47 ยอมให้ทำโทษ2

“จ้องอยู่ได้ ฉันก็อายเป็นเหมือนกันนะ” เมื่อถูกสายตาคมจับจ้องกวาดมองเรือนกายขาวผ่องของเธอ ทำให้หญิงสาวรู้สึกเขินอาย จนต้องยกฝ่ามือขึ้นมาปิดสองเต้าเอาไว้ แต่ทว่าก็ไม่อาจปกปิดให้มิดได้ ออสตินยกยิ้มร้ายที่มุมปาก ซึ่งเขายังคงกวาดสายตามองเรือนกายที่ไร้อาภรณ์ของคนรัก ยามที่ต้องแสงสีส้มนวลเผยให้เห็นความขาวผ่อง ทุกส่วนของเรือนกายของคนตัวเล็กได้ประจักษ์แก่สายตาคมที่กำลังปลาบปลื้มปีติยินดีกับสิ่งที่เขาได้ครอบครองเป็นเจ้าของใบพลู

“ฉันรักเธอนะ รักมากถึงมากที่สุด รักเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักได้” ถ้อยคำที่แสนหวานจากชายตัวโต กำลังจะส่งผลให้หัวใจของเธอพองโต ริมฝีปากร้อนฉ่าทาบทับลงไปที่เรียวปากได้รูป เขากดจูบเชื่องช้าเนิบนาบ ก่อนจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แว่วเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่เริ่มหอบถี่

หญิงสาวใต้ร่างสัมผัสได้ถึงกลิ่นบรั่นดีอ่อนๆ สร้างความกำหนัดทำให้เลือดลมในกายเริ่มสูบฉีด เมื่อความเป็นชายของเขาตั้งลำแข็งขึง ทิ่มลงมายังต้นขาขาวอวบครั้งแล้วครั้งเล่า ริมฝีปากร้อนฉ่าผละออกจากเรียวปากอิ่มน้ำ ค่อยๆ ไล้เรื่อยไปจนถึงใบหูเล็ก

คนตัวโตใช้ปลายลิ้นแตะลงไปเบาๆ หยอกเย้าอย่างเร้าอารมณ์ ทำเอาคนใต้ร่างเสียวซ่านสั่นสะท