ก่อร่างรัก

"คนบ้าหรือเปล่า เห็นเดินไปเดินมาหลายรอบแล้วนะนั่น"

"นั่นน่ะสิ ฉันเห็นตั้งแต่ตอนที่เดินเข้าห้าง จนตอนนี้จะเดินกลับอยู่แล้ว ก็ยังเห็นอยู่เลย... เดินวนไปวนมาอยู่แบบนั้นเป็นชั่วโมงได้แล้วมั้ง"

"ติดยารึเปล่า... น่ากลัวจังเลย ถ้าเกิดนางคลั่ง หยิบมีดขึ้นมาวิ่งไล่ฟันพวกเราจะทำยังไง"

"นั่นน่ะสิ..."

"อุ๊ย ๆ นั่น ๆ นั่งแล้ว ๆ ... ดูสิ ไปนั่งลงข้างขอทานนั่นแล้ว"

"ไหน ๆ ... เออ ใช่จริงด้วย"

"สงสัยจะเลิกคลั่งแล้วล่ะมั้งน่ะ"

"เฮ้อ... โล่งอกซะที"

เสียงซุบซิบดังเซ็งแซ่บนสะพานลอยค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบงัน กับเสียงถอนหายใจของใครบางคนที่เฝ้ามองด้วยความระแวง

ร่างบางของ พัชรินทร์ ทรุดตัวลงช้า ๆ นั่งแผ่หลาไปกับพื้นสะพานลอย ใกล้ ๆ กับสองแม่ลูกขอทานที่ปูเสื่อนั่งอยู่ก่อนแล้ว เหมือนกับเธอหมดแรง... หรืออาจหมดหนทางในใจ

แม่ลูกขอทานทั้งสองคนเงยหน้าขึ้น หันมามองพัชรินทร์ด้วยแววตากล้า ๆ กลัว ๆ เพราะตลอดเวลาหลายชั่วโมงที่ผ่านมา พวกเธอก็เห็นหญิงสาวคนนี้เดินไปเดินมาอยู่ตรงหน้าเกือบจะครบหนึ่งร้อยรอบเห็นจะได้ ก่อนที่ทั้งคู่จะค่อย ๆ หันหน้ากลับไปทางเดิม แล้วก้มหน้าลงตามปกติ

พัชรินทร์ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ดวงตาแดงช้ำก่อนจะปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ น้ำตาไหลพรากอาบแก้มไม่หยุด ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสกำลังถาโถมเข้ามาในใจเธออย่างไร้ปรานี เพราะเธอเพิ่งถูกแฟนหนุ่มที่คบกันมานานนับสิบปีบอกเลิก

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย… ที่จะทำใจยอมรับการเลิกราครั้งนี้ โดยเฉพาะเมื่อผู้ชายคนนั้นคือคนที่เธอเคยคิดว่าเป็น… ทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต

และวันนี้… เธอไม่มีเขาอีกต่อไปแล้ว และเรื่องราวของเขากับเธอก็คงไม่มีวันย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิม เพราะเขาทอดทิ้งเธอ แล้วหันไปคบกับ เพื่อนรัก ของเธอ

‘เพื่อน... เพื่อนรัก’

เพื่อนที่เธอไว้ใจมาตลอด

หึ! บางทีคนทั้งคู่อาจตกลงเป็นแฟนกันก่อนที่เธอจะถูกบอกเลิกเสียอีกก็ได้…

"อ่ะ... ผมให้ครับ" เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้นทำให้พัชรินทร์เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมโตยังคงคลอไปด้วยน้ำตา

เขายื่นธนบัตรยี่สิบบาทให้เธอด้วยสีหน้าจริงใจ

ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้า ภาพที่เขาเห็นคือดวงหน้าที่ช้ำจากการร้องไห้ เสื้อยืดคอกลมสีดำ กางเกงที่ดูคล้ายกางเกงนอน ใบหน้าเปรอะไปด้วยรอยน้ำตา และคราบสกปรกที่อาจมาจากมือเธอเองที่เช็ดมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาคิดว่าเธอคงเป็นขอทานที่หิวจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว

แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้…

ทำไม “ขอทาน” คนนี้ถึงมีผิวขาวผุดผ่องผิดวิสัย?

"เอามาให้ฉันทำไมคะ... ฉันไม่ใช่ขอทานนะคะ" เธอเอ่ยถามเสียงสั่น น้ำตายังไหลอาบแก้ม

"อ่ะ… เออ... ขอโทษด้วยครับ" ชายหนุ่มหน้าเจื่อน รีบกล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิด แล้วถามด้วยความสงสัยจริงใจ

พัชรินทร์สะอึก น้ำตาไหลทะลักออกมาอีกครั้งทันทีเมื่อได้ยินคำถามนั้น

“ฮึก… ฮือ…” เธอปล่อยโฮ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นพร่า

“ฉันเป็นแค่คนที่หมดหวังในความรัก... หมดหวังในชีวิต แฟนที่คบมาเป็นสิบปีทิ้งฉันไปมีคนใหม่… แค่นั้นฉันยังเจ็บไม่พอ คุณรู้ไหมว่า... คนที่เขาไปคบด้วยคือใคร? ผู้หญิงคนนั้นก็คือ เพื่อนรัก ของฉันเอง!”

ประโยคสุดท้ายพรั่งพรูออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นหนักหน่วง

ชายหนุ่มฟังอย่างเงียบงัน ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ เธอ... ด้วยแววตาเข้าใจ

"มันก็แค่ความรัก วันหนึ่งคุณจะเจอคนที่ดีกว่าเขา คนที่เห็นคุณค่าของคุณจริง ๆ ส่วนเพื่อนของคุณคนนั้น... อย่าเรียกเขาว่า เพื่อนรัก เลยครับ เพราะถ้าเขารักคุณจริง เขาจะไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้นกับคุณแน่นอน แม้แต่คำว่า 'เพื่อน' เขาก็ไม่สมควรได้รับมันด้วยซ้ำ"

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ผมเองก็เคยเจอเรื่องแบบคุณมาก่อน มันแย่มากตอนนั้น... แต่พอมองย้อนกลับไป ผมก็คิดนะ ว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่ไม่ต้องใช้ชีวิตร่วมกับคนแบบนั้นอีก วันนี้คุณแค่พบเจอกับคนผิด แต่สักวันคุณจะได้เจอคนที่ใช่ คนที่ดีกว่า ผู้ชายห่วย ๆ คนนั้นแน่นอน อย่าหมดหวังกับชีวิต เพียงเพราะคนที่ไม่เห็นค่าคุณเดินออกไป"

"แต่ไม่มีเขาแล้ว... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ไปทำไม ฮือ ๆ ..." พัชรินทร์สะอื้นหนัก น้ำตาไหลไม่หยุด

"แล้วพ่อแม่คุณล่ะ?" เขาถามเบา ๆ "ลองคิดถึงพวกเขาสิ… ญาติพี่น้อง หลาน คนอื่น ๆ ที่ยังต้องการคุณ คุณยังมีค่าสำหรับคนพวกนั้นนะ อย่าให้คนเลว ๆ คนเดียวมาเป็นเหตุผลให้คุณทำลายตัวเองเลย"

"คุณพูดก็ถูก... ฉันยังมีแม่ แต่เขา... เขาคือแฟนคนแรกของฉัน ฉันรักเขา ฉันคิดถึงเขา ฉันลืมเขาไม่ได้ ฮือ ๆ ๆ"

"คุณลืมเขาได้" ชายหนุ่มตอบทันที "คุณแค่ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง ที่คุณยังคิดถึงเขา เพราะคุณปล่อยให้ตัวเองว่างมากเกินไป ลองหางานทำสิครับ จะทำงานบ้าน หรือหางานเสริมก็ได้ ทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้ แล้วคุณจะไม่มีเวลาไปนั่งคิดถึงเขา วันหนึ่งคุณจะค่อย ๆ ลืมเขาไปเอง"

"ฉันจะทำได้เหรอ…? ไม่… ฉันทำไม่ได้หรอก..." เธอพูดเสียงเบาเหมือนจะหมดแรง

"คุณยังไม่เคยลองเลย แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าทำไม่ได้?" เขายิ้มเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยแรงบันดาลใจ

"ไม่มีอะไรในโลกที่มนุษย์เราทำไม่ได้ นอกจากสิ่งที่เราไม่เคยพยายามจะทำมัน คุณดูสิ มนุษย์สร้างเครื่องบินได้ ไปถึงดวงจันทร์ได้ แล้วทำไมคุณจะลืมผู้ชายคนเดียวไม่ได้? กลับบ้านไปนะครับ แล้วลองมองตัวเองในกระจก ถามตัวเองดูว่าเขาทำให้คุณดูแย่ไปแค่ไหน แล้วตัดใจซะ วันหนึ่งคุณจะย้อนกลับมาหัวเราะ แล้วถามตัวเองว่า ‘คุณรักผู้ชายแบบนั้นไปได้ยังไง?’ "

เมื่อเขาพูดจบ ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ เลือนหาย

พัชรินทร์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หัวใจเธอค่อย ๆ สงบลงเมื่อทบทวนคำพูดของเขา ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นพูดเหมือนเข้าใจเธอทุกอย่าง และมันกำลังเปลี่ยนความคิดของเธอ

เธอไม่ควรปล่อยให้ตัวเองตกต่ำถึงเพียงนี้

เธอควรลุกขึ้น ทำตัวให้ดีขึ้น เป็นคนที่สวย รวย และเก่ง จนผู้ชายคนนั้นต้องรู้สึกเสียใจที่ทิ้งเธอไป

พัชรินทร์ ฐิติมาพัน คนเก่า ต้องไม่มีอยู่อีกต่อไป!

เมื่อกลับมาถึงบ้าน พัชรินทร์ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เธอมองตัวเองนานแสนนาน ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

"เขาพูดถูกจริง ๆ ..." เธอกระซิบกับตัวเอง

จากนั้นก็หันหลังให้กระจก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับอาชีพเสริม เธอใช้เวลากว่า 3 ชั่วโมงจนค้นพบว่าใจเธออยากจะทำอะไร...

เปิดร้านขายเสื้อผ้าแฟชั่นของผู้หญิง

วันรุ่งขึ้น พัชรินทร์ลงมือจริง เธอเริ่มออกแบบเสื้อผ้า แล้วนำแบบไปจ้างช่างตัดเย็บ

แรกเริ่มเธอแบ่งเวลาไปขายที่ตลาดนัด พร้อมทำงานประจำไปด้วย โชคดีที่เสื้อผ้าที่เธอออกแบบมีสไตล์เฉพาะตัว สวย ทันสมัย และไม่เหมือนใคร ทำให้ลูกค้าแน่นร้านในเวลาไม่นาน จนสุดท้ายต้องลาออกจากงานประจำมาดูแลกิจการเต็มตัว พร้อมจ้างพนักงานเพิ่ม

ไม่นานก็มีพ่อค้าแม่ค้ามารับสินค้าเธอไปขายต่อ ธุรกิจของเธอเติบโตเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ใช้เวลาเพียงปีเดียว พัชรินทร์สามารถสร้างเงินล้านได้ด้วยตัวเอง

ผ่านไปสองปี พัชรินทร์ได้สร้างแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองสำเร็จ เธอเช่าอาคารพาณิชย์เล็ก ๆ ย่านชานเมือง และจัดตั้งบริษัทเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตอย่างมั่นคง จากอดีตที่เคยเป็นพนักงานกินเงินเดือนหมื่นต้น ๆ วันนี้รายได้ของเธอเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า ความมั่นใจ และศรัทธาในตัวเองกลับคืนมาอย่างเต็มเปี่ยม

เธอไม่เคยลืมผู้ชายคนนั้น... คนแปลกหน้าที่เข้ามาในวันที่เธอหมดสิ้นทุกอย่าง เขาไม่ได้ให้เงิน ไม่ได้ยื่นโอกาส แต่กลับให้ "แรงใจ" และคำพูดไม่กี่คำที่เปลี่ยนวิธีคิดของเธอไปตลอดกาล

พัชรินทร์หวังว่าสักวันจะได้พบเขาอีกครั้ง เธออยากกล่าวขอบคุณจากใจ ว่าชีวิตที่มีอยู่ทุกวันนี้... เธอได้มันมาเพราะเขา

ในเวลานี้ ลูกค้าหนุ่ม ๆ มากหน้าหลายตาต่างแวะเวียนมาหาเธอเสมอ บ้างก็หิ้วขนมของฝากมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าพัชรินทร์กลับไม่เคยเปิดหัวใจให้ใครอีกเลย เพราะเธอยังไม่ลืมบาดแผลในอดีตที่เคยทำให้เธอล้มทั้งยืน

“พี่หลินครับ ผมจำได้นะ ว่าเมื่อวานลูกค้าหนุ่มคนนั้นเขาเพิ่งเซ็นสัญญาเสื้อผ้าล็อตใหม่กับเราไปแล้ว แล้ววันนี้เขามาทำไมอีก... อ๋อ ผมรู้แล้ว! เขามาจีบบอสของผมนี่เอง ดูสิครับ มีขนมมาฝากด้วย” นนท์ แอดมินหนุ่มขวัญใจทีมงาน แถมพ่วงตำแหน่งเลขา และเจ้าหน้าที่บัญชี กล่าวแซวพร้อมหัวเราะ เมื่อครู่เขาเพิ่งเดินสวนกับชายหนุ่มหน้าตาดีที่เข้ามาที่บริษัท และเมื่อเห็นขนมถุงโตผูกโบว์ชมพูวางอยู่บนโต๊ะเจ้านายสาว ก็พอเดาเรื่องได้ทันที

“งั้นพี่ขอเลื่อนเงินเดือนนนท์ไปเดือนหน้านะ พอดีขนมมันเยอะ... พี่ต้องแอบเก็บตังค์ไว้ใช้จ่ายเรื่องค่ารักษาโรคเบาหวานในอนาคตนิดนึง” พัชรินทร์พูดหยอกกลับพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

“โอ๊ย! พี่หลินครับ สงสารกระเป๋าตังค์ผมเถอะ!” นนท์หัวเราะร่า ก่อนจะหันมาเข้าเรื่อง “ผมนัดบริษัททำโฆษณาไว้แล้วนะครับ”

“อืม... แล้วนัดไว้ที่ไหนล่ะ?”

“ร้านกาแฟ The Tree ครับ ร้านประจำที่ผมชอบนัดให้พี่ไปพบลูกค้านั่นแหละ”

“โอเคจ้ะ แล้วส่งแผนที่ให้เขาหรือยัง?”

“เรียบร้อยครับ ที่สำคัญคือวันนี้เจ้าของบริษัทเขาจะมาคุยเองเลยนะครับ ชื่อคุณณธีพัฒน์ เป็นบริษัท Start-up เหมือนเราเลย ราคาคงไม่แรงแน่นอนครับ!”

“ดีเลยจ้ะ แบบนี้คุยกันง่ายหน่อย” พัชรินทร์ยิ้มพลางกลับไปก้มหน้าทำงานต่อ