ลูกจ้างจอมป่วน

รัณที่ยืนฟังอยู่ใกล้ ๆ ไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกใจและชื่นชมชายหนุ่มคนนี้มากขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะดูเป็นคนพูดกวนประสาทในบางครั้ง แต่การทำงานของเขาก็พิสูจน์ให้เห็นว่า ธันวาไม่ได้มาเล่น ๆ

“เอาเถอะ… ถ้าจะช่วยให้ร้านง่ายขึ้นแบบนี้ ก็ถือว่ามีประโยชน์อยู่เหมือนกัน” รัณพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง พลางหันกลับไปจัดการงานในส่วนของตัวเองต่อ ขณะที่ในใจเริ่มเปิดรับชายหนุ่มลึกลับคนนี้ทีละนิด

ระหว่างที่ช่วยงาน ธันวาแอบสังเกตว่าเอกภพยังคงวนเวียนส่งข้อความหาผ่านโทรศัพท์ของรัณเกี่ยวกับการถ่ายรีวิวและสอบถามความคืบหน้าของการจ้างรีวิว ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้

ช่วงสาย ป้าสมรเดินเข้ามาในร้านพร้อมถาดขนม

เธอวางถาดลงบนเคาน์เตอร์ก่อนจะมองสองหนุ่มที่ดูเหมือนทะเลาะกันบ่อยขึ้นทุกวัน

“ป้าว่าหลานป้ากับนายธันวานี่เหมาะกันดีนะ” ป้าสมรพูดพลางหัวเราะ

รัณหันมามองป้าสมรอย่างไม่เชื่อหู “ป้าครับ อย่าพูดอะไรแบบนี้สิ”

“ก็จริงนี่นา หลานป้าควรจะลองมีเพื่อนสนิทบ้าง”

ธันวายิ้มอย่างมีเลศนัย

“ป้าพูดขนาดนี้ ผมก็คงต้องสนิทกับเขาให้ได้แล้วล่ะครับ”

รัณถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปจัดการงานต่อ ปล่อยให้ป้าสมรและธันวาหัวเราะกันอยู่ข้างหลัง

เสียงพูดคุยของลูกค้าดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อช่วงสายกลายเป็นช่วงบ่าย ร้าน “บ้านกาแฟอุ่นไอรัก” ที่เคยเงียบเหงากลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความวุ่นวาย ลูกค้าหลายคนมานั่งจิบกาแฟ บ้างก็นั่งทำงานเงียบ ๆ

ธันวาที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์สังเกตลูกค้ากลุ่มใหม่ที่เดินเข้ามา กลุ่มสาวออฟฟิศสองคนและชายหนุ่มอีกคนเดินมาสั่งกาแฟพร้อมพูดคุยเสียงดัง

“รัณ รับออเดอร์ตรงนี้หน่อย” ธันวาเรียกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม พลางหันไปยิ้มให้ลูกค้า

“สวัสดีครับ สั่งอะไรดีครับ?”

หนึ่งในสาวออฟฟิศพูดขึ้นพร้อมยิ้มเขิน

“เอาอเมริกาโน่เย็นหนึ่งแก้วค่ะ แล้วก็… ขนมทองหยอดด้วยค่ะ”

ป้าสมรที่ยืนใกล้ ๆ เสริมขึ้นทันที

“อ๋อ เดี๋ยวป้าจัดให้ค่ะ แต่รอแป๊บนะ เหมือนในครัวจะต้องไปซื้อน้ำตาลเพิ่ม”

ธันวาหันมาหาป้าสมร

“งั้นผมไปซื้อให้ก็ได้ครับ จะได้ช่วยแบ่งเบางานในร้าน”

ป้าสมรส่ายหน้าไปมา เพราะมันเกินหน้าที่ของธัน

“ไม่ได้หรอกเดี๋ยวป้าไปซื้อเอง”

“ผมอยากช่วยจริง ๆครับ ผมวิ่งไปแป๊บเดียว แต่ถ้าป้าไปซื้อลูกค้าคงไม่รอ” ธันวาตอบพร้อมรอยยิ้มขี้เล่น

ป้าสมรหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นเงินให้

“ถ้างั้นก็ไปซื้อที่ร้านตรงหัวมุม นี่เลยนะธันวา เดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวา”

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้งในช่วงบ่าย รัณที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดขนมในตู้กระจกเงยหน้าขึ้น และพบว่าลุงชื่น ลูกค้าประจำในชุดลำลองสบาย ๆ เดินเข้ามา ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ช่วงนี้ร้านนี้คนเยอะขึ้นจริง ๆ แฮะ หลานรัณลุงไม่ได้เข้าผิดร้านใช่มั้ย” ลุงชื่นพูดด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน

ธันวาที่ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์เหลือบมองลุงชื่น ก่อนจะเอ่ยทัก

“สวัสดีครับ”

ลุงชื่นหยุดมองเขาด้วยสายตาสงสัย

“แล้วนี่ใครล่ะ? มาช่วยร้านหลานรัณเหรอ?”

ป้าสมรที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบ

“คนนี้แหละที่รัณจ้างมาช่วยงาน”

ลุงชื่นเลิกคิ้วสูง

“โห… หล่อขนาดนี้ นายจะมาชงกาแฟหรือจะมาขายหน้าตาให้ลูกค้าดูเล่นกันแน่?”

ธันวาหัวเราะในลำคอ

“ก็ทั้งสองอย่างแหละครับลุง อะไรขายได้ ผมก็ขายหมด”

ในขณะที่ลุงชื่นกำลังนั่งรอเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์ ลูกค้าสาวสองคนเดินเข้ามาในร้าน พวกเธอจ้องมองธันวาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกระซิบกระซาบกัน

“คนนั้นเป็นพนักงานใหม่เหรอ? หล่อจังเลย” หนึ่งในสาวพูดขึ้น

ธันวาที่ได้ยินเต็มสองหูยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดเสียงดังพอให้ได้ยิน

“ขอบคุณครับ พนักงานใหม่อย่างผมจะตั้งใจทำงานให้คุ้มกับคำชม”

สาว ๆ หัวเราะคิกคักอย่างเขินอาย ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่ม

ลุงชื่นที่เห็นเหตุการณ์หันไปพูดกับป้าสมรด้วยความภาคภูมิใจ

“ตอนหนุ่ม ๆ ฉันก็หล่อแบบนี้นะ”

“โธ่ ลุงชื่น ตอนหนุ่ม ๆ ลุงอาจจะหล่อก็จริง แต่ตอนนี้น่ะ… หล่อเฉพาะตอนหลับใช่ไหม?” ป้าสมรแซวลุงชื่นที่ยกยอตัวเอง

ลุงชื่นเลิกคิ้วสูงทันที

“เอาวะ หล่อตอนหลับก็ยังดีกว่าไม่หล่อเลย”

ป้าสมรหัวเราะเบา ๆ

เสียงหัวเราะจากธันวาที่นั่งฟังอยู่ดังขึ้นทันที ธันวาเสริมด้วยรอยยิ้มกวน ๆ

“ป้าสมรพูดได้ใจจริง ๆ ครับ ผมเห็นด้วย”

ลุงชื่นหันมามองธันวาอย่างไม่พอใจนัก

“นี่ไอ้หนุ่ม! ฉันไม่ได้ถามความเห็นนาย”

ป้าสมรยังไม่หยุด เธอยิ้มมุมปากก่อนจะพูดเสริม

“เอาน่าตาชื่น ความหล่อของแกตอนนี้ฉันว่าอยู่ที่แกทำให้คนที่อยู่รอบตัวได้หัวเราะตลอดเวลา อย่างน้อยก็ทำให้ร้านเราไม่เงียบดี”

ลุงชื่นส่ายหัวพลางพูดสวน

“ถ้าไม่มีฉันรับรองได้ว่า ร้านนี้เงียบเหมือนป่าช้าแน่ๆ”

“ป่าช้าเหรอ? แกนี่จะเป็นสัปเหร่อให้ได้เลยใช่มั้ย” ป้าสมรสวนกลับทันควัน

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งจากทั้งรัณและธันวาที่ได้ฟังบทโต้ตอบของทั้งสอง

ลุงชื่นถอนหายใจพร้อมยิ้มเจื่อน ๆ

“เอาเถอะ ๆ ฉันไม่เถียงกับผู้หญิง แกจะว่าอะไรก็ว่ามา ฉันยอม”

ป้าสมรหัวเราะเบา ๆ พลางวางถาดขนมลง

“ดีแล้วล่ะตาแก่ เพราะถ้าแกเถียงฉัน ฉันก็มีคำจะสวนกลับอีกเพียบ”

ภายในร้านกาแฟที่เริ่มมีลูกค้าแน่นขึ้น ธันวาเริ่มปรับตัวกับงานในร้าน เขาเรียนรู้การชงกาแฟจากรัณ และช่วยป้าสมรจัดขนมในตู้

“นี่ธันวา... ขนมชั้นวางแบบนั้นมันไม่สวย ต้องให้สีมันเรียงไล่กันสิ วางเบาๆนะธันวาเดี๋ยวระวังขนมมันจะเละ” ป้าสมรพูดพร้อมเดินเข้ามาแก้ไข

“ผมขอโทษครับ ต้องวางแบบไหนครับ”

ป้าสมรยิ้มบาง

“ต้องวางเรียงสีแบบนี้นะ จะได้ดูน่ากินเห็นมั้ย”

รัณที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์แอบมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแปลก ๆ

“นายนี่ก็ขยันดีนะ”

ธันวาหันไปมองรัณก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

“แน่นอนสิ นายคิดว่าฉันจะเป็นได้แค่ลูกค้าจอมป่วนอย่างเดียวเหรอ?”