ตอนที่ 3 : เพื่อนผี [2]

ความกลัวค่อย ๆ ไหลเข้ามาแทนที่ความมั่นใจทั้งหมด มือของผมสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ความฝัน เวที เพลง เพื่อน ๆ ทุกอย่างที่ผมพยายามมาตลอดเหมือนถูกดึงออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าผมตายแล้วจริง ๆ ทุกอย่างที่ผมอดทนมา ความเจ็บปวดทั้งหมด ความหวังทั้งหมด มันจะจบลงแค่นี้อย่างนั้นเหรอ

เข่าของผมทรุดลงกับพื้นโดยไม่รู้ตัว

“ไม่จริง...”

เสียงของผมแผ่วลงจนแทบไม่ใช่เสียงตัวเอง

“ผมยังตายไม่ได้ ผมยังไม่ได้ขึ้นเวทีเลย ผมยังไม่ได้เดบิวต์ ผมฝึกมาตั้งหลายปี อดนอน ซ้อมจนแทบยืนไม่ไหว เพื่อรอวันนั้น...ผมยังตายตอนนี้ไม่ได้”

คำพูดขาดหายไปในลำคอ ผมก้มหน้าลง ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับในอกจนหายใจไม่ออก แม้ร่างกายจะไม่เจ็บ ไม่หิว ไม่เหนื่อย แต่หัวใจกลับปวดร้าวเหมือนกำลังถูกบีบแน่น

หญิงสาวตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้อย่างเงียบ ๆ เธอนั่งลงข้างผม ไม่ได้รีบพูดปลอบ ไม่ได้บอกว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไรเหมือนคำพูดสวย ๆ ที่ฟังแล้วว่างเปล่า เธอเพียงแค่อยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ผมมีเวลาเสียใจกับสิ่งที่เพิ่งรู้ตัว

ผมเห็นเธอกำมือของตัวเองแน่น ดวงตาที่เคยสดใสยังแดงจาง ๆ เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มาไม่ต่างกัน จริง ๆ แล้วเธอเองก็คงยังไม่เข้มแข็งนัก แต่เมื่อเห็นผมทรุดลงตรงหน้า เธอกลับเลือกเก็บความกลัวของตัวเองไว้ แล้วนั่งอยู่ข้างผมแทน

“ฉันเข้าใจค่ะ” เธอพูดในที่สุด น้ำเสียงอ่อนลงมาก “ตอนแรกฉันก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน ฉันร้องเรียกใครก็ไม่มีใครตอบ พยายามตื่นก็ทำไม่ได้ เดินไปทางไหนก็มีแต่ทุ่งดอกไม้ ไม่มีคนอื่น ไม่มีทางออก”

ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ

ดวงตาของเธอแดงนิด ๆ แต่เธอยังพยายามยิ้มให้ผม

“ฉันเองก็ยังไม่อยากตายค่ะ ฉันยังเด็ก ยังมีอีกหลายอย่างที่อยากทำ ยังไม่เคยมีแฟนด้วยซ้ำ”

ประโยคสุดท้ายทำให้ผมชะงัก ทั้งที่กำลังเสียใจอยู่ แต่ก็เผลอมองเธอด้วยความไม่คาดคิด เธอทำหน้าจริงจังมาก เหมือนเรื่องยังไม่มีแฟนเป็นปัญหาสำคัญระดับโลก

“แต่พอร้องไห้จนเหนื่อย ฉันก็คิดได้ว่า ต่อให้เสียใจแค่ไหน ตอนนี้เราก็ยังอยู่ที่นี่อยู่ดี” เธอสูดลมหายใจเบา ๆ “สิ่งที่เราทำได้คงมีแค่ค่อย ๆ รับมือกับมันไปทีละนิด”

ผมมองเธอนิ่ง ความอบอุ่นบางอย่างจากคนแปลกหน้าคนนี้ค่อย ๆ แตะลงบนความกลัวในใจผม เธอไม่ได้ทำให้ปัญหาหายไป แต่ทำให้สถานที่แห่งนี้ไม่น่ากลัวเท่าเดิม

“ขอบคุณนะครับ” ผมพูดเสียงเบา “ถ้าผมอยู่ที่นี่คนเดียว ผมคงเสียใจมากกว่านี้ แต่เพราะมีคุณ...ที่นี่เลยไม่ดูเงียบเหงาเกินไป”

เธอยิ้มให้ผม รอยยิ้มของเธอไม่สดใสเท่าตอนแรก แต่กลับอ่อนโยนกว่ามาก

“ไม่เป็นไรค่ะ เรามารับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยกันดีกว่า อย่างน้อยคุณก็ยังมีฉันเป็นเพื่อนผีทั้งคนนะ”

ผมนิ่งไปหนึ่งวินาที

“เพื่อนผี?”

“ค่ะ” เธอพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ก็ถ้าเราตายแล้ว เราก็ต้องเป็นผีสิคะ”

ความจริงจังของเธอทำให้ผมหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความหนักในอกไม่ได้หายไปทั้งหมด แต่มันเบาลงอย่างประหลาด เพียงเพราะคำว่าเพื่อนผีที่เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าเหมือนกำลังให้กำลังใจเต็มที่

“ฮ่า ๆ คุณคิดได้ยังไงครับ เพื่อนผี”

เธอทำหน้างอนทันที

“เอ้า ก็ไม่จริงตรงไหนล่ะคะ ฉันอุตส่าห์ปลอบเพราะเห็นว่าคุณกำลังเศร้านะ ยังจะมาหัวเราะอีก รู้ไหม ตอนแรกที่ฉันรู้ว่าตัวเองอาจตายแล้ว ฉันเศร้าแค่ไหน ไม่มีใครคอยปลอบเหมือนคุณด้วย”

เธอพูดจบก็เมินหน้าไปอีกทาง แก้มพองนิด ๆ เหมือนเด็กที่ถูกขัดใจ ทั้งที่พยายามทำตัวจริงจังมาก แต่กลับยิ่งดูน่าเอ็นดูจนผมต้องกลั้นยิ้ม

// ถ้าโลกความจริงมีคนแบบเธออยู่ ก็คงดีไม่น้อย //

ความคิดนั้นโผล่ขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ผมมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเล็กน้อยอย่างยอมแพ้

“โอเคครับ ผมขอโทษ” ผมยิ้มให้เธอ “แล้วก็ขอบคุณนะครับ เพราะคุณ ผมเลยไม่รู้สึกเศร้าเท่าเมื่อกี้แล้ว”

เธอหันกลับมามองผม แววตาที่งอนอยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ อ่อนลง ก่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ จะกลับมาบนใบหน้าอีกครั้ง

“เห็นไหมล่ะคะ ฉันบอกแล้วว่าการมีเพื่อนผีมันดีแค่ไหน”

ผมหัวเราะเบา ๆ

“ครับ ผมเชื่อแล้ว”

ลมอ่อนพัดผ่านระหว่างเราอีกครั้ง กลีบดอกเดซี่ปลิวขึ้นจากพื้นแล้วหมุนวนอยู่กลางอากาศ ผมมองหญิงสาวตรงหน้า แล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเราคุยกันมาตั้งนาน แต่ยังไม่รู้จักชื่อกันจริง ๆ เลยด้วยซ้ำ

“ว่าแต่...” ผมพูดขึ้น “คุยกันมาตั้งนาน ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย”

เธอเบิกตานิด ๆ เหมือนเพิ่งนึกได้

“จริงด้วย เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยนี่นา” เธอยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “ฉันชื่อเดซี่ค่ะ แล้วคุณล่ะคะ”

“เดซี่?” ผมทวนชื่อเธอ พลางมองไปรอบตัว “ที่หมายถึงดอกเดซี่น่ะเหรอครับ”

“อื้อ ใช่ค่ะ” เธอผายมือไปยังทุ่งดอกไม้สีขาวที่บานสะพรั่งไกลสุดสายตา “ดอกเดซี่พวกนี้แหละ คือชื่อของฉัน”

ผมมองดอกไม้พวกนั้น แล้วหันกลับมามองเธออีกครั้ง ชื่อนั้นเหมาะกับเธอมากจริง ๆ เหมาะเสียจนผมไม่รู้ว่าดอกไม้พวกนี้ทำให้เธอดูสดใส หรือเป็นเพราะเธอต่างหากที่ทำให้ทุ่งดอกไม้แห่งนี้ดูมีชีวิตขึ้นมา

“ชื่อนี้เหมาะกับคุณมากครับ” ผมบอกตามตรง “ผมชื่อแทโอ ฮันแทโอ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ เดซี่”

เธอเอียงคอมองผมนิดหนึ่ง

“ชื่อคุณเหมือนคนเกาหลีเลย”

“ก็ผมเป็นคนเกาหลีครับ”

“จริงเหรอคะ” เธอทำหน้าประหลาดใจ “แล้วทำไมฉันฟังคุณรู้เรื่องล่ะ”

ผมหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“อาจจะเพราะที่นี่เป็นดินแดนหลังความตายอย่างที่คุณบอกก็ได้มั้งครับ เลยทำให้เราเข้าใจภาษาของกันและกัน”

“อาจจะเพราะที่นี่เป็นดินแดนหลังความตายอย่างที่คุณบอกก็ได้มั้งครับ เลยทำให้เราเข้าใจภาษาของกันและกัน”

เธอพยักหน้าเหมือนพยายามคิดตาม ก่อนจะก้มมองมือตัวเองด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“ก็อาจจะใช่ค่ะ...เพราะปกติฉันฟังภาษาเกาหลีไม่ออกเลยนะคะ แถมพูดได้แค่คำง่าย ๆ จากซีรีส์ด้วย”

ผมเลิกคิ้วนิดหนึ่ง

“เช่นอะไรครับ”

เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแหย ๆ

“อันยองฮาเซโย...ซารางเฮ...แล้วก็โอปป้า”

ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างช่วยไม่ได้

“แค่นั้นเองเหรอครับ”

“ก็ฉันไม่ได้ตั้งใจเรียนสักหน่อยนี่คะ” เธอทำหน้างอนนิด ๆ “แล้วอีกอย่าง ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าวันหนึ่งจะต้องมาตายแล้วเจอคนเกาหลีจริง ๆ แบบนี้”

คำพูดของเธอทำให้ผมหัวเราะอีกครั้ง ทั้งที่สถานการณ์ของเราควรจะน่ากลัวกว่านี้มาก แต่ไม่รู้ทำไม พอเป็นเธอ ทุกอย่างถึงดูเบาลงได้เสมอ

เราสองคนมองหน้ากัน ท่ามกลางทุ่งดอกเดซี่กว้างใหญ่ที่ยังคงเงียบสงบเหมือนเดิม สถานที่แห่งนี้ยังไร้คำตอบ ยังไม่มีใครมารับเราไปไหน และเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความจริงแล้วตัวเองตายแล้วหรือแค่ติดอยู่ในความฝันประหลาด แต่ในความไม่รู้ทั้งหมดนั้น อย่างน้อยผมก็ไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป

ผมยื่นมือออกไปหาเธอ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ เดซี่”

เธอมองมือผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือของตัวเองมาจับไว้ มือของเธอเล็กและอุ่นอย่างน่าแปลก ทั้งที่เราสองคนยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ แทโอ”

และนั่นคือครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่า ต่อให้ที่นี่เป็นดินแดนหลังความตายจริง ๆ

มันก็อาจไม่ได้น่ากลัวเท่าที่คิด