EP.4: บังเอิญ

สามหนุ่มที่กำลังเดินลงมาจากตึกเรียนหลังจากเลิกคลาส ระหว่างเดินกายพูดบอกเพื่อนทั้งสองก่อนจะเดินนำไปโดยไม่รอฟังคำตอบ

“เห้ย วันนี้ไปกินข้าวที่คณะแพทย์กัน”

“ทำไมต้องไปที่นั่นด้วยวะ” พายุเอ่ยถามด้วยความสงสัยคณะตัวเองก็มีโรงอาหารทำไมต้องไปถึงคณะอื่นด้วยแต่ก็เดินตามกายไปอีกคน

“กูจะไปส่องสาว ได้ยินมาว่าปีนี้คณะแพทย์ มีแต่สาวสวย ๆ เด็ด ๆ ทั้งนั้นเลย”

“แล้วมึงจะไปไหมไอ้สายฟ้า”

“อืม”

“สัส พูดเยอะ ๆ ก็ได้ คนห่าอะไรประหยัดคำพูดฉิบหายกูละอยากจะรู้จริง ๆ จะมีใครทำให้มึงพูดเยอะ ๆ ได้บ้างวะ”

“.....” สายฟ้ามองหน้ากายพร้อมยกยิ้มมุมปาก โดยไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกมาจากปากเขาเหมือนเคย

เมื่อกลุ่มของสายฟ้าเดินเข้ามาที่โรงอาหารก็ได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าด  และเสียงพูดคุยของสาว ๆ ในโรงอาหารดังขึ้น

สายฟ้าไม่สนใจเรื่องพวกนี้ผิดกับเพื่อนทั้งสองคนของเขาที่ส่งยิ้มหว่านเสน่ห์ไปทั่วจนสาว ๆ ต่างพากันกรี๊ดเสียงดังไปทั้งโรงอาหาร

“แก ๆ ๆ พวกพี่สายฟ้าคณะวิศวะมา กรี๊ดดด กรีดดด”

“กรี๊ดดดดด แกฉันอยากได้แฟนแบบนี้”

“สามีในอนาคต พ่อของลูก”

“ฉันก็อยากได้ ใครก็ได้ในกลุ่มนี้”

หลังอาจารย์ปล่อยเลิกคลาสสองสาวรรินและวิวก็รีบพากันมาโรงอาหารของคณะทันที แต่เมื่อมาถึงก็เห็นคนเยอะกว่าปกติจนแทบไม่มีที่นั่ง

“หิว ๆ ๆ ๆ ไปกินข้าวกัน”

“คนเยอะจัง ไปหาที่นั่งกันก่อนริน” ทั้งสองมองหาที่นั่งจนเห็นโต๊ะที่ว่างจึงรีบเดินไปวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ

“วิวจะไปซื้อข้าว รินกินอะไร”

“อะไรก็ได้ เดี๋ยวรินไปซื้อน้ำ วิวเอาน้ำอะไร”

“วิวเอาน้ำเปล่านะ”

“ได้จ้า” เธอตอบรับแล้วเดินแยกจะไปต่อแถวซื้อน้ำที่ร้านน้ำ แต่ยังไม่ทันที่จะเดินไปถึงร้านขายน้ำก็มีคนเดินมาชนเธอจนเซล้มลงไปในอ้อมกอดของใครบางคน

ขณะที่สายฟ้ากับเพื่อนกำลังเดินมองหาที่นั่งอยู่ ๆ ก็มีคนเซเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเอง เขาอ้าแขนรับร่างนั้นไว้ตามสัญชาตญาณได้ทันก่อนที่ร่างนั้นจะล้มลงไปกองที่พื้นเขาก้มลงมองหน้าคนในอ้อมแขนจังหวะเดียวกับคนในอ้อมแขนเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาพอดี เขาจำหน้าได้ในทันที เธอนั่นเอง พร้อมกับได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอเป็นกลิ่นที่เขาคิดว่าหอมที่สุดเท่าที่เคยได้กลิ่นมาและเป็นกลิ่นที่ติดตรึงตาตรึงใจเขาตั้งแต่ครั้งที่เจอกันตอนนั้น

“ขอบคุณนะคะที่ช่วย” รรินพูดขึ้นทำลายความเงียบพร้อมกับผละตัวออกจากอ้อมแขนเขา ตอนนี้เธอไม่ได้ใส่แว่นอยู่อาจเป็นเพราะแว่นตาเธอตกลงไปอยู่ที่พื้นใต้เท้าของพายุ

“อืม”

“เห้ย ขอโทษนะที่เหยียบแว่นตาเธอ” พายุพูดขึ้นพร้อมกับยกเท้าออกจากแว่นแล้วก้มลงหยิบแว่นตาที่แตกแล้วยื่นกลับให้เธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบยิ้ม ๆ พร้อมกับหยิบแว่นที่พายุส่งคืนมาใส่ มองจากสภาพแล้วคงซ่อมไม่ได้แล้วเพราะว่าเลนส์มันแตกทั้งสองข้าง

“นี่ ๆ เอาเบอร์เธอมาเดี๋ยวฉันจะชดใช้ค่าแว่นตาให้ ฉันเป็นคนเหยียบเดี๋ยวฉันรับผิดชอบเอง”

“ไม่ต้องรับผิดชอบหรอกค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุ พี่เองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะเหยียบมัน”

“เอาเบอร์มา” สายฟ้าพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้า เธอทำหน้างงงงพร้อมกับเงยหน้ามองเขาด้วยหน้าตาที่แสดงออกว่ากำลังสงสัย

“ไม่เป็น...”

“เบอร์!!!” รรินพูดยังไม่ทันจบเขาก็พูดขัดขึ้นเสียงดุ ๆ เธอเลยจำใจต้องรับโทรศัพท์เขามากดเบอร์โทรของตัวเองลงไปแล้วส่งคืนให้เขา

“แค่นี้” เขาพูดจบก็เดินจากไปพร้อมกับเพื่อนทันที ทิ้งให้เธอยืนงงมองเขาเดินจากไป

หลังจากซื้อน้ำเสร็จแล้วรรินก็เดินกลับมาที่โต๊ะเพื่อนั่งรอวิวที่กำลังเดินถือจานข้าวกลับมาพอดี

“เกิดอะไรขึ้นริน เมื่อกี้วิวเห็นใครทำอะไรแก” วิวถามพร้อมกับนั่งลงวางจานข้าวและเริ่มลงมือทานข้าวพร้อมถามไปด้วย

“เปล่า แค่มีคนชนรินล้มไปชนกับผู้ชายคนหนึ่งและบังเอิญแว่นตกจนโดนเพื่อนเขาเหยียบแว่นตารินพังน่ะ”

“อ้าว!!! แบบนี้แกจะมองเห็นเหรอ”

“ไม่เป็นไรมันไม่ใช่แว่นสายตาน่ะ รินสายตาปกติดีไม่ได้สั้นอะไร”

“อ้าว!!! แล้วใส่ไว้ทำไม”

“ใส่เอาไว้เฉย ๆ” เธอตอบยิ้ม ๆ พร้อมกับถอดแว่นที่แตกออก ทำให้วิวที่มองหน้ารรินที่ถอดแว่นตาออกแล้วถึงกับร้องขึ้นเสียงดัง

“เห้ยยย แกโคตร...” รรินรีบเอามือปิดปากวิวที่ร้องเสียงดังก่อนที่จะพูดจบ จนทำให้คนรอบ ๆ ข้างหันมามองแค่แว๊บเดียวก็เลิกสนใจ

“จะเสียงดังทำไม รินจะปล่อยมือแล้วนะ” วิวพยักหน้า ก่อนจะเธอปล่อยมือออกจากปากวิว

“ริน แกโคตรสวยเลยแล้วใส่แว่นทำไมในเมื่อไม่ได้สายตาสั้น ไหนจะการแต่งตัวเชย ๆ แบบป้าเรียกพี่ของแกอีกเนี่ย”

“รินไม่ชอบเป็นจุดเด่น”

“นี่ถ้าแกไม่ได้ใส่แว่นนะวิวว่าแกได้เข้าประกวดดาวมหาลัยแน่ ๆ”

“แบบนี้ไงถึงได้ใส่แว่น เพราะไม่อยากทำอะไรแบบนี้”

“อืม วิวเข้าใจแหละ” หลังจากนั้นทั้งสองก็หันมาสนใจข้าวในจานแทน เมื่อกินเสร็จก็พากันไปนั่งที่โต๊ะเพื่อรอเวลาเข้าเรียนต่อในช่วงบ่าย

สายฟ้าและเพื่อนที่เดินแยกตัวออกมาจากรรินแล้ว กายก็พูดขึ้นมาทันทีด้วยความสวยของรรินนั้นถูกอกถูกใจเขาอย่างมาก

“เชี้ยยย คนอะไรวะโคตรสวย ตอนใส่แว่นดูธรรมดาแต่พอไม่ใส่แว่น แม่งนางฟ้าชัด ๆ คนนี้กูจองกูจะจีบ”

พลั๊วะ สายฟ้าตบหัวแล้วมองหน้ากายด้วยสายตาไม่พอใจกับคำพูดอีกอีกฝ่าย พอโดนตบหัวกายก็โวยวายออกมาเสียงดัง

“มึงตบหัวกูทำไมวะ ไอ้ห่าสายฟ้า”

“หวงด้วยไอ้สัสส” พายุที่สังเกตเห็นอาการของสายฟ้าก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดออกมา

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ/ฮ่า ๆ ๆ ๆ” พวกเพื่อนทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างรู้ความหมายแล้วหัวเราะออกมาพร้อมกันเสียงดัง

“ดูท่าไอ้สายฟ้าจะเจอของถูกใจ”

“รู้จักกันเหรอวะ”

“เคยเจอ”

“ที่ไหน ยังไง เล่ามาเลยมึง”

“เสือก” เพื่อนทั้งสองยังเซ้าซี้ถามเรื่องราวจากสายฟ้าไม่หยุด จนเขารำคาญต้องเดินหนีไปหาที่นั่งเพื่อกินข้าวก่อนจะไปเรียนต่อในช่วงบ่าย

สายฟ้าที่กำลังใช้ความคิดเรื่องหญิงสาวอยู่ เรียนอยู่คณะแพทย์นี่เองถึงว่าไม่เคยเจอเธอเลย แต่หลังจากนี้เราจะได้เจอกันบ่อยขึ้น เขาจะไม่ปล่อยเธอไปแน่นอน คนนี้ต้องเป็นของเขาเท่านั้นคนอื่นอย่ายุ่ง แล้วเจอกันนะสาวน้อย