บทที่ 5

“ซือชิงเจ๋ออยู่ไหน?” ซางชิวข่มความโกรธอย่างสุดความสามารถ

เซี่ยซือซือหลุดหัวเราะออกมา “พี่ชิวชิวไม่ใช่ภรรยาของเขาเหรอคะ? สามีตัวเองไปไหนทำไมต้องมาถามฉันด้วยล่ะ? หรือว่าเป็นเพราะตอนนี้พี่ชิงเจ๋อไม่อยากสนใจพี่แล้ว?”

เสียงของเธอไม่ได้ดังนัก แต่คำพูดที่เต็มไปด้วยการยั่วยุนั้นก็ยังดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้เข้ามามุงดู

พนักงานเก่าหลายคนจำซางชิวได้ เมื่อเห็นเธอก็แสดงสีหน้าแตกต่างกันไป

ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้ภาพลักษณ์ของซือชิงเจ๋อคือเทพเจ้าแห่งรักแท้ เป็นแบบอย่างของคนรักภรรยาโดยแท้ แต่ตอนนี้กลับมีฉากเมียน้อยยั่วโมโหเมียหลวงเกิดขึ้น

ก็มีบางคนที่รู้ว่าเซี่ยซือซือเคยเป็นเด็กนักเรียนยากไร้ที่ซางชิวเคยให้ทุนการศึกษา สีหน้าของพวกเขาก็ยิ่งดูมีเลศนัยมากขึ้น

“พี่ชิวชิวคะ ถ้าพี่ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ชิงเจ๋อทำอะไรอยู่ งั้นฉันจะบอกให้ก็ได้ เขากำลังพักกลางวันอยู่ค่ะ เดิมทีฉันก็อยู่เป็นเพื่อนเขา แต่พอดีมีเพื่อนชวนไปเดินเล่นข้างนอก ก็เลยลงมา”

ระหว่างที่พูดเธอก็ทำทีเป็นลูบสร้อยคอของตัวเองอย่างไม่ได้ตั้งใจ ซางชิวเหลือบไปเห็นรอยจูบที่ปรากฏอยู่ตรงคอเสื้อของเธอแวบหนึ่ง

“พี่ชิวชิวคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พี่กลับไปเถอะค่ะ ตอนนี้พี่ชิงเจ๋อไม่อยากเจอพี่ ถ้าวันไหนเขาอยากเจอพี่แล้ว ฉันจะบอกพี่เอง”

สายตาของคนรอบข้างเหมือนเข็มทิ่มแทงอยู่บนร่างของซางชิว ความโกรธในใจก็ปะทุออกมาทันที เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเซี่ยซือซือ!

บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

เซี่ยซือซือโดนตบจนมึนไป เธอหน้าหันไปด้านข้าง จ้องมองพื้นที่ว่างเปล่าอย่างเหม่อลอย

หลังจากได้สติ หางตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างหนึ่ง ก็รีบทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นแล้วร้องไห้โฮ “พี่ชิวชิว ฉันผิดเอง! พี่อย่าโกรธพี่ชิงเจ๋ออีกเลยนะคะ!”

ซางชิวไม่คิดว่าเธอจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ กำลังจะบอกให้เธอเลิกเสแสร้ง วินาทีต่อมาก็มีร่างสูงใหญ่คนหนึ่งแหวกฝูงชนพุ่งเข้ามา!

“ซือซือ!”

เป็นซือชิงเจ๋อ!

“ซือชิงเจ๋อ ฉัน...”

ซางชิวกำลังจะพูด แต่ซือชิงเจ๋อกลับผลักเธออย่างแรง “ซางชิว เลิกหาเรื่องอย่างไร้เหตุผลได้ไหม นี่มันบริษัท! ที่บ้านเธอยังอาละวาดไม่พออีกเหรอ? ต้องให้คนทั้งโลกรู้หรือไงว่าเธอกำลังบ้า!”

ซางชิวเซถลาล้มลงบนพื้น เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือด

แต่ซือชิงเจ๋อกลับไม่มองเธอแม้แต่แวบเดียว กลับพุ่งไปอยู่ข้าง ๆ เซี่ยซือซือ ประคองใบหน้าของเธอขึ้นมาอย่างสงสาร “เจ็บไหม?”

เซี่ยซือซือร้องไห้ฟูมฟายจนน่าสงสาร “เจ็บค่ะ เป่าให้หน่อย!”

ซือชิงเจ๋อก็เป่าให้เธอทันที เสียงอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ “เตือนแล้วใช่ไหม ว่าให้อยู่ห่าง ๆ เธอไว้”

เซี่ยซือซือซบอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้วส่ายหน้า “พี่ชิงเจ๋อ อย่าโทษพี่ชิวชิวเลยนะคะ ฉันผิดเองที่เผลอไปทำให้พี่เขาโกรธ!”

ซือชิงเจ๋ออุ้มเธอขึ้นมา หันไปตวาดใส่คนรอบข้าง “ยังจะยืนบื้อทำอะไรอยู่ ไปทำงาน!”

คนที่มุงดูก็รีบแยกย้ายกันไปทันที

สายตาของเขากลับมาจับจ้องที่ซางชิวซึ่งนั่งอยู่บนพื้น ในดวงตาที่คมกริบนั้นมีความเย็นชาที่ซางชิวไม่เคยเห็นมาก่อน

ซางชิวสบตากับเขาแบบนั้น รู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งซือชิงเจ๋อจะมองเธอด้วยสายตาแบบนี้

ความอ่อนโยนผูกพันในวันวานราวกับกลายเป็นเรื่องตลก

ครู่ต่อมา ซือชิงเจ๋อก็เดินเข้ามาดึงเธอขึ้น แรงที่ใช้หนักมาก ไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย

“ไปคุยกันที่ห้องทำงาน!”

ซางชิวเซจนข้อเท้าแทบพลิก เธอพยายามสะบัดมือของซือชิงเจ๋อออก “พูดตรงนี้แหละ!”

ซือชิงเจ๋อพูดอย่างเย็นชา “ซางชิว ความอดทนของฉันมีขีดจำกัดนะ!”

“สภาพของเธอตอนนี้ทำให้ฉันผิดหวังมาก! เหมือนผู้หญิงบ้าอาละวาด!”

“ผู้หญิงบ้าอาละวาด?”

ร่างของซางชิวสั่นเทาเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย หัวเราะไปพลางก็ร้องไห้ไปพลาง

“ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งคำพูดแบบนี้จะออกมาจากปากของคุณ”

“คุณก็รู้สึกว่ามันน่าอับอายเหมือนกันใช่ไหม?”

“ตอนที่คุณทำเรื่องหน้าไม่อายพวกนั้น เคยคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นตอนนี้บ้างไหม?”

“พอได้แล้ว!”

ซือชิงเจ๋อตะคอกออกมา “สรุปว่าเธอต้องการอะไรถึงจะสงบลงได้เสียที?!”

ซางชิวหยิบสัญญาหย่าออกมา “หย่า!”