ตอนที่ : 11 การปลอบโยน [2]

หลังจากซื้อของเสร็จ เราก็กลับมาทำอาหารกันที่ห้อง พี่เนย์จัดการหมักเนื้อและเตรียมเครื่องเคียงอย่างคล่องแคล่ว ส่วนฉันช่วยล้างผัก จัดจาน และคอยหยิบของให้ตามคำสั่ง ใช้เวลาไม่นานนักทุกอย่างก็พร้อม เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราทำเนื้อย่างเกาหลีด้วยกัน กลิ่นเนื้อหมักซอสกับกลิ่นกิมจิลอยคลุ้งไปทั่วห้องจนท้องของฉันเริ่มร้องเบา ๆ

“เดซี่ โทรบอกพวกนั้นด้วยนะว่าเสร็จแล้ว เรียนเสร็จรีบมากิน”

“ได้เลยค่ะเจ้”

ฉันทำเสียงประชดเหมือนเด็กเสิร์ฟในร้านอาหาร พี่เนย์หันมามองแล้วยิ้มมุมปากทันที

“เจ้เหรอ เดี๋ยวเถอะนะ”

ฉันหัวเราะแล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหายัยเอม มาย บิว และแยม ไม่ถึงยี่สิบนาที พวกมันก็โผล่มาพร้อมชุดนักศึกษาที่ยังไม่ได้เปลี่ยน เหมือนแค่ได้ยินคำว่าเนื้อย่างเกาหลี ขาก็พาตัวเองวิ่งมาถึงห้องโดยอัตโนมัติ

“เย้ วันนี้เนื้อย่างเกาหลี กำลังหิวพอดีเลยค่ะพี่เนย์คนสวย” แยมพูดเสียงหวานทันทีที่เดินเข้ามา

พี่เนย์หัวเราะ

“แหม พอเป็นเรื่องกินปากหวานเชียวนะ ปกติไม่เคยเห็นหน้าเลย”

“แหะ ๆ ช่วงนี้หนูยุ่งค่ะ”

ฉันหรี่ตามองแยม

“หรา ไม่ใช่เพราะไปอยู่บ้านแฟนเหรอ”

แยมชี้หน้าฉันทันที

“มึงนี่...รู้ทันกูอีกแล้วนะ”

มายไม่สนใจบทสนทนาใด ๆ ทั้งสิ้น มันนั่งลงหน้ากระทะอย่างรวดเร็วแล้วคีบเนื้อลงไปทันที

“พวกมึงคุยกันไปนะ กูกินก่อนแล้ว”

บิวมองมายด้วยสายตาเอือมระอา

“มึงนี่เหมือนตายอดตายอยากเลยนะ”

เอมหัวเราะ ก่อนจะหันไปทางพี่เนย์

“พี่เนย์ เรียนจบไปเปิดร้านอาหารไหม เดี๋ยวพวกหนูไปเป็นเด็กเสิร์ฟให้”

“อืม ใช่ ๆ เหมาะมากเลยค่ะ เดี๋ยวหนูช่วยด้วยคนนะเจ้” ฉันรีบเสริม

พี่เนย์หันขวับมามองฉันทันที

“เดี๋ยวเถอะ เจ้อีกแล้วนะ กิมจงกิมจิไม่ต้องกินมันแล้วนะ”

ฉันรีบทำหน้าหงอยแล้วพนมมือทันที

“แง ๆ หนูหยอกนะค้า”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบวงอาหาร กระทะร้อนส่งเสียงฉ่าเมื่อเนื้อสัมผัสความร้อน กลิ่นหอมของซอสหมักลอยขึ้นมาปะปนกับเสียงพูดคุยของทุกคน บรรยากาศในห้องเล็ก ๆ เต็มไปด้วยชีวิตชีวา มายกินไปบ่นไป บิวคอยคีบผักให้ทุกคน เอมเล่าเรื่องแฟนของมันอย่างไม่หยุดปาก ส่วนแยมก็แอบแย่งเนื้อชิ้นที่สุกกำลังดีจากจานกลางจนโดนมายโวยวาย

ฉันนั่งมองภาพตรงหน้า แล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ถ้าไม่มีพวกเขา ฉันคงยังนั่งจมอยู่กับความเศร้า ร้องไห้กับสมุดบันทึกเล่มนั้นอยู่คนเดียวแน่ ๆ แต่ตอนนี้อย่างน้อย เสียงหัวเราะของพวกเขาก็ช่วยดึงฉันกลับมาสู่โลกความจริงได้ชั่วคราว ช่วยให้ฉันจำได้ว่า แม้บางส่วนของหัวใจจะยังติดอยู่ในทุ่งดอกเดซี่ แต่ในโลกนี้ ฉันก็ยังมีคนที่รักและเป็นห่วงฉันอยู่ตรงนี้เหมือนกัน

// ขอบคุณนะ...ทุกคน แทโอคะ ฉันมีเพื่อนที่ดีมาก ๆ เลยนะ ฉันอยากให้คุณได้รู้จักพวกเขาจัง //

นี่ก็ผ่านมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ฉันกลับมาเรียน หลายอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง ตารางเรียนเริ่มเป็นปกติ ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นมากกว่าเดิม ฉันเดินไปเรียนได้เอง กินข้าวกับเพื่อนได้ หัวเราะได้ และใช้ชีวิตเหมือนนักศึกษาปีหนึ่งธรรมดา ๆ ได้เกือบเหมือนเดิม

แต่คำว่าเกือบ ก็ยังเป็นคำว่าเกือบอยู่ดี

ฉันยังไม่หายเศร้า ยังมีช่วงที่เหม่อลอยโดยไม่รู้ตัว และใช่ มันเป็นเพราะฉันคิดถึงเขา คิดถึงแทโอ คิดถึงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ณ ที่แห่งนั้น เวลาที่คนอื่นอาจคิดว่าเป็นเพียงหนึ่งเดือนในช่วงที่ฉันนอนหลับ แต่สำหรับฉัน มันไม่ใช่แค่นั้นเลย ความรู้สึกของฉันบอกว่ามันยาวนานกว่ามาก ยาวนานจนเราคุ้นเคยกันเหมือนใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายปี

ความผูกพันและความรักของเราไม่ได้เกิดขึ้นภายในหนึ่งหรือสองวัน มันค่อย ๆ เติบโตขึ้นจากความกลัว ความเหงา การอยู่เคียงข้างกัน และการมีใครสักคนในโลกที่ไม่มีใครอื่นอีก มันจึงยากเหลือเกินที่จะทำให้ฉันลืมเขาได้ ถึงตอนนี้ฉันยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าเขามีตัวตนจริง ๆ หรือเปล่า แต่ทำไมกันนะ ฉันกลับรู้สึกถึงเขาเสมอ เหมือนหัวใจส่วนหนึ่งของฉันยังจับมือเขาไว้ แม้มือของฉันในโลกนี้จะว่างเปล่าก็ตาม

“เดซี่...เดซี่...ยัยเดล!”

เสียงของบิวดังขึ้นจนฉันสะดุ้ง

“หะ มีอะไร”

บิวขมวดคิ้วมองฉันอย่างจับผิด

“กูเรียกมึงเป็นชาติแล้วนะ เป็นอะไร พักนี้มึงแปลก ๆ นะ เพราะเรื่องวันนั้นหรือเปล่า เมื่อไหร่มึงจะเล่าให้พวกกูฟังซะทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

มายวางตะเกียบลงแล้วพยักหน้าตาม

“นั่นสิ ถ้ามึงไม่เล่า พวกกูก็ช่วยปลอบมึงไม่ได้นะ”

เอมรีบแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“มึงสองคนก็อย่าไปคาดคั้นมันเลย มันอาจจะลำบากใจที่จะเล่าก็ได้”

แยมมองฉันนิ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าปกติ

“อืม ถ้ามึงอยากเล่าก็บอกพวกกูนะ กูอยู่ไหนก็จะรีบมาหามึงเลย”

ฉันเงียบไปนาน สายตากวาดมองเพื่อนทีละคน พวกมันไม่ได้มองฉันด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างเดียว แต่มีความเป็นห่วงซ่อนอยู่ในทุกแววตา ฉันรู้ว่าถ้าฉันพูดเรื่องนี้กับคนอื่น มันอาจฟังดูเพ้อเจ้อ ไร้สาระ หรือเหมือนคนเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยหนักแล้วจินตนาการไปเอง ฉันไม่อยากให้ใครหัวเราะเยาะเรื่องของเรา ไม่อยากให้ความรักที่สำคัญที่สุดของฉันถูกลดค่าเหลือแค่เรื่องฝันประหลาดของคนป่วย

แต่สำหรับเพื่อน ๆ ของฉัน ฉันอยากลองเชื่อใจในความห่วงใยของพวกเขาดูสักครั้ง

“ถ้ากูเล่า พวกมึงต้องสัญญากับกูก่อนว่าจะไม่ขำ ไม่ตลก เพราะกูซีเรียส”

มาย เอม แยม และบิวมองหน้ากัน ก่อนจะตอบแทบพร้อมกัน

“ได้ สัญญา!”

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“งั้นคืนนี้อาบน้ำเสร็จมาที่ห้องกูนะ กูจะเล่าให้ฟัง”