8

อากาศบริเวณนี้ก็ยิ่งบริสุทธิ์สดชื่น หญิงสาวปั่นจักรยานอย่างสบายใจไม่ว่าแดดจะร้อนแรงแค่ไหน หากก็ไม่แรงเท่ากับไฟร่านที่ลุกโชนในใจของเธอตอนนี้เป็นแน่

“อ๊าย! ไอ้จิ๊บ ไซถึงอ้อร้อพันนี้!” ตำหนิตัวเองไปหนึ่งทีทั้งที่กำลังยิ้มแก้มแทบปริที่กำลังจะไปหาผู้ชาย

เลี้ยวซ้ายออกจากซอยแล้วปั่นตรงไปอีกหน่อยไม่ถึงห้าร้อยเมตรก็ถึงแล้วบ้านเป้าหมายที่ว่า เป็นบ้านสองชั้นหลังใหญ่ขนาดสามห้องนอนสองห้องน้ำทำจากไม้สักทองเกือบทั้งหลัง รอบบ้านมีรั้วต้นมะขามประตูรั้วไม่มี แขกไปใครมาสามารถเข้ามาได้ทันที เพราะแถวนี้ผู้คนไม่พลุกพล่าน

ญานิศาประเมินจากสายตาได้ว่าหากไม่ทำรั้วธรรมชาติเช่นนี้มีหวังถูกลอตเตอรี่หนึ่งใบคงไม่พอสร้างรั้วดี ๆ เป็นแน่ ด้วยมีพื้นที่กว้างมากหากให้รวมกับพื้นที่สวนยางด้วย

ญานิศาปั่นจักรยานเข้าไปในพื้นที่ตัวบ้านหลังใหญ่ เลือกวางขาตั้งจอดไว้ใต้ต้นชมพู่มะเหมี่ยวที่กำลังติดดอกสีชมพูสะพรั่งเรียกหมู่แมลงภู่ให้มาดอมดมผสมเกสร จนมีเกสรดอกร่วงกราวดาษพื้นใต้ต้น และตอนนี้ก็มีหนุ่มใหญ่วัยกลางคนกำลังนอนอยู่บนตักเมียรักอย่างที่เธอคาดไว้ ซึ่งเป็นภาพที่ได้เห็นเป็นประจำจนชินตาไปเสียแล้ว

“อ้าวน้องจิ๊บ!”

“ป้าดาขา...” ญานิศาเรียกป้าดาของเธอเสียงหวานทันที

“จ๋า... ลูกสาวป้ากลับมาเมื่อไหร่” กานดาดันหัวเสี่ยทศให้ลุกขึ้นนั่งแล้วรีบผุดลุกขึ้นจากแคร่ไม้ หล่อนตรงมากอดหญิงสาวรุ่นลูกอย่างเต็มรัก “ป้าคิดถึงจัง”

ญานิศาเรียนมหาวิทยาลัยในตัวเมืองหาดใหญ่ ห่างไปเพียงยี่สิบกว่ากิโล เด็กสาวกลับบ้านบ่อยและทุกครั้งก็มักแวะเวียนมาเยี่ยมเยือนกัน ด้วยทั้งสองบ้านสนิทสนม มารดาเด็กสาวเป็นเพื่อนรักกันกับกานดา

“กลับมาเมื่อเช้าค่ะ เลยยังไม่ทันเข้ามาสวัสดีลุงทศกับป้าดา คิดถึงจังค่ะ” ญานิศาเองก็กอดท่านกลับ

สองป้าหลานหอมซ้ายหอมขวากันราวกับว่าเป็นแม่ลูกแท้ ๆ ที่เบ่งคลอดกันมาแต่ชาติปางก่อนแล้วเผอิญชาตินี้แค่เกิดผิดท้องอย่างไรอย่างนั้น ทำคนที่ชะเง้อคอมองผ่านหน้าต่างจากในตัวบ้านอดขมวดคิ้วไม่ได้

“เป็นไงเจ้าจิ๊บ กลับมาเมื่อไหร่” เสี่ยทศที่ขมวดคิ้วมุ่นก็เอ่ยถามหลังจากที่เด็กสาวรุ่นลูกยกมือไหว้ “ไอ้รูญอยู่บ้านเหรอ”

ญานิศากลับบ้านบ่อยก็จริงอยู่หากทว่าต้องไม่ใช่สัปดาห์ที่บิดาของเจ้าหล่อนเอาวัวไปลงสนาม จำได้ว่าจรูญขนวัวขึ้นรถไปสนามเมื่อสองวันก่อนนี่เอง

ญานิสาส่ายหน้าพรืดแล้วตอบ “ไม่อยู่ค่ะลุงทศ พ่อพาพี่มิ่งไปอยู่คอก ได้ยินว่าชนสิ้นเดือนนี้แล้วค่ะ”

“เอ้อนั่นไง แล้วจะกลับมาทำไม ไม่นอนหอล่ะลูก” เสี่ยทศถามอย่างเป็นห่วง

ปกติแล้วจรูญจะพาวัวลงแข่งแทบทุกรอบที่มีจัดแข่งขัน ซึ่งสนามก็จัดแข่งกันเดือนละครั้ง ทุกครั้งต้องมีการเอาวัวไปเลี้ยงที่คอกของสนาม ต้องพาเดินพาไปอยู่ให้คุ้นชิน เพื่อให้วัวที่จะลงแข่งชนชินที่ตอนชนจริงจะได้ไม่ต้องตื่นสนาม ใช้เวลาราว 15 วันก่อนแข่ง ซึ่งต้องอยู่ที่คอกนั่นยาว ๆ เหล่าเซียนวัวชนเขารู้กัน

นั่นเท่ากับว่ากว่าจะกลับอย่างน้อยต้องอีกราวสิบสามวัน

จรูญมักจะพาลูกน้องที่เป็นควาญวัวและไอ้จ๊อชลูกชายคนเล็กไปด้วยกันเสมอ แต่ไม่สามารถพาญานิศาไปด้วยกันได้ ที่นั่นมีแต่ผู้ชาย เถื่อนและกักขฬะเกินกว่าจะให้ลูกสาวแสนสวยอย่างญานิศาไปใช้ชีวิตกินนอนที่นั่นได้ ไม่เหมาะจะให้ผู้หญิงคนไหนไปอยู่ทั้งนั้น

ทุกครั้งที่จรูญไม่อยู่บ้านญานิศาก็จะไปนอนที่หอพักของมหาวิทยาลัย ด้วยจรูญไม่กล้าไว้ใจให้ลูกสาวอยู่บ้านคนเดียว

“ปิดเทอมค่ะลุง หอในเขาปิดด้วย ทำความสะอาดเพราะมีคนเป็นโควิดเยอะค่ะ จิ๊บเลยกลับมาอยู่บ้านน่าจะปลอดภัยกว่า”

ปลอดภัยจากโควิดแต่ไม่ปลอดภัยจากปากเหยี่ยวปากกาน่ะสิ เสี่ยทศพูดต่อในใจ หากก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการถอนหายใจอย่างเป็นห่วง หอปิดก็ต้องกลับมาอยู่บ้านนั่นแหละถูกแล้ว

“ลุงทศอย่าบ่นพ่อเลยนะ” ญานิศารีบบีบแขนนวดไหล่เอาใจคนเป็นลุงที่ทำท่าจะบ่นถึงบิดาให้ฟังอีกแล้วเป็นครั้งที่ล้าน

เมื่อเธอทำหน้าออดอ้อนบวกกับที่กานดามองค้อนเสี่ยทศจึงยอมหุบปากฉับ ไว้ไอ้จรูญกลับมาค่อยไปบ่นมันทีหลังก็แล้วกัน

“แล้วนี่จะนอนยังไง หืม?” ไม่บ่นแต่ถามต่อด้วยความเป็นห่วง เสี่ยทศเอ็นดูญานิศา เห็นกันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ยิ่งเมียรักของเขารักและเอ็นดูญานิศามากอีกต่างหาก

“มานอนบ้านลุงไหมงั้น ห้องว่างก็มี”

“ไม่เป็นไรค่ะ น้องอยู่ได้ กล้องวงจรปิดก็มี” ญานิศายังทำหน้าอ้อนคนเป็นลุงต่อแล้วแทนตัวเองว่าน้องอย่างที่ชอบทำจนเสี่ยทศคนหน้าดุอ่อนอกอ่อนใจ