06 ครั้งที่สาม

ปัง!

เสียงปิดประตูรถตามแรงอารมณ์ของเจ้าหล่อนทำเอาคุณสูดหายใจเข้าแรง ๆ มือหนากำพวงมาลัยแน่นพยายามอย่างมากที่จะข่มอารมณ์ไว้ไม่ให้ลงไปบีบคอเธอ

กล้าดียังไงมาทำนิสัยหยาบ ๆ กับรถที่แสนรักของเขา อย่าหวังว่าหล่อนจะมีโอกาสได้ขึ้นมาอีก

               “เฮ้อออ น่ารำคาญ” คุณขับรถออกจากซอยบ้านของมิลค์ไม่นาน ก็มีสายเรียกเข้าผ่านโปรแกรมแชต เขาเหลือบสายตาไปดูก็เห็นว่าเป็นการโทรเข้าของกลุ่มพี่น้องจึงกดรับ

Khลูกรักพระเจ้า (3)

Khanin {ไอ่คุณ เรียนเสร็จแล้วรีบเข้ามาร้านหน่อยนะ}

Khun “กำลังไปครับเฮีย”

Khanin {มึงด้วยไอ่เณศ อย่าเนียน}

Khanes [โธ่เฮีย วันนี้ผมมีนัดแล้ว]

Khanin {แล้วแต่มึงนะ แต่ถ้าไม่มากูจะบอกพ่อให้เอามึงไปช่วยงานที่จีนช่วงปิดเทอม}

Khanes [อีกสิบนาทีผมก็น่าจะถึงแล้วเฮีย]

Khanin {เฮ้อ มึงนี่น๊าาา เอ้อคุณ วันนี้มีสัมภาษณ์การ์ดด้วย มึงลองทดสอบด้วยตัวเองก็ดีนะ}

Khun “ได้เฮีย แต่ถ้าไม่ผ่านสักคน อย่าว่าผมใจร้ายนะ”

Khanes [มึงก็เบามือบ้าง แค่การ์ดคุมผับไอ้สัด ไม่ได้คัดหน่วยสวาท]

Khun “หรือมึงจะคัดเอง”

Khanes [เฮียณินอย่าเพิ่งเก็บใบสมัครนะ ผมว่าน่าจะยังต้องใช้อยู่]

Khun “แค่นี้ก่อนนะเฮีย ผมขับรถอยู่ กดวางให้ด้วยนะ”

คุณ เหวินกดเปิดเพลงที่เขาฟังมาตลอดทั้งวันหลังจากที่ได้ยินมันครั้งแรกเมื่อเช้า ตอนที่เขาเปิดวิทยุฟังมาด้วยระหว่างขับรถ แต่เขาไม่ได้ฟังตั้งแต่เริ่มเพลงจึงไม่รู้ว่าเพลงนี้ชื่อเพลงอะไร

เขาพยายามหาชื่อเพลงมาตลอดช่วงเช้า แต่เขาจำได้เพียงทำนองกับเนื้อเพลงที่แปลมาแล้วจากในหัวเขาว่าคนตรงหน้าดูสวยมาก และเขามองเห็นความรักส่องสว่างในแววตาคู่นั้น

พยายามแล้วที่จะค้นหาจากเนื้อเพลงเท่าที่จำได้ แต่เขาคงเรียบเรียงมันไม่ถูกจึงหาไม่เจอสักที

เขาเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการหาเพลงนี้จนคเณศและเขตแดนทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากถาม คุณจึงฮัมทำนองเพลงให้ทั้งสองฟัง แล้วก็เป็นเขตแดนที่ไขข้อข้องใจให้เขาได้

สมกับที่เป็นนักร้องประจำของผับเฮียกูจริง ๆ

ทว่าพอถูกเพื่อนถามว่าไปได้ยินเพลงเก่าขนาดนี้มาจากที่ไหน คุณก็ตอบไปแค่ว่าได้ยินมาจากวิทยุ แต่พอเพื่อนถามว่าทำไมถึงชอบเพลงนี้ เพราะมันเก่ามากและไม่ใช่แนวเพลงที่เขาชอบเลย คุณก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง

ครั้นจะให้เขาตอบไปตามตรงว่าได้ยินแล้วทำให้คิดถึงคนในฝันเมื่อคืนตอนที่กำลังเอากันก็จะยังไง ๆ อยู่

ชีวิตปกติของคุณ เหวินไม่ใช่คนที่นอนหลับฝันจริงจังอะไรขนาดนี้ เรียกว่าหลับสนิทดีทุกคืนแทบไม่เคยจะฝันเลย แต่พอได้ฝันกับเขาสักที ก็ดันฝันว่ากำลังเอาอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าสวยกว่าผู้หญิงทั้งหมดที่เขาเคยเจอ

รอยยิ้มหวานจนเขาอดใจไม่ไหวขโมยจูบอยู่หลายครั้งตอนที่พักยกกันอยู่ ไหนจะสองแก้มนิ่มที่แดงก่ำด้วยไฟราคะตอนที่กำลังหลอมละลายพวกเขาเข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน

ดวงตาสุกสกาวแวววาวราวกับลูกกวางน้อยไหวระริกยามที่จ้องมองคุณตอนที่กำลังโยกเข้าสุดออกสุด

คุณเคยมีเซ็กส์มาบ้างก็จริง เคยลองมาหมดแล้วทั้งหญิงชาย ซึ่งมันก็เสียวเหมือน ๆ กัน ไม่ได้มีอะไรแตกต่างสำหรับเขา แต่ยังไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้คุณทั้งเสียวและมีความสุขไปพร้อมกันเหมือนอย่างคนในฝันเมื่อคืน

สุขมากจนเขาเสร็จไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบกระทั่งถึงเวลาที่ต้องตื่น เล่นเอาเขาเพลียอยู่เหมือนกัน

คุณจำหน้าของคนที่ทำให้เขามีความสุขเต็มอิ่มทั้งคืนได้ดี เพราะเขาแทบไม่เอาสายตาเหลือบไปมองใครเลยหลังจากตื่น กระทั่งตอนที่ดึงตัวไอ้คนที่ชนเขาในโรงอาหารมามองชัด ๆ

“กลิ่นดินคือชื่อของคนในฝัน ส่วนนาย เพื่อนนายเรียกนายว่าดิน เห้อออ จะใช่ดินเดียวกับคนในฝันเมื่อคืนหรือเปล่านะ” เขาคิดถึงท่าทางยียวนกวนประสาทกับคำพูดคำจาที่แสนจะกวนตีนนั่นแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา

“แล้วถ้านายคืนคนเดียวกันจริง ๆ ตอนอยู่บนเตียงนายตัวจริงจะเป็นแบบไหนกัน” ลึก ๆ ในใจคุณได้แต่ภาวนาให้เป็นเหมือนในฝันน่าจะดีกว่าแม้ว่ามันดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม

เขาเลี้ยวรถเข้าซอยถัดจากมหาวิทยาลัย ขับตรงไปอีกนิดก็จะถึงร้านของพี่ชายแล้ว ทว่าร่างสูงโปร่งตรงหน้าที่กำลังด้อม ๆ มอง ๆ เข้าไปในร้านของเขา คุณจำได้ดีแม้จะเห็นจากด้านหลัง

ก็นะ เขาได้สำรวจมาทั่วทั้งตัวแล้วนี่ในฝันเมื่อคืนนี้ พอคิดถึงตอนที่เขาใช้ปลายลิ้นลากเลียไปจนทั่วแผ่นหลังขาวเนียนนั่น คุณ เหวินก็แลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างลืมตัว

เขาชะลอความเร็วรถให้ช้าลง กดโทรออกหาลูกน้องที่อยู่ในร้านให้มาจับไอ้คนตัวขาวนั่นไปไว้ที่ห้องทำงาน ไม่ลืมที่จะกำชับว่าให้เบามือที่สุดห้ามมีแม้แต่รอยขีดข่วน ก่อนจะขับรถเข้าไปจอดในพื้นที่ส่วนตัว

ร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากรถคันหรูของตัวเอง แล้วตรงเข้าร้านจากทางด้านหลัง ทว่าเขานั่งรออยู่นานแต่ก็ไม่เห็นลูกน้องพาคนที่ต้องการเข้ามาสักที จึงเดินออกไปดู

               ที่หน้าร้านเขามีไทยมุงอยู่เต็มไปหมด ทั้งเด็กเสิร์ฟ คนในครัว สาวเชียร์เบียร์ หรือแม้แต่พวกการ์ดกำลังส่งเสียงเชียร์กลุ่มคนที่สู้กันอยู่

               คุณ เหวินแหวกฝูงกองเชียร์เข้าไปเห็นลูกน้องของเขาสี่ห้าคนกำลังสู้อยู่กับคนที่เขาสั่งให้พาตัวเข้าไปแบบไร้รอยขีดข่วน “พวกมึงกำลังทำอะไร”

สภาพลูกน้องของคุณดูยับเยินไม่น้อย ต่างจากดินที่ยังยืนหล่อเท่แต่หน้าสวยอยู่ตรงกลาง ท่าทีสบาย ๆ แบบนั้นทำเอาคุณ เหวินประหลาดใจไม่น้อย

“นาย แฮ่ก” คนของเขาเดินตัวงอเอามือกุมท้องไว้เข้ามาหยุดอยู่ต่อหน้า “ขอโทษครับนาย แฮ่ก ๆ แต่น้องเขา...”

“ไม่เป็นไร ไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง” คุณยกมือห้ามลุกน้องไว้ไม่ให้พูดต่อ ดูท่าคงจะโดนมาหนักถึงได้เดินตัวงอขนาดนั้น

กลิ่นดินไล่สายตามองตามไอ้คนที่เพิ่งสู้กับตัวเองคนล่าสุดไป คิ้วขมวดมุ่นทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร “ไอ้คุณ!” ก็แล้วใครมันจะไปคิดว่าจะได้มาเจอกันอีกกับไอ้คนในฝันเป็นครั้งที่สามภายในวันเดียวกัน

กูจะต้องเป็นคนดวงซวยขนาดไหนวะ?

“มึงเรียกใครว่าไอ้วะ” ลูกน้องคนหนึ่งโพล่งขึ้นมา ทำท่าจะตรงเข้าใส่กลิ่นดิน

คุณหันไปมองหน้าลูกน้องที่เรียกดินว่ามึงทันทีเช่นกัน สายตาวาวโรจน์ของเขาทำเอาลูกน้องรีบก้มหน้าหนีความผิด ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าผิดอะไร

“ไม่มีงานทำกันหรือไง ถึงได้มามุงกันอยู่ตรงนี้” น้ำเสียงเข้มดุทว่าทรงอำนาจของเจ้าของร้านที่เดินตามน้องชายตัวเองออกมา เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวไทยมุงทั้งหลายก็หายไปราวกับไม่เคยมี

“เป็นอะไรหรือเปล่า” คุณเดินเข้าไปหาดิน จับต้นแขนสองข้างไว้แน่น พลิกตัวเขาซ้ายทีขวาทีตรวจดูให้แน่ใจ น้ำเสียงที่ใช้เป็นช่องเสียงที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน

“เสือก” กลิ่นดินบิดแขนสองข้างออก ผลักอกแกร่งคนตรงหน้าแรง ๆ ดีว่าคณินยืนอยู่ด้านหลังจึงรับเอาตัวน้องชายไว้

ปกติแล้วน้องชายของคณิณคนนี้ไม่ใช่คนที่จะมาห่วงใยอะไรใครนัก ขนาดเขาที่เป็นพี่ชายแท้ ๆ แถมสู้ไม่เป็นอย่างน้อยชายสองคน ตอนที่โดนลอบทำร้ายมามันยังไม่เคยถามสักคำ

พอเห็นท่าทางห่วงใยเหลือเกินของน้องชายเมื่อกี้ เขาจึงคิดว่ายังไม่ควรเข้าไปยุ่งน่าจะดีกว่า

“เอ้า ไอ้เด็กนี่ กูมาช่วยมึงนะ” คุณ เหวินเปลี่ยนน้ำเสียงเข้มขึ้นทันที

“ใครขอร้องมึงไม่ทราบ อีกอย่างนะ มึงไม่ได้ช่วยกู แต่มึงกำลังทำให้กูเสียงาน” กลิ่นดินโวยให้คนหน้าหล่อตรงหน้า