Share

42 ปกติดี

last update publish date: 2026-10-03 16:33:18

“จำได้สิครับ เมื่อก่อนเวลาออกไปกินข้าวกับพวกหมอด้วยกัน คุณก็สั่งกุ้งเกือบทุกครั้ง”

มินตราหัวเราะเ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   44 เป็นห่วงผมหรอ

    “ผมดูเหมือนมีเรื่องหรือไง” “ก็ดูแปลก ๆ ตั้งแต่มินเข้ามาแล้วค่ะ” อันดานิ่งไปเล็กน้อย ในที่สุดหญิงสาวก็สังเกตเสียทีว่าเขาไม่ปกติ แต่แทนที่จะบอกความจริงเขากลับเบือนสายตาไปทางอื่น “ผมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วครับ” “ไม่จริงค่ะ” มินตราตอบทันที “ปกติคุณกวนประสาทมินจะตาย วันนี้ตั้งแต่มินกลับมาคุณแทบไม่มองหน้ามินด้วยซ้ำ” คราวนี้อันดาหันกลับมามองเธอเต็มตา “แล้วคุณอยากให้ผมมองเหรอครับ” “เอ๊ะ...” “เห็นกลับมาเกือบเที่ยงคืน ผมนึกว่าคุณคงเหนื่อยจนไม่อยากคุยกับใครแล้ว” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้มินตรารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแปลก ๆ ซ่อนอยู่ในประโยค เธอกะพริบตามองเขา ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง “อ๋อ... วันนี้กลับดึกไปหน่อยค่ะ พอดีนั่งคุยกันเพลินจนลืมดูเวลา” “คุยกันเพลินเลยเหรอครับ” “ค่ะ” มินตราพยักหน้าอย่างไม่ทันคิดอะไร “ไม่ได้เจอเพื่อน ๆ แบบนี้นานแล้วด้วยค่ะ พอได้คุยกันก็เลยยาวไปหน่อย” อันดาพยักหน้าช้า ๆ “ท่าทางจะสนุกมากเลยนะครับ” “ก็สนุกดีค่ะ” “ถึงได้กลับเกือบเที่ยงคืนสินะครับ” คราวนี้มินตราเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างได้จริง ๆ เธอหร

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   43 พอใจหรือยัง

    (เวลาต่อมา 23.40 น.) ปัง! เสียงประตูรถปิดลงท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน มินตราก้าวลงจากรถก่อนจะยกมือขึ้นขยับสายกระเป๋าบนหัวไหล่ให้เข้าที่ วันนี้กว่าจะกินข้าวเสร็จ ไหนจะนั่งคุยกับดารินและพีพีต่ออีกพักใหญ่ เวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบเที่ยงคืนโดยไม่ทันรู้ตัว หญิงสาวเงยหน้ามองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้า ก่อนจะสังเกตเห็นแสงไฟภายในห้องโถงที่ยังคงเปิดสว่างอยู่ 'ทำไมไฟยังไม่ปิดอีก หรือว่าคุณอันดายังไม่นอนเหรอ' มินตราคิดพลางยกข้อมือขึ้นดูเวลาอีกครั้ง แล้วเธอก็เห็นว่าอีกเพียงยี่สิบนาทีก็จะเข้าสู่วันใหม่แล้ว ปกติเวลานี้คนในบ้านส่วนใหญ่คงแยกย้ายกันไปพักผ่อนหมดแล้ว เธอจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าใครยังเปิดไฟทิ้งเอาไว้ หรือจะเป็นคุณอันดา นี่ก็จะเที่ยงคืนอยู่แล้วทำไมนอนดึกจัง หญิงสาวเดินขึ้นบันไดหน้าบ้าน ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านใน พรึบ... ทันทีที่ก้าวเข้ามาภายในบ้าน สายตาของเธอก็มองตรงไปยังห้องโถงโดยอัตโนมัติ และภาพที่เห็นก็ทำให้ฝีเท้าหยุดชะงักอยู่ตรงนั้น อันดายังไม่นอนจริง ๆ ชายหนุ่มนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ในมือมีแก้วทรงเตี้ยที่บรรจุเครื่องดื่มสีอำพันเอาไว้ ส่วนบนโต๊ะตรงหน้าก็มีขวดเหล้าวางอ

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   42 ปกติดี

    “จำได้สิครับ เมื่อก่อนเวลาออกไปกินข้าวกับพวกหมอด้วยกัน คุณก็สั่งกุ้งเกือบทุกครั้ง” มินตราหัวเราะเบา ๆ ไม่คิดว่าเขาจะสังเกตขนาดนั้น “มินยังจำไม่ได้เลยนะคะว่าตัวเองสั่งบ่อยขนาดนั้น” “เรื่องของหมอมิน ผมจำได้ค่อนข้างเยอะครับ” มือที่กำลังตักข้าวของดารินชะงักไปทันที เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคนพูด ก่อนจะเหลือบมองเพื่อนตัวเองที่ยังคงนั่งกินข้าวหน้าตาเป็นปกติราวกับไม่ได้สังเกตความหมายบางอย่างในคำพูดนั้นเลยแม้แต่น้อย ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอวะยัยมิน... “อ๋อ... สงสัยเพราะเมื่อก่อนเราไปกินข้าวกับเพื่อน ๆ ด้วยกันบ่อยด้วยมั้งคะ” มินตราตอบตามที่ตัวเองเข้าใจ ก่อนจะตักกุ้งขึ้นมาชิม “อร่อยจริงด้วยค่ะ” “ถ้าชอบก็กินเยอะ ๆ ครับ” พีพียิ้มออกมาทันที ก่อนจะเลื่อนจานกุ้งเข้ามาใกล้เธออีกนิด @ดิว “นายครับ ตอนนี้คุณหมอมาถึงร้านแล้วครับ” เสียงของดิวดังผ่านโทรศัพท์เข้ามา อันดาที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาจึงวางปากกาในมือลง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักอย่างช้า ๆ “แล้วไปกันทั้งหมดกี่คน” “สามคนครับนาย มีหมอผู้ชายน่าจะเป็นหมอพีที่นายบอก แล้วก็ผู้หญิงอีกคนหนึ่งครับ” อันดาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อ

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   41 สามคน

    “เออจริงสิแก ฉันลืมไปเลยยัยปริมล่ะ” ดารินที่กำลังพลิกดูเมนูอาหารอยู่เหมือนเพิ่งนึกถึงเพื่อนอีกคนขึ้นมาได้ ปกติเวลาพวกเธอนัดกินข้าวกัน ถ้าไม่ได้ติดงานอะไรปริมก็มักจะมาร่วมวงด้วยเสมอ แต่วันนี้ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมายังไม่เห็นอีกฝ่ายเลยสักครั้ง “ยัยปริมติดเคสผ่าตัดน่ะ” มินตราตอบพลางยกแก้วน้ำขึ้นจิบเล็กน้อย “เห็นว่าผู้ป่วยมีโรคประจำตัวหลายโรคด้วย หลังผ่าตัดก็คงต้องเฝ้าระวังอาการใกล้ชิดหน่อย วันนี้น่าจะไม่ได้มาด้วยแล้วล่ะ เคสค่อนข้างหนักเอาเรื่องอยู่” “อ้าว... ถึงว่าวันนี้ไม่เห็นโทรมาชวนฉันไปกินข้าวด้วยเลย” ดารินพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะถ้าเป็นเคสหนักจริง ต่อให้เลิกผ่าตัดแล้วก็คงยังทิ้งผู้ป่วยไปไหนไม่ได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะช่วงแรกหลังออกจากห้องผ่าตัดที่ยังต้องติดตามอาการอย่างใกล้ชิด พีพีที่นั่งฟังอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เหมือนเริ่มนึกถึงเรื่องที่ได้ยินจากหมอคนอื่นภายในโรงพยาบาลเมื่อตอนกลางวัน “ใช่เคสที่มีโรคประจำตัวหลายอย่างหรือเปล่าครับ” “อืม... เห็นว่าเป็นเคสนั้นนะคะ” มินตราตอบ ก่อนจะพยายามนึกถึงรายละเอียดที่ได้ยินมา “มินเองก็ไม่ได้ถามละเอียดเท่าไรค่ะ เพราะตอนนั้

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   40 เป็นห่วง

    “เอาอันนี้ค่ะ อันนี้ด้วย แล้วก็อันนี้ค่ะ” นิ้วเรียวจิ้มลงบนเมนูอย่างต่อเนื่อง “นี่ด้วยค่ะ แล้วก็อันนี้... อันนี้ก็น่ากิน เอาด้วยดีกว่า” “เดี๋ยว ๆ ยัยดาริน” มินตรารีบจับแขนเพื่อนเอาไว้ “แกจะสั่งไปเลี้ยงทั้งโรงพยาบาลหรือไง เรามีกันแค่สามคนนะ” “ก็หมอพีบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากเลี้ยง” “แต่ไม่ได้แปลว่าแกต้องสั่งทุกหน้าไหม” “ฉันยังสั่งไม่ถึงครึ่งหน้าเลยแก” ดารินตอบอย่างจริงจัง ก่อนจะหันกลับไปหาพนักงานอีกครั้ง “แล้วก็นี่ค่ะ อ้อ ๆ มาร้านนี้ต้องไม่ลืมเมนูเด็ดใช่ไหมคะ” เธอเปิดเมนูพลิกไปมา ก่อนจะเหมือนขี้เกียจเลือกเองซะอย่างนั้น “เอาอย่างนี้ดีกว่าค่ะ มีอะไรในร้านที่คิดว่าอร่อย แล้วก็ราคาค่อนข้างสูงหน่อย แนะนำมาได้เลยค่ะ” พนักงานถึงกับชะงัก ก่อนจะหันไปมองพีพีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่แน่ใจ พีพีเองก็มองดารินนิ่ง ๆ “คุณตั้งใจแกล้งผมใช่ไหมครับ” “เปล่านี่คะ” “แน่ใจ” “แน่ใจสิคะ ฉันแค่คิดว่าในเมื่อหมอพีอุตส่าห์มีน้ำใจอยากเป็นเจ้ามือ เราก็ควรให้เกียรติเจ้ามือด้วยการกินให้อิ่ม จริงไหมคะ” ดารินยิ้มหวานเสียจนพีพีอยากจะเถียงกลับ แต่สุดท้ายก็เพียงส่ายหน้าเบา ๆ “สั่งไ

  • รักษาหัวใจนายมาเฟีย   39 พูดเองนะ

    @ ร้านอาหาร “เชิญครับหมอมิน” ทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะ พีพีก็รีบก้าวเข้าไปเลื่อนเก้าอี้ออกให้มินตราด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจเสียจนคนที่เดินตามหลังมาตลอดทางอย่างดารินถึงกับหยุดมอง สายตาของเธอไล่มองตั้งแต่พีพีที่กำลังจับพนักเก้าอี้ ไปจนถึงเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนจะไม่ได้เอะใจอะไรเลยแม้แต่น้อย ก่อนริมฝีปากจะเบ้ออกอย่างไม่คิดจะปิดบังความรู้สึก ดูแลดีเหลือเกินนะ... ตั้งแต่เดินออกจากโรงพยาบาลมา เธอก็พอจะมองออกอยู่แล้วว่าพีพีตั้งใจชวนมินตรามากินข้าวด้วยกันแค่สองคน ส่วนเธอน่ะหรือ... ถ้าเลือกได้เขาคงอยากเอาเธอไปฝากไว้ที่โต๊ะอื่นมากกว่า “ขอบคุณค่ะ” มินตราหันไปยิ้มให้ชายหนุ่ม ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาเลื่อนให้โดยไม่ได้คิดอะไรมาก พีพียิ้มรับอย่างพอใจ จากนั้นจึงเดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม ส่วนดารินก็เลือกนั่งลงข้างมินตราซะเลย ราวกับตั้งใจประกาศให้คนตรงหน้ารู้ว่าอย่างน้อยมื้อเย็นนี้ก็ไม่มีทางได้อยู่กับเพื่อนของเธอตามลำพังแน่นอน เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อย พนักงานจึงนำเมนูอาหารมาวางให้ “วันนี้หมอมินอยากกินอะไรก็สั่งได้เลยนะครับ” พีพีเอ่ยขึ้นพลางส่งเมนูให้มินตรา ก่อนจะเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status