ล่อลวง

เอกภพยิ้มกว้าง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“ใช่แล้วครับ ผมทำรีวิวมาแล้วหลายร้าน ร้านไหนที่ผมรีวิวก็ได้ผลตอบรับดีทุกครั้ง ลูกค้าทะลักกันจนเจ้าของร้านต้องขยายพื้นที่เลยล่ะครับ”

“โห อย่างนั้นเลยเหรอ?” ลุงชื่นพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ถ้าร้านนี้เป็นแบบนั้นตลอดไป ก็ดีสิ ร้านเจ้ารัณจะได้ดังไปทั่ว”

เอกภพหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เปิดหน้าตัวอย่างรีวิวของร้านอื่น ๆ ให้รัณดู

“นี่ครับ ผลงานที่ผ่านมา ร้านนี้ได้ยอดขายเพิ่มขึ้นถึงสองเท่าในเดือนแรกที่ผมรีวิวให้ ส่วนร้านนี้จากที่ไม่มีใครรู้จัก ตอนนี้ลูกค้าเข้าคิวกันตั้งแต่เช้า”

รัณดูหน้าจอด้วยความสนใจเล็กน้อย แต่ยังคงมีความลังเลในใจ เขาหันมองลุงชื่นที่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“เจ้าเอกภพนี่เก่งจริง ๆ เจ้ารัณ ฉันว่าแกลองดูนะ อาจเป็นโอกาสดีที่จะทำให้ร้านของแกเป็นที่รู้จัก”

เอกภพเห็นท่าทีของรัณและลุงชื่นก็ยิ่งได้ใจ เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้

“นี่ครับ รายละเอียดแพ็กเกจการรีวิวของผม มีตั้งแต่แพ็กเกจพื้นฐานไปจนถึงแบบพรีเมียม เลือกได้ตามความต้องการของร้านเลยครับ”

ขณะที่รัณกำลังพิจารณาเอกสาร ป้าสมรเดินออกมาจากครัว พร้อมถาดขนมไทยในมือ เธอวางถาดลงบนเคาน์เตอร์ แล้วมองเอกภพด้วยสายตาจับสังเกต

“หลานรัณ ป้าขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม?” ป้าสมรพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

รัณเงยหน้าขึ้น “ครับป้า มีอะไรเหรอ?”

ป้าสมรมองเอกภพ ก่อนจะพูดต่อ

“ป้าคิดว่าเรื่องแบบนี้ควรศึกษาให้ดี อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจ”

สมรได้ยินสิ่งที่ธันวาเตือนรัณมื่อเช้าบอกให้ระวังคนที่จะมารีวิวร้านให้ แล้วคนคนนี้ ก็มาจริง บางที ก็ต้องฟังคนที่เตือนไว้บ้าง

เอกภพหัวเราะเบา ๆ

“คุณป้าครับ ผมเข้าใจว่าคุณอาจกังวล แต่ผมมีชื่อเสียงและผลงานที่การันตีได้ ลองเช็กดูในโซเชียลมีเดียก็ได้ครับ”

ป้าสมรไม่ละสายตาจากเอกภพ

“ป้าไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่ป้าคิดว่า อย่างน้อยก็ต้องศึกษาให้ดีก่อนตัดสินใจ”

เอกภพยังคงยิ้ม แต่แววตาเริ่มไม่พอใจเล็กน้อย เขาหันไปทางรัณ

“คุณอารัณย์ครับ ผมอยากให้คุณมั่นใจในความเป็นมืออาชีพของผม ลองพิจารณาดูอีกทีนะครับ”

รัณนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“ผมขอเวลาตรวจสอบอีกหน่อยครับ ขอบคุณสำหรับข้อมูลที่ให้มา”

เอกภพยิ้มอย่างฝืน ๆ ก่อนจะลุกขึ้น

“ได้ครับ ผมจะรอฟังข่าวดี” จากนั้นเขาก็เดินออกจากร้าน

หลังจากเอกภพจากไป ลุงชื่นยังคงพูดสนับสนุน

“เอาน่า เจ้ารัณ เขาก็ทำให้เห็นแล้วว่ารีวิวของเขาทำให้ร้านหลาน มีลูกค้าเข้าเยอะมาก”

ป้าสมรเหลือบมองลุงชื่นก่อนพูดเบา ๆ

“แต่บางครั้ง สิ่งที่ดูดี อาจไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดก็ได้นะ”

รัณมองตามหลังเอกภพ พลางนึกถึงคำเตือนของธันวาและป้าสมร เขาเริ่มลังเลมากขึ้นว่าเอกภพจะน่าไว้วางใจจริงหรือไม่…

 ในเช้าวันถัดมา ร้าน "บ้านกาแฟอุ่นไอรัก" ยังคงคึกคักตั้งแต่เปิดร้าน เสียงเครื่องชงกาแฟที่ทำงานต่อเนื่องและเสียงพูดคุยของลูกค้าสร้างบรรยากาศที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน รัณกำลังยุ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ขณะที่ป้าสมรเดินไปมาระหว่างเคาน์เตอร์กับตู้ขนมไทยอย่างวุ่นวาย

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง ธันวาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ดวงตาเขากวาดมองไปทั่ว

ร้านที่เต็มไปด้วยผู้คนทำให้ธันวายิ้มอย่างพอใจ เขาเดินเข้ามาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์ก่อนจะพูดแซวด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

“เฮ้... ร้านกาแฟนี่ไม่เงียบเหมือนป่าช้าแล้วนี่ครับ”

คำพูดนั้นทำให้รัณที่กำลังชงกาแฟอยู่หันมามองทันที ดวงตาคมของเขาเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อจำได้ว่าเป็นชายหนุ่มที่เคยพูดจิกกัดเมื่อวันก่อน

ป้าสมรที่ได้ยินเสียงธันวาหันมามองเช่นกัน ก่อนจะพูดแซวด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

“สวัสดีจ้าคนที่ทำให้หลานป้าจากคนใจเย็นเหมือนน้ำแข็ง กลายเป็นน้ำเดือด วันนี้จะเหมาขนมป้ากี่กล่องดีจ๊ะ”

รัณหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะรีบหันไปหยิบแก้วกาแฟบนเคาน์เตอร์เหมือนตั้งใจหลบสายตา ป้าสมรหัวเราะเบา ๆ ขณะธันวายกมือเกาท้ายทอย ดูเหมือนจะมีความขัดเขินปนอยู่ในท่าทางของเขา

“หลานป้า...ลูกค้าเยอะมากแบบนี้ เราทำกันสองคนป้าว่าไม่ไหวแล้วนะ” ป้าสมรพูดพลางเดินกลับไปหยิบขนมจากหลังร้าน

 “ผมก็กำลังคิดอยู่ว่าต้องจ้างคนเพิ่มแล้วล่ะครับ ทั้งช่วยทำขนม ทั้งช่วยเสิร์ฟในร้าน ป้าจะได้พักบ้าง”

ธันวาที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ได้ยินบทสนทนา เขาหันกลับมามองรัณ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แฝงความขี้เล่น

“ถ้าอย่างนั้น... ผมขอสมัครงานที่นี่ได้ไหมครับ? ผมคิดค่าตัวไม่แพงหรอก”

คำพูดของธันวาทำให้รัณและป้าสมรที่เพิ่งกลับมาหันมามองเขาพร้อมกัน ป้าสมรถึงกับหลุดหัวเราะ

“ผู้ชายอย่างเราเนี่ยนะ อยากทำงานร้านกาแฟ?”

ธันวายิ้มมุมปาก ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ใช่ครับ ผมสนใจทำงานในร้านนี้จริง ๆ”

รัณมองธันวาอย่างลังเลเล็กน้อย ก่อนจะถาม

“คุณแน่ใจเหรอว่าคุณจะรับมือไหว? งานในร้านไม่ได้ง่ายนะ”

ธันวาหัวเราะเบา ๆ “แน่ใจสิครับ อีกอย่าง... ผมอยากช่วยคุณ แล้วก็อยากลองดูว่าการทำงานในร้านกาแฟมันจะสนุกขนาดไหน”

ป้าสมรยืนมองทั้งสองคนด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้า

“ก็ดีนะหลาน ถ้าเขาอยากช่วยก็ให้เขาลองดู ป้าจะได้ไม่ต้องวิ่งวุ่นเหมือนตอนนี้”