ทะเลาะอีกครั้ง

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง หนังสือทุกเล่มที่กองอยู่บนพื้นก็ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบในตู้จนเรียบร้อย แต่ดูแล้วคงไม่มีใครกล้าเข้ามาทำความสะอาดห้องของแม็กแน่ ๆ เพราะภายในห้องเต็มไปด้วยฝุ่นคลุ้ง ราวกับไม่เคยมีใครแตะต้องมานานหลายเดือน ก็อย่างว่า...ผู้ชายบ้าอารมณ์อย่างเขา ใครจะกล้าเข้าใกล้ แค่ชบาอยู่กับเขาไม่ถึงสิบ นาที ชีวิตก็เกือบขาดใจตาย

"เฮ้อ... เสร็จสักที เหนื่อยชะมัด ฝุ่นก็เยอะ ไม่รู้อยู่ได้ยังไง" ชบาพึมพำเบา ๆ พลางปาดเหงื่อ ไม่แน่ใจว่าเขาได้ยินหรือเปล่า

"ไปเอาเหล้ามาอีก" เสียงแหบพร่าแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

ชบาหันขวับ เจ็บขนาดนี้ยังจะดื่มเหล้าอีกงั้นเหรอ คนอะไรดื้อเกินมนุษย์

"คงไม่ได้หรอกค่ะ" เธอว่า ก่อนจะเดินไปหยิบยาพร้อมน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้เตียงกลับมาให้เขาแทน

"นี่ค่ะ คุณแม็กยังไม่ได้ทานยาเลยนะคะ ข้าวก็ยังไม่ได้ทาน ส่วนข้าวต้ม เดี๋ยวชบาจะไปเปลี่ยนให้ใหม่ค่ะ" เธอยื่นยากับน้ำให้เขา แต่เขากลับไม่แม้แต่จะขยับมือรับ

"กูบอกให้มึงไปเอาเหล้า ไม่ใช่ยามาให้กู!"

"ตอนนี้คุณแม็กดื่มเหล้าไม่ได้นะคะ ถ้ายังดื่มอยู่ แผลของคุณจะไม่หาย เผลอ ๆ ถ้าแผลอักเสบขึ้นมา..."

ปึก! เสียงหนังสือถูกฟาดลงกับโต๊ะอย่างแรงจนเธอสะดุ้งเฮือก

"เอ่อ... คือ—"

หมับ! แม็กลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ มือหนาคว้าแขนทั้งสองข้างของชบา บีบแน่นจนเธอร้องลั่น

"โอ๊ย! นี่คุณแม็ก! ฉันเจ็บนะ!"

"มึงมีสิทธิ์อะไรสั่งกู ห๊ะ!"

"สิทธิ์ของคนดูแลคุณไงคะ! พ่อแม่ของคุณจ้างฉันมาดูแล ฉันก็มีสิทธิ์สั่งและห้ามได้!"

ตอนนี้เธอทั้งเจ็บ ทั้งกลัว และทั้งโมโหสุดขีด เสียงที่เปล่งออกมาจึงกลายเป็นการตะคอกกลับ

"เขาจ้างมึงเท่าไหร่ กูให้สองเท่า แล้วไสหัวไปจากที่นี่ กูไม่อยากเห็นหน้ามึง!"

"คุณคิดว่าฉันอยากอยู่หรือคะ ถ้าฉันไม่เห็นแก่คุณลุงกับน้ำที่มีบุญคุณกับฉัน ฉันก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก! ทุกวันนี้ฉันได้แต่ภาวนาให้ครบตามสัญญาจ้างเร็ว ๆ ฉันจะได้หลุดพ้นจากที่นี่ซะที! อายุคุณก็ไม่ได้สองขวบ จะสามสิบอยู่แล้ว รู้จักหัดคิดบ้าง! คุณรู้ไหมว่าคุณพ่อ คุณแม่ แล้วก็คนรอบข้างคุณเขาเป็นห่วงคุณแค่ไหน! แต่คุณกลับทำตัวโง่ ๆ แบบนี้ มันน่าสมเพชนะคะ!"

"มึง!!"

"เอาสิ! ตบเลยสิคะ! ฉันจะได้แหกปากเรียกคนอื่นมาดู ว่าคุณแม็กทำร้ายผู้หญิงได้แม้กระทั่งเพศแม่ตัวเอง!"

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด

"คุณแม็กครับ คุณสิงห์กับคุณอิงฟ้ามาขอพบน่ะครับ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องรับแขกครับ"

ชบาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หากไม่มีคนขัดจังหวะเมื่อครู่ เธอคงโดนเขาตบจริง ๆ

"ถือว่ามึงยังดวงดี"

"ดวงจะดีกว่านี้ถ้าไม่เจอคุณ"

"หึ จะโทษแต่ดวงก็คงไม่ถูก คนเห็นแก่เงินอย่างมึง คงยอมทำทุกอย่างเพื่อเงินอยู่แล้ว"

"คงไม่มีใครกัดก้อนเกลือกินเป็นอาหารหรอกค่ะ จริงไหม"

"ปากดีนะมึง กูจะคอยดูว่ามึงจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน"

"ก็คง...อาจจะนานยันลูกคุณบวช"

พูดจบ ชบาก็รีบวิ่งออกจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต

"เฮ้อ! คุณแม็กซ์นะคุณแม็กซ์ ดูสิ...แขนฉันซ้ำหมดแล้ว"

ชบาบ่นพึมพำขณะยกแขนขึ้นมาดูรอยแดงช้ำทั้งสองข้าง เป็นรอยนิ้วที่บีบแน่นจนน่าใจหาย เธอเดินไปหยิบยาหม่องจากโต๊ะแล้วค่อยๆ ทาลงบนผิวอย่างเบามือ

ทันใดนั้น—

กริ๊ง! กริ๊ง! เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูและถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้า

“ว่าไงยัยน้ำ” ชบารับสายทันที

“เฮียเป็นไงบ้างแก?” เสียงน้ำดังมาทางปลายสาย

“ควรจะถามฉันมากกว่ามั้ง ว่าเป็นยังไงบ้าง”

“หมายความว่าไง? เฮียเขาทำอะไรแกงั้นเหรอ?”

“ก็เฮียแกนั่นแหละ! จะดื่มเหล้า แต่ฉันไม่ให้ดื่ม ก็เลยทะเลาะกันนิดหน่อย...นิดหน่อยจนแขนฉันแทบหักน่ะสิ! ตอนนี้ซ้ำไปหมดทั้งสองข้าง ดีที่ไม่ถึงขั้นกระดูกแตก”

“เอาน่าแก เฮียเขายังอยู่ในช่วงทำใจ แกก็เห็นใจเขาหน่อย ช่วงนี้ช่วยๆ กันไปก่อนละกันนะ”

“เฮ้อ... ว่าแต่ แกโทรมามีอะไรหรือแค่จะโทรมาอวยพรให้ฉันแขนหัก?”

“เกือบลืม! พอดีลุงสุชาติโทรมาหาฉันเมื่อกี้ บอกว่าให้เฮียขึ้นไปดูงานที่โรงแรมที่ภูเก็ตพรุ่งนี้”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”

“จะไม่เกี่ยวได้ยังไง? อย่าลืมนะว่าแกเป็น ‘ผู้ดูแล’ แกก็ต้องไปดูแลเฮียที่นั่นด้วยสิ”

“ฉันไม่อยากไปนี่ เขาก็มีลูกน้องเยอะแยะ ไม่เห็นต้องฉันเลย”

“ไม่รู้ล่ะ ตกลงตามนี้ เตรียมตัว เตรียมใจ เตรียมของให้พร้อม! บ๊าย!”

เสียงวางสายดัง “ตู๊ด...ตู๊ด...” ทิ้งให้ชบายืนหน้าหงิกอยู่คนเดียว

“ทำไมคำว่าเตรียมตัวเตรียมใจมันฟังดูแปลกๆ ยังไงไม่รู้แฮะ...”

เธอส่ายหน้าเบาๆ ก่อนเริ่มหันซ้ายหันขวา หยิบโทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์ และเตรียมตัวออกไปซื้อของ