9

“เวลาเหตุมันเกิดวงจรปิดจะทำอะไรได้ ฮึ” นั่นมันแค่ช่วยเป็นหูเป็นตาเพื่อแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ

“เข้าบ้านไปแล้วน้องจะล็อกประตูหน้าต่างให้หมดทุกบานเลย ลุงทศไม่ต้องห่วงน้า...” หญิงสาวตอบเสี่ยทศเสร็จแล้วก็ยิ้มแป้นยกแตงโมที่หยิบติดมือมายื่นให้ป้ากานดา

“อย่าเพิ่งพูดไรมาก เข้าบ้านก่อนดีกว่ามา ๆ ๆ น้องจิ๊บเอาลูกแตง[1]มาพอดีเลย หวันเย็น[2]อยู่กินข้าวกับป้าก่อนนะ ป้าคิดถึง แล้วจะได้ไม่ต้องกลับไปทำกับข้าวด้วย” กานดาเดินจูงมือนำญานิศาเข้าบ้าน ส่วนแตงโมเธอยื่นให้เสี่ยทศผัวรักเอาไปจัดการในครัวแล้ว คนรักเมียเดินหน้างอทำตามคำสั่งอย่างปฏิเสธไม่ได้

“มาทำไม” เสียงทุ้มกังวานดังออกจากปากลูกชายเจ้าของบ้านทันทีที่เห็นหญิงสาวที่เอาแต่ออดอ้อนมารดาตนเดินเข้าบ้านมา และนั่นทำเอาคนเป็นแม่วาดวงแขนฟาดหลังลูกชายสุดที่รักดังป้าบ

“อ้ะ! แม่ตีทำไมเนี่ย” ธนัชร้องเสียงหลง หมดกันที่ทำเข้มมาตั้งนาน เห็นคุณนายกานดาอ่อนหวานราวน้ำตาลอ้อยแบบนี้ แต่ฟาดทีหลังแทบแอ่น มือหนักชะมัด!

“ดูคำพูดคำจานะไอ้บอมนะ”

นั่นประไร! สองชั่วโมงก่อนเรียกเขาว่าลูกบ่าวอย่างนั้นลูกชายอย่างนี้ พอเด็กนี่มาสรรพนามเรียกขานก็แปรเปลี่ยนเป็น ‘ไอ้’

แล้วดูแต่งตัวเข้า ธนัชมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วต้องย่นคอขมวดคิ้ว ตอนเจอกันเมื่อเที่ยงยังใส่เสื้อทีมวัวชน กางเกงวอมกับรองเท้าแตะหนีบอยู่เลย หน้าตาก็มันเยิ้มหน้าสดยิ่งกว่าปลาในตลาด แล้วนี่ไปแปลงร่างมาเสียจน‘น่ารัก’ตั้งแต่ตอนไหน

“น้องอุตส่าห์แวะมาหา นาน ๆ เจอกันทีแทนที่จะทักทายกันดี ๆ นี่อะไร ฮึ่ย!” กานดารู้ว่าตอนเด็ก ๆ ญานิศาเคยแอบปลื้มลูกชายตน ตามเกาะตามฉอเลาะจนเจ้าตัวรำคาญ หากแต่ตอนนี้เวลาและสถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ญานิศาโตจนเป็นสาวสวยสะพรั่ง ไม่ใช่เด็กกะโปโลขี้มูกโป่งคนนั้นเสียเมื่อไหร่

“ก็ทักอยู่เนี่ย” ทักว่ามาทำไม ไม่เหมือนคำทักทายตรงไหน

ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ปกติคุณกานดารักเขาจะตาย แต่พอยายเด็กนี่อยู่ด้วยที่ไรเขามักกลายเป็นหมาหัวเน่าทุกทีเลยสิพับผ่า เหตุการณ์แบบนี้วนมาซ้ำ ๆ ไม่เคยหายตั้งแต่เล็กจนโต

ญาณิศายักคิ้วหลิ่วตาใส่ธนัชอย่างผู้เหนือกว่า บ้านนี้เธอเข้านอกออกในมาตั้งแต่เล็ก แม้ใจอยากจะตอบออกไปเหลือเกินว่า ‘ก็แค่อยากจะมาอะค่ะ มีอะไรไหม’ แต่ความเป็นจริงสิ่งที่เธอเลือกจะตอบคือ...

“มาแสดงความรับผิดชอบค่ะ” เสียงหวานสลดลงหน้าม่อยน่าสงสาร แม้แววตาจะเจือความดื้อรั้นตาใสที่มีเพียงธนัชคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น ยายเด็กนี่มันร้าย!

“รับผิดชอบอะไรกัน” กานดาถามลูกชาย ใบหน้าสวยของคนเป็นแม่เครียดขรึม แอบจินตนาการไปไกลแล้วว่าลูกชายจะเสียตัวให้ญานิศาจนสาวเจ้าต้องออกมาแสดงตัวขอรับผิดชอบรึเปล่า

“ต้นยางค่ะป้าดา”

“อ้อ... แล้วไป” คำตอบญานิศาทำคนจินตนาการสูงพรูลมหายใจ

ชายหนุ่มกลอกตาอีกครั้งแล้วถอนหายใจหนักอย่างรู้เท่าทันความคิด ที่ท่านพรูลมหายใจไม่ใช่ว่าจะเบาใจหรือโล่งใจหรอก เพียงแค่เสียดายด้วยแอบอยากได้เด็กสาวเป็นสะใภ้อยู่แล้วเป็นทุนเดิม

เขาเป็นฝ่ายเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้มารดาฟัง พร้อมกันนั้นเสี่ยทศก็เดินออกมาจากครัว ในมือถือจานใบใหญ่ที่ใส่แตงโมหั่นเป็นชิ้นมา

“แล้วทำไมไม่บอกพ่อ” เสี่ยทศว่า

“บอกไปก็เท่านั้น” ธนัชสวนทันควัน ตราบใดที่ท่านรู้ว่าวัวตัวการเป็นของเด็กนี่ อย่างไรเสียเสี่ยทศคนจิตใจดีก็ไม่มีทางให้ญานิศาได้ชดใช้

 “น้องขอโทษนะคะ” ญานิศาเสียงอ่อน ร่างอรชรถลาลงไปนั่งกับพื้นอย่างรู้งาน สองมือกระพุ่มไหว้ลุงกับป้าแนบตัก

[1] แตงโม ในภาษาใต้เรียก ลูกแตง

[2] หวันเย็น แปลว่า ตอนเย็น ช่วงเย็น