ร่วมสองชั่วโมงญานิศาถึงเดินออกจากห้องส่วนตัวพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ เป็นเอี๊ยมยีนสั้นเหนือเข่า เสื้อแขนสั้นสีขาว ดูแล้วน่ารักสดใสสมวัย แต่งหน้าเบาบางให้ดูผิวสุขภาพดีเป็นธรรมชาติเหมือนไม่ได้แต่งหน้า ประหนึ่งตื่นมาหน้าสดก็สวยเลย ปากอวบอิ่มลงลิปทินท์สีพีช แก้มดูเหมือนมีเลือดฝาด ผมม้วนลอนใหญ่แล้วสางหยาบ ๆ ปล่อยสลวยดูเป็นธรรมชาติ

หญิงสาวหมุนซ้ายขวามองตัวเองในกระจกไปก็ชมตัวเองไปพลางว่า... “ส๊วย!” แบบตะโกน

เรียกพลังความมั่นหน้ามั่นใจให้กับตัวเอง ถึงนิสัยของเธอจะไม่ใช่คนขี้อายหากแต่เรื่องผู้ชายเธอเองก็ชั่วโมงบินต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

ส่องกระจกจนพอใจแล้วญานิศาก็เดินลั้ลลาเข้าครัวไปหยิบแตงโมที่เพิ่งเก็บจากสวนหลังบ้านมาเมื่อช่วงสายใส่ถุงผ้ารักษ์โลกที่ได้มาจากห้างรูปดอกบัวแล้วเดินหิ้วตัวปลิวออกจากบ้าน

เมื่อมีผู้ชายเป็นจุดหมายปลายทางแตงโมทั้งลูกก็กลับเบาราวกับปุยนุ่นทันใด พละกำลังมันมาจากไหนก็ไม่รู้ บ้าจริง!

ล็อกประตูเรียบร้อยก็วางแตงโมไว้หน้าตะกร้ารถจักรยานสีชมพูคู่ใจ แม้จะเก่าจะสนิมเริ่มเขรอะแต่คันนี้แม่ของเธอซื้อให้ ส่วนรถมอเตอร์ไซค์ยังจอดทิ้งไว้ที่สวนยางตั้งแต่ตอนเจอธนัช

หญิงสาวปั่นจักรยานขึ้นถนนคอนกรีตตรงไปยังบ้านของเป้าหมายที่อยู่ห่างกันราวสามกิโลเห็นจะได้

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามกว่า ๆ อากาศภาคใต้ร้อนจนเป็นเรื่องปกติ แต่ตลอดสองข้างทางกลับปกคุลมไปด้วยต้นยางพาราที่โน้มกิ่งลงมาให้ร่มเงา ยิ่งเป็นช่วงที่เพิ่งแตกยอดอ่อนใหม่ ๆ จนเขียวขจีหลังจากเพิ่งผ่านพ้นช่วงฤดูที่ยางผลัดใบแล้ว