ลูกจ้างประจำที่แสนกวน

หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง รัณตัดสินใจรับธันวาเข้าทำงาน แม้จะไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นใครกันแน่ แต่ความตั้งใจและคำพูดของเขาก็ดูจริงใจพอ

ในใจลึก ๆ ธันวามีแผนซ่อนอยู่ เขาตั้งใจเข้ามาใกล้ชิดทำงานที่นี่เพื่อจับตาดูเอกภพ และหาหลักฐานที่ชัดเจนว่าเอกภพกำลังแอบอ้างชื่อช่องรีวิวของเขา

ป้าสมรยืนอยู่ใกล้เคาน์เตอร์ ขณะที่ธันวายืนข้างรัณพลางมองลูกค้าที่เริ่มซาลงหลังจากช่วงเร่งด่วน ป้าหันมาทางรัณพร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

“หลาน... ป้าขอพูดตรง ๆ นะ ตอนที่ธันวามาเตือนเรื่องเอกภพ ป้าก็ได้ยินอยู่ ป้าเองก็รู้ว่าหลานอยากให้ร้านอยู่รอด แต่อย่าใจร้อนเชื่อคนง่ายนัก” ป้าสมรพูดพร้อมกับถอนหายใจ

“ธันวามาทำงานที่นี่ก็ดีแล้ว อย่างน้อยก็ช่วยปรามหลานเรื่องนี้ได้บ้าง”

“ผมไม่อยากให้คุณโดนหลอก แต่สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับคุณรัณว่าจะตัดสินใจยังไง”

รัณที่ยืนฟังอยู่นิ่ง ๆ หันไปมองป้าสมร

“แต่เอกภพเขาบอกว่าเขามีช่องรายการอื่น ๆ ที่เข้าถึงกลุ่มลูกค้าที่หลากหลายมากขึ้น ร้านเราก็จะได้รับความสนใจจากคนกลุ่มใหม่ ๆ ด้วย”

พูดจบ รัณหยิบกระดาษที่เอกภพให้มาจากหลังเคาน์เตอร์แล้วยื่นให้ป้าสมรดู

“นี่ครับแพคเกจที่เขาเสนอมาเมื่อวาน มีช่องทางหลากหลายมาก และเขาบอกว่าจะทำให้ร้านเรากลายเป็นที่รู้จักในวงกว้าง และขนมไทยของป้าก็จะขายดีมากขึ้นด้วย”

ป้าสมรรับกระดาษมาอ่านคร่าว ๆ ก่อนจะขมวดคิ้ว

“แพคเกจนี่ก็ดูน่าสนใจอยู่นะ แต่... ป้าขอถามหน่อยเถอะ คนที่พูดจาดี ๆ แบบนี้ ป้ากลัวว่าถ้าเขาไม่ทำตามที่พูด มันจะกลายเป็นหลานที่ต้องเสียทั้งเงิน ทั้งเวลา และความไว้ใจ”

ธันวาที่ยืนฟังอยู่พูดเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ป้าสมรพูดถูกครับ ผมคิดว่าถ้าคุณรัณตัดสินใจจ้างเขาจริง ๆ ลองตรวจสอบให้ดี ทุกช่องทางที่เขาบอกว่ามี ผมสามารถช่วยคุณดูได้นะ”

รัณนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“ขอบคุณครับป้า ขอบคุณธันวาด้วย เดี๋ยวผมจะลองตรวจสอบช่องทางของเขาอีกครั้งให้แน่ใจก่อนตัดสินใจ”

ป้าสมรยิ้มบาง ๆ พร้อมตบบ่ารัณเบา ๆ

“หลานจะทำอะไรก็คิดให้ดี ๆ ป้ารู้ว่าหลานอยากให้ร้านเราดีขึ้น แต่ถ้าเจอคนไม่จริงใจ เราก็ต้องรักษาสิ่งที่เรามีอยู่ให้มั่นคงก่อน”

รัณพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเก็บกระดาษกลับไป ขณะที่ธันวามองเขาด้วยความรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่รัณเริ่มระมัดระวังตัวมากขึ้น

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้งในช่วงสายของวัน ธันวาในชุดเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์เดินเข้ามา พร้อมรอยยิ้มกวนประสาทติดตัว รัณที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นเขา

“อ้าว วันนี้มาเร็ว?” รัณถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ก็มาทำงานวันแรก จะให้มาสายได้ยังไงล่ะ” ธันวาตอบ พร้อมทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะตัวเดิมก่อนจะพูดแซว

 “แถมตอนนี้ร้านนายก็ไม่เงียบเหมือนป่าช้าแล้วด้วยนะ”

รัณขมวดคิ้วเล็กน้อย

“คุณนี่มัน… ไม่มีอะไรจะพูดดี ๆ แล้วหรือไง?”

ป้าสมรที่เพิ่งเดินออกมาจากหลังร้านถือถาดขนม ยิ้มขำขัน

“โธ่ หลานป้า คนแบบนี้แหละที่เขาเรียกว่าพูดตรง”

ธันวาหัวเราะในลำคอ

“ป้าสมรพูดถูกครับ ผมไม่ได้กวน แค่พูดความจริง”

ป้าสมรหันไปมองรัณด้วยแววตาขี้เล่น “นี่หลานป้าจ้างเขามาเพราะอยากฟังคนพูดจิกกัดทุกวันหรือเปล่าเนี่ย?”

หลังจากธันวาเปลี่ยนชุดเป็นผ้ากันเปื้อนของร้าน เขาเริ่มเดินสำรวจไปรอบ ๆ พร้อมพูดวิจารณ์ทุกสิ่งที่เห็น

“ฉันว่าชั้นวางเมล็ดกาแฟนี่จัดเรียงใหม่เถอะ

เหมือนกองสินค้าลดราคาที่ตลาดนัดเลย”

 “นี่เพลงที่เปิดอยู่ ฉันไม่รู้ว่านายตั้งใจจะทำให้ลูกค้าชิลหรือหลับนะ”

“แล้วนี่… กระดานเมนูข้างหน้า เอาไปเขียนใหม่

เถอะ ดูเหมือนเด็กหัดวาดรูป”

รัณถอนหายใจเสียงดัง ก่อนจะพูดขึ้น

“คุณธันวาครับ ผมจ้างคุณมาช่วยงาน ไม่ได้จ้างมาเป็นนักวิจารณ์ร้านนะครับ”

ธันวายิ้มเจ้าเล่ห์

“ก็ถือว่าเป็นคำแนะนำพิเศษไงครับเจ้านาย”

รัณแอบมองชายหนุ่มที่ดูจะมั่นใจเกินไปเล็กน้อย พลางคิดในใจว่า

“เดี๋ยวคงได้รู้กัน ว่าเขาจะไหวแค่ไหน”

“วันนี้ผมทำอะไรได้บ้างครับ?” ธันวายังคงวนสำรวจร้าน

“หยุดเดินเล่นรอบร้าน แล้วมาศึกษาเมนูก่อน จะได้รับออเดอร์ได้ถูกต้องครับ” รัณตอบเสียงเรียบ พลางสังเกตปฏิกิริยาของธันวา

ไม่นานนัก เสียงกระดิ่งประตูหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับลูกค้ากลุ่มใหญ่ที่เดินเข้ามา ธันวาไม่รอช้า รีบไปยืนประจำที่เคาน์เตอร์และเริ่มพูดคุยกับลูกค้าด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง รัณยืนมองอยู่ข้างหลัง พบว่าธันวาสามารถรับออเดอร์ได้อย่างคล่องแคล่ว และยังแนะนำเมนูใหม่ให้ลูกค้าได้อย่างน่าสนใจ

“คุณลูกค้าครับ เมนูลาเต้วันนี้พิเศษมากนะครับ เพราะเราใช้เมล็ดกาแฟจากเชียงใหม่ แถมมีขนมไทยอย่างฝอยทองที่เข้ากันได้ดีมาก ลองดูไหมครับ?” ธันวาพูดพร้อมรอยยิ้มที่ดูจริงใจ ลูกค้าหญิงสาวพยักหน้าตอบรับด้วยท่าทางพึงพอใจ

รัณมองตามพร้อมกับแอบยิ้มบาง ๆ

“ก็น่าจะรอดนะ”

ในช่วงบ่าย ร้านเริ่มแน่นขึ้นอีกครั้ง ป้าสมรที่กำลังยุ่งกับการเติมขนมในตู้กระจกเดินออกมาดูที่เคาน์เตอร์ พบว่าธันวาสามารถจัดการคิวลูกค้าได้อย่างเป็นระบบ เขาแบ่งหน้าที่ให้ลูกค้ารอในโซนต่าง ๆ พร้อมพูดคุยสร้างบรรยากาศที่เป็นมิตร

“คนที่สั่งอเมริกาโน่หวานน้อย รบกวนรออีกสองนาทีนะครับ เดี๋ยวจะเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะเลย” ธันวาพูดเสียงดังฟังชัด พร้อมส่งรอยยิ้มที่ทำให้ลูกค้าหลายคนยิ้มตอบกลับ

รัณที่กำลังยุ่งกับการชงกาแฟแอบรู้สึกว่า งานของตัวเองในวันนี้ดูจะง่ายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่คิดเลยว่าเขาจะจัดการทุกอย่างได้ขนาดนี้…”

หลังจากที่ลูกค้าคลี่คลายลง ป้าสมรเดินมาหาธันวาและเอ่ยปากชมด้วยความจริงใจ

“หลานนี่ใช้ได้เลยนะ เพิ่งวันแรกก็ทำได้ดีขนาดนี้ ป้าล่ะนึกว่าจะมาเป็นตัวป่วนเสียอีก”

ธันวาหัวเราะเบา ๆ พลางตอบกลับ

“ผมก็แค่ช่วยเท่าที่ทำได้ครับป้า อีกอย่าง...ถ้าร้านนี้มีอะไรดี ๆ ให้ผมได้เรียนรู้ ผมก็อยากช่วยให้ที่นี่ดีขึ้นไปอีก”