Partager

40 เป็นห่วง

last update Date de publication: 2026-10-02 15:42:20

“เอาอันนี้ค่ะ อันนี้ด้วย แล้วก็อันนี้ค่ะ”

นิ้วเรียวจิ้มลงบนเมนูอย่างต่อเนื่อง “นี่ด้วยค่ะ แล้วก
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Dernier chapitre

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   44 เป็นห่วงผมหรอ

    “ผมดูเหมือนมีเรื่องหรือไง” “ก็ดูแปลก ๆ ตั้งแต่มินเข้ามาแล้วค่ะ” อันดานิ่งไปเล็กน้อย ในที่สุดหญิงสาวก็สังเกตเสียทีว่าเขาไม่ปกติ แต่แทนที่จะบอกความจริงเขากลับเบือนสายตาไปทางอื่น “ผมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วครับ” “ไม่จริงค่ะ” มินตราตอบทันที “ปกติคุณกวนประสาทมินจะตาย วันนี้ตั้งแต่มินกลับมาคุณแทบไม่มองหน้ามินด้วยซ้ำ” คราวนี้อันดาหันกลับมามองเธอเต็มตา “แล้วคุณอยากให้ผมมองเหรอครับ” “เอ๊ะ...” “เห็นกลับมาเกือบเที่ยงคืน ผมนึกว่าคุณคงเหนื่อยจนไม่อยากคุยกับใครแล้ว” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้มินตรารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแปลก ๆ ซ่อนอยู่ในประโยค เธอกะพริบตามองเขา ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง “อ๋อ... วันนี้กลับดึกไปหน่อยค่ะ พอดีนั่งคุยกันเพลินจนลืมดูเวลา” “คุยกันเพลินเลยเหรอครับ” “ค่ะ” มินตราพยักหน้าอย่างไม่ทันคิดอะไร “ไม่ได้เจอเพื่อน ๆ แบบนี้นานแล้วด้วยค่ะ พอได้คุยกันก็เลยยาวไปหน่อย” อันดาพยักหน้าช้า ๆ “ท่าทางจะสนุกมากเลยนะครับ” “ก็สนุกดีค่ะ” “ถึงได้กลับเกือบเที่ยงคืนสินะครับ” คราวนี้มินตราเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างได้จริง ๆ เธอหร

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   43 พอใจหรือยัง

    (เวลาต่อมา 23.40 น.) ปัง! เสียงประตูรถปิดลงท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน มินตราก้าวลงจากรถก่อนจะยกมือขึ้นขยับสายกระเป๋าบนหัวไหล่ให้เข้าที่ วันนี้กว่าจะกินข้าวเสร็จ ไหนจะนั่งคุยกับดารินและพีพีต่ออีกพักใหญ่ เวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบเที่ยงคืนโดยไม่ทันรู้ตัว หญิงสาวเงยหน้ามองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นแสงไฟภายในห้องโถงที่ยังคงเปิดสว่างอยู่ 'ทำไมไฟยังไม่ปิดอีก หรือว่าคุณอันดายังไม่นอนเหรอ' มินตราคิดพลางยกข้อมือขึ้นดูเวลาอีกครั้ง แล้วเธอก็เห็นว่าอีกเพียงยี่สิบนาทีก็จะเข้าสู่วันใหม่แล้ว ปกติเวลานี้คนในบ้านส่วนใหญ่คงแยกย้ายกันไปพักผ่อนหมดแล้ว เธอจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าใครยังเปิดไฟทิ้งเอาไว้ หรือจะเป็นคุณอันดา นี่ก็จะเที่ยงคืนอยู่แล้วทำไมนอนดึกจัง หญิงสาวเดินขึ้นบันไดหน้าบ้าน ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านใน พรึบ... ทันทีที่ก้าวเข้ามาภายในบ้าน สายตาของเธอก็มองตรงไปยังห้องโถงโดยอัตโนมัติ และภาพที่เห็นก็ทำให้ฝีเท้าหยุดชะงักอยู่ตรงนั้น อันดายังไม่นอนจริง ๆ ชายหนุ่มนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ในมือมีแก้วทรงเตี้ยที่บรรจุเครื่องดื่มสีอำพันเอาไว้ ส่วนบนโต๊ะตรงหน้าก็มีขวดเหล้าวางอ

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   42 ปกติดี

    “จำได้สิครับ เมื่อก่อนเวลาออกไปกินข้าวกับพวกหมอด้วยกัน คุณก็สั่งกุ้งเกือบทุกครั้ง” มินตราหัวเราะเบา ๆ ไม่คิดว่าเขาจะสังเกตขนาดนั้น “มินยังจำไม่ได้เลยนะคะว่าตัวเองสั่งบ่อยขนาดนั้น” “เรื่องของหมอมิน ผมจำได้ค่อนข้างเยอะครับ” มือที่กำลังตักข้าวของดารินชะงักไปทันที เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคนพูด ก่อนจะเหลือบมองเพื่อนตัวเองที่ยังคงนั่งกินข้าวหน้าตาเป็นปกติราวกับไม่ได้สังเกตความหมายบางอย่างในคำพูดนั้นเลยแม้แต่น้อย ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอวะยัยมิน... “อ๋อ... สงสัยเพราะเมื่อก่อนเราไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ ด้วยกันบ่อยด้วยมั้งคะ” มินตราตอบตามที่ตัวเองเข้าใจ ก่อนจะตักกุ้งขึ้นมาชิม “อร่อยจริงด้วยค่ะ” “ถ้าชอบก็กินเยอะ ๆ ครับ” พีพียิ้มออกมาทันที ก่อนจะเลื่อนจานกุ้งเข้ามาใกล้เธออีกนิด @ดิว “นายครับ ตอนนี้คุณหมอมาถึงร้านแล้วครับ” เสียงของดิวดังผ่านโทรศัพท์เข้ามา อันดาที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาจึงวางปากกาในมือลง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักอย่างช้า ๆ “แล้วไปกันทั้งหมดกี่คน” “สามคนครับนาย มีหมอผู้ชายน่าจะเป็นหมอพีที่นายบอก แล้วก็ผู้หญิงอีกคนหนึ่งครับ” อันดาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อ

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   41 สามคน

    “เออจริงสิแก ฉันลืมไปเลยยัยปริมล่ะ” ดารินที่กำลังพลิกดูเมนูอาหารอยู่เหมือนเพิ่งนึกถึงเพื่อนอีกคนขึ้นมาได้ ปกติเวลาพวกเธอนัดกินข้าวกัน ถ้าไม่ได้ติดงานอะไรปริมก็มักจะมาร่วมวงด้วยเสมอ แต่วันนี้ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมายังไม่เห็นอีกฝ่ายเลยสักครั้ง “ยัยปริมติดเคสผ่าตัดน่ะ” มินตราตอบพลางยกแก้วน้ำขึ้นจิบเล็กน้อย “เห็นว่าผู้ป่วยมีโรคประจำตัวหลายโรคด้วย หลังผ่าตัดก็คงต้องเฝ้าระวังอาการใกล้ชิดหน่อย วันนี้น่าจะไม่ได้มาด้วยแล้วล่ะ เคสค่อนข้างหนักเอาเรื่องอยู่” “อ้าว... ถึงว่าวันนี้ไม่เห็นโทรมาชวนฉันไปกินข้าวด้วยเลย” ดารินพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะถ้าเป็นเคสหนักจริง ต่อให้เลิกผ่าตัดแล้วก็คงยังทิ้งผู้ป่วยไปไหนไม่ได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะช่วงแรกหลังออกจากห้องผ่าตัดที่ยังต้องติดตามอาการอย่างใกล้ชิด พีพีที่นั่งฟังอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เหมือนเริ่มนึกถึงเรื่องที่ได้ยินจากหมอคนอื่นภายในโรงพยาบาลเมื่อตอนกลางวัน “ใช่เคสที่มีโรคประจำตัวหลายอย่างหรือเปล่าครับ” “อืม... เห็นว่าเป็นเคสนั้นนะคะ” มินตราตอบ ก่อนจะพยายามนึกถึงรายละเอียดที่ได้ยินมา “มินเองก็ไม่ได้ถามละเอียดเท่าไรค่ะ เพราะตอนนั้

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   40 เป็นห่วง

    “เอาอันนี้ค่ะ อันนี้ด้วย แล้วก็อันนี้ค่ะ” นิ้วเรียวจิ้มลงบนเมนูอย่างต่อเนื่อง “นี่ด้วยค่ะ แล้วก็อันนี้... อันนี้ก็น่ากิน เอาด้วยดีกว่า” “เดี๋ยว ๆ ยัยดาริน” มินตรารีบจับแขนเพื่อนเอาไว้ “แกจะสั่งไปเลี้ยงทั้งโรงพยาบาลหรือไง เรามีกันแค่สามคนนะ” “ก็หมอพีบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากเลี้ยง” “แต่ไม่ได้แปลว่าแกต้องสั่งทุกหน้าไหม” “ฉันยังสั่งไม่ถึงครึ่งหน้าเลยแก” ดารินตอบอย่างจริงจัง ก่อนจะหันกลับไปหาพนักงานอีกครั้ง “แล้วก็นี่ค่ะ อ้อ ๆ มาร้านนี้ต้องไม่ลืมเมนูเด็ดใช่ไหมคะ” เธอเปิดเมนูพลิกไปมา ก่อนจะเหมือนขี้เกียจเลือกเองซะอย่างนั้น “เอาอย่างนี้ดีกว่าค่ะ มีอะไรในร้านที่คิดว่าอร่อย แล้วก็ราคาค่อนข้างสูงหน่อย แนะนำมาได้เลยค่ะ” พนักงานถึงกับชะงัก ก่อนจะหันไปมองพีพีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่แน่ใจ พีพีเองก็มองดารินนิ่ง ๆ “คุณตั้งใจแกล้งผมใช่ไหมครับ” “เปล่านี่คะ” “แน่ใจ” “แน่ใจสิคะ ฉันแค่คิดว่าในเมื่อหมอพีอุตส่าห์มีน้ำใจอยากเป็นเจ้ามือ เราก็ควรให้เกียรติเจ้ามือด้วยการกินให้อิ่ม จริงไหมคะ” ดารินยิ้มหวานเสียจนพีพีอยากจะเถียงกลับ แต่สุดท้ายก็เพียงส่ายหน้าเบา ๆ “สั่งไ

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   39 พูดเองนะ

    @ ร้านอาหาร “เชิญครับหมอมิน” ทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะ พีพีก็รีบก้าวเข้าไปเลื่อนเก้าอี้ออกให้มินตราด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจเสียจนคนที่เดินตามหลังมาตลอดทางอย่างดารินถึงกับหยุดมอง สายตาของเธอไล่มองตั้งแต่พีพีที่กำลังจับพนักเก้าอี้ ไปจนถึงเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนจะไม่ได้เอะใจอะไรเลยแม้แต่น้อย ก่อนริมฝีปากจะเบ้ออกอย่างไม่คิดจะปิดบังความรู้สึก ดูแลดีเหลือเกินนะ... ตั้งแต่เดินออกจากโรงพยาบาลมา เธอก็พอจะมองออกอยู่แล้วว่าพีพีตั้งใจชวนมินตรามากินข้าวด้วยกันแค่สองคน ส่วนเธอน่ะหรือ... ถ้าเลือกได้เขาคงอยากเอาเธอไปฝากไว้ที่โต๊ะอื่นมากกว่า “ขอบคุณค่ะ” มินตราหันไปยิ้มให้ชายหนุ่ม ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาเลื่อนให้โดยไม่ได้คิดอะไรมาก พีพียิ้มรับอย่างพอใจ จากนั้นจึงเดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม ส่วนดารินก็เลือกนั่งลงข้างมินตราซะเลย ราวกับตั้งใจประกาศให้คนตรงหน้ารู้ว่าอย่างน้อยมื้อเย็นนี้ก็ไม่มีทางได้อยู่กับเพื่อนของเธอตามลำพังแน่นอน เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อย พนักงานจึงนำเมนูอาหารมาวางให้ “วันนี้หมอมินอยากกินอะไรก็สั่งได้เลยนะครับ” พีพีเอ่ยขึ้นพลางส่งเมนูให้มินตรา ก่อนจะเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status