ตอนที่ 11 : การปลอบโยน [1]

ณ ร้านหนังสือแห่งหนึ่ง15 สิงหาคม 2549

วันนี้ฉันมาร้านหนังสือกับพี่เนย์ เพื่อซื้อหนังสือภาษาเกาหลีเบื้องต้นไว้เตรียมตัวก่อนเริ่มเรียนจริง พี่เนย์ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษตั้งแต่ก่อนออกจากห้อง เธอพูดวนไปวนมาว่าต้องซื้อเล่มไหนดี เล่มไหนเหมาะกับคนเริ่มต้น เล่มไหนอ่านง่ายที่สุด และเล่มไหนจะทำให้เธอเข้าใกล้ความฝันในการไปใช้ชีวิตที่เกาหลีได้มากขึ้นอีกนิด

ฉันเดินตามพี่เนย์เข้าไปในโซนหนังสือภาษาอย่างเงียบ ๆ กลิ่นกระดาษใหม่กับเสียงพลิกหน้าหนังสือเบา ๆ ทำให้บรรยากาศในร้านสงบกว่าข้างนอกมาก พี่เนย์เดินดูหนังสือภาษาเกาหลีทีละชั้นอย่างตั้งใจ ส่วนฉันที่ยังไม่รู้ว่าควรช่วยเลือกอะไรดี ก็เดินดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยเปื่อย ปล่อยให้สายตากวาดผ่านปกหนังสือมากมายโดยไม่ได้หยุดสนใจเล่มไหนเป็นพิเศษ

จนกระทั่งฉันมาหยุดอยู่หน้าชั้นเครื่องเขียนเล็ก ๆ ข้างโซนหนังสือ ตรงนั้นมีสมุดบันทึกหลายแบบวางเรียงกันอยู่ ทั้งลายเรียบ ๆ สีพาสเทล ลายการ์ตูน ลายดอกไม้ และลายวิวต่างประเทศ ฉันมองผ่านมันไปช้า ๆ ก่อนสายตาจะสะดุดกับสมุดบันทึกเล่มเล็กเล่มหนึ่ง ปกของมันเป็นสีขาวนวล มีดอกเดซี่เล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่วปกอย่างอ่อนโยน กลีบดอกสีขาวกับเกสรสีเหลืองดูเรียบง่ายมาก แต่เพียงแค่เห็นมัน หัวใจของฉันก็เหมือนถูกดึงกลับไปยังทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่ในความทรงจำ

ฉันไม่ลังเลเลยที่จะหยิบมันขึ้นมา

ปลายนิ้วลูบผ่านลายดอกเดซี่บนปกเบา ๆ ความรู้สึกเจ็บปนอบอุ่นแล่นขึ้นมาในอกอีกครั้ง เหมือนสมุดเล่มนี้ไม่ได้เป็นแค่ของชิ้นหนึ่งในร้านหนังสือ แต่เป็นบางอย่างที่ฉันควรมีไว้ เพื่อเก็บสิ่งสำคัญที่สุดที่เพิ่งได้กลับคืนมา

// เราควรมีสมุดบันทึกสักเล่ม ไว้เขียนถึงเขา ฉันไม่อยากให้ความทรงจำของเราหายไปตามกาลเวลา นับจากวันนี้ ฉันจะเขียนบันทึกถึงเขา //

หลังจากพี่เนย์เลือกหนังสือภาษาเกาหลีได้หลายเล่มจนพอใจ เราก็ไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ด้วยกัน ฉันวางสมุดบันทึกลายดอกเดซี่ลงบนโต๊ะคิดเงินอย่างทะนุถนอม เหมือนกลัวว่าถ้าวางแรงเกินไป ความทรงจำบางอย่างในใจจะสั่นไหวไปด้วย พนักงานคิดเงินอย่างรวดเร็ว ใส่ทุกอย่างลงในถุงกระดาษ ก่อนยื่นคืนมาให้เรา

หลังออกจากร้านหนังสือ ฉันกับพี่เนย์แวะหาอะไรกินกันเล็กน้อย พี่เนย์ยังคงพูดถึงภาษาเกาหลีอย่างตื่นเต้น บอกว่าถ้าเริ่มเรียนแล้วจะตั้งใจมาก จะท่องศัพท์ทุกวัน จะฝึกออกเสียงให้เหมือนเจ้าของภาษา และจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะพูดกับโอปป้าในฝันรู้เรื่อง ฉันฟังแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ ถึงจะยังเศร้าอยู่ แต่ความจริงจังแสนตลกของพี่เนย์ก็ทำให้หัวใจหนัก ๆ ของฉันเบาลงได้บ้าง

ทันทีที่กลับมาถึงห้อง ฉันวางถุงหนังสือลงบนโต๊ะ แล้วหยิบสมุดบันทึกลายดอกเดซี่ออกมาเป็นอย่างแรก ฉันนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ เปิดหน้าแรกของสมุดอย่างช้า ๆ กระดาษสีครีมสะอาดตาว่างเปล่าอยู่ตรงหน้า รอให้ฉันเติมเรื่องราวลงไป ฉันจับปากกาไว้แน่นอยู่พักหนึ่ง กว่าคำแรกจะค่อย ๆ ไหลออกมาจากหัวใจ

// ฉันไม่รู้หรอกว่าคุณจะมีตัวตนจริง ๆ หรือเปล่า แต่ฉันก็อยากเชื่อว่าเรื่องราวของเราคือความจริง ฉันได้แต่หวังว่าขอให้คุณได้ไปเกิดใหม่ และได้ใช้ชีวิตตามที่ตัวเองต้องการ ได้ทำตามความฝันเหมือนที่คุณเคยเล่าให้ฉันฟัง ฉันอยากให้คุณมีความสุข ถึงจะมีแค่ฉันที่จำเรื่องราวทั้งหมดได้ก็ไม่เป็นไร ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน รอยยิ้มและอ้อมกอดของคุณ ฉันยังจำมันได้เสมอ ฉันรักคุณ...แทโอ //

น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนหน้ากระดาษจนหมึกตรงคำว่ารักซึมออกเล็กน้อย ฉันรีบใช้ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตา ความเจ็บในอกยังคงอยู่ แต่มันไม่เหมือนคืนแรกที่ความทรงจำกลับมาแล้วฉันเอาแต่ร้องไห้จนเหมือนจะขาดใจ

ครั้งนี้ฉันยังเจ็บ แต่การได้เขียนชื่อเขาลงไป ทำให้แทโอดูใกล้ขึ้นมานิดหนึ่ง เหมือนเขาไม่ได้หายไปจนไม่มีอะไรเหลือ อย่างน้อยเขายังอยู่ในตัวอักษร อยู่ในหน้ากระดาษ และอยู่ในหัวใจของฉัน

ฉันเขียนเรื่องราวทั้งหมดของเราลงไปในสมุดบันทึก ตั้งแต่วันที่ฉันลืมตาขึ้นในทุ่งดอกเดซี่ วันแรกที่เจอเขาหลับอยู่ใต้ต้นไม้ วันที่ฉันบังแดดให้เขา วันที่เขาหัวเราะเพราะรู้ว่าฉันแอบชมเขาเหมือนเทวดา วันที่เรากลายเป็นเพื่อนผี วันที่เราสร้างบ้านหลังเล็กด้วยกัน วันที่เขานั่งแต่งเพลงในห้องทำงาน และวันที่เขาค่อย ๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตา

ทุกครั้งที่เขียนถึงช่วงเวลาที่เราจากกัน มือของฉันจะสั่น และน้ำตาก็จะไหลออกมาเอง แต่ฉันก็ยังเขียนต่อไป เพราะฉันกลัวเหลือเกินว่าถ้าวันหนึ่งเวลาผ่านไปนานกว่านี้ ความทรงจำอาจพร่าเลือนอีกครั้ง ฉันไม่อยากลืมเขา ไม่อยากลืมแม้แต่เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขา ไม่อยากลืมสัมผัสจากมืออุ่น ๆ ที่เคยจับมือฉันไว้ และไม่อยากลืมว่าครั้งหนึ่ง ฉันเคยได้รับความรักมากมายขนาดนั้นจากผู้ชายคนหนึ่ง

---

ตอนเย็น ฉันกับพี่เนย์ออกไปซื้อของมาทำเนื้อย่างเกาหลีกินที่หอ ด้วยความที่พี่เนย์เป็นคนชอบเกาหลีและชอบทำอาหารมาก การอยู่กับเธอทำให้ฉันพลอยได้อานิสงส์ในการกินอาหารเกาหลีไปด้วยโดยไม่รู้ตัว และถ้าถามว่าฉันชอบกินอะไรมากที่สุด ก็คงต้องตอบว่า กิมจิ

ใช่ค่ะ กิมจิ และแน่นอนว่าพี่เนย์ทำกิมจิเป็น

บางครั้งฉันก็ทึ่งในความรักเกาหลีของพี่เนย์มาก ทึ่งจนรู้สึกว่าถ้าพี่เนย์บอกว่าชาติที่แล้วตัวเองเกิดที่เกาหลี ฉันก็คงไม่แปลกใจเท่าไร เธอจริงจังกับทุกอย่างที่เกี่ยวกับเกาหลี ตั้งแต่อาหาร ภาษา เพลง ซีรีส์ ไปจนถึงความฝันที่เคยบอกฉันซ้ำ ๆ ว่า ตอนแก่ เธออยากไปอยู่เกาหลี

ฉันไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกว่าความรู้สึกรักโอปป้าและการเป็นติ่งเกาหลีของพี่เนย์มันลึกซึ้งขนาดไหน แต่เท่าที่ดู มันก็เป็นเรื่องที่ดี เพราะอย่างน้อยสิ่งนั้นก็ทำให้เธอมีแรงผลักดัน มีความฝัน และมีความสุขกับการใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง