05 ร้อยแปดสิบปัดเศษ

ทว่าพอได้เห็นหน้าก็เผลออุทานคำพูดติดปากออกมาอีก “เหี้ย!” เขารีบปิดหน้าจอมือถือแล้วเก็บลงกระเป๋ากางเกงไป “มึง... ใครให้มึงแอบดูแชตกู”

“มึงด่ากูเหี้ยอีกแล้วนะ” คุณ เหวินไล่สายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า “เตี้ยอย่างมึง กูไม่เห็นต้องแอบเลย ยืนเฉย ๆ ก็เห็นแล้วปะ”

“แม่งคำก็เด็กสองคำก็เตี้ย กูก็สูงตั้งร้อยแปดสิบเหอะ” แม้ว่าเพื่อนของดินมักจะบอกว่าเขาปัดเศษเอาก็เถอะ

คุณไล่สายตามองสำรวจตั้งหัวจรดเท้า “เอาสิมึงอะ”

มึงก็เอากับเขาด้วยเหรอ

ถึงจะเป็นเรื่องที่ถูกล้อแบบนี้มาจนชิน แต่กับคนคนนี้กลิ่นดินไม่อยากชินเอาเสียเลย “ถึงยังไงแบบกูก็ไม่เรียกว่าเตี้ย มึงสูงเป็นเปรตเองต่างหาก ไอ้คุณ ไอ้ขี้เสือก”

“ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว สรุปมึงรู้ชื่อกูใช่ปะ มึงรู้ได้ไง?” แต่ไหนแต่ไรมาคนทั่วไปมักจะเรียกเขาว่าเหวินที่เป็นนามสกุล และเขาก็ขี้เกียจแก้จึงใช้ชื่อนี้มาตลอด

หลังจากนั้นเขาก็ให้ทุกคนเรียกเขาว่าเหวิน มีแค่คนในครอบครัวกับเพื่อนสนิทอย่างไอ้เขตเท่านั้นที่เขาจะยอมให้เรียกชื่อได้

“ชื่อมึงเป็นความลับมากเลยเหรอ ถึงรู้ไม่ได้อะ” ดินหันหน้ากลับมา เขยิบเข้าไปใกล้ขึ้นอีก เงยหน้าขึ้นสบตากับคุณอย่างท้าทาย “ทำไงดีล่ะ กูรู้แล้วด้วยสิ ต้องฆ่ากูปิดปากมั้ย”

“กูถามมึงดี ๆ นะ” คุณกัดฟันพูดช้า ๆ อย่างข่มใจ บอกให้รู้ว่าตอนนี้เขาเริ่มจะหมดความอดทนแล้ว

ปกติแล้วคุณไม่ใช่คนชอบต่อล้อต่อเถียงกับใครให้มากความ เรียกว่าไม่คุยกับใครเลยก็ได้ถ้าไม่จำเป็น แต่กับคนตรงหน้านี้กลับต่างออกไป

“แต่ กู ไม่ อยาก ตอบ ดี ๆ มีไรปะ” กลิ่นดินเองก็ตอบกลับเขาทีละคำช้า ๆ บวกกับสีหน้าท่าทางที่แสนจะกวนตีน

“กูเป็นรุ่นพี่มึงนะ” คุณเค้นเสียงเข้มดุใส่คนตรงหน้า จับเนกไทประจำตัวเด็กปีหนึ่งเอาไว้ ออกแรงดึงให้หน้าดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก

ระยะห่างแบบนี้ถ้าเป็นสาววายมาเห็นคงสวมรอยเป็นผีผลักให้ปากชนกันไปแล้ว

กลิ่นดินยกสองมือขึ้นจับมือแกร่งไว้ ค่อย ๆ หยิบนิ้วมือหนาออกทีละนิ้วอย่างใจเย็น “มึงปีสอง กูปีหนึ่ง หึ... โทษทีว่ะ พอดีกูไม่ได้เคารพคนที่อายุหรือชั้นปี” เขาขยับเนกไทให้เข้าที่ เมื่อสามารถแกะออกจากมือคุณมาได้แล้ว

สายตาคมมองจ้องไปที่ใบหน้าสวยตรงหน้า ท่าทางกวนตีน กับปากอวบอิ่มที่พ่นแต่คำอวดดีออกมากำลังเย้ยหยันเขาในตอนนี้ เห็นแล้วมันน่านัก

ทว่าจู่ ๆ เสียงหวานหูก็ดังแทรกผ่านอากาศมาเรียกพวกเขาเอาไว้ก่อนที่สงครามจะเกิด

“พี่เหวินคะ” มิลค์ / “พี่ดิน” กลิ่นฝน

สองสาวที่ปกติก็ไม่ค่อยถูกกันอยู่แล้ว พอพูดขึ้นมาพร้อมกัน ก็หันหน้ามาสบตากัน ก่อนจะสะบัดหน้าเชิดใส่แล้วเดินไปหาผู้ชายของตัวเอง

“พี่เหวิน รอมิลค์นานไหมคะ” มิลค์เดินไปเกาะแขนคุณเอาไว้ ดันอกอวบ ๆ ถูไถกับท่อนแขนแกร่ง

“พี่ดินขาาา รอฝนนานไหมคะ” กลิ่นฝนพอเห็นมิลค์อ้อนผู้ชายที่มารับก็นึกหมั่นไส้ตั้งใจทำใส่บ้าง เดินไปเกาะแขนดินเอาไว้แล้วเอาหน้าซุกบ่าแกร่ง ช้อนสายตาหวานขึ้นมองอย่างออดอ้อน

“สำหรับฝนเนี่ย ให้พี่รอนานแค่ไหนก็ได้ค่ะ จุ๊บ” กลิ่นดินลูบหัวสวยเบา ๆ แล้วจุ๊บไปหนึ่งทีที่หน้าผากมน เหลือบสายตามองไปที่คุณ ยักคิ้วให้อย่างท้าทาย

“เด็กน้อยว่ะ” คุณเบะปากใส่ดินก่อนจะหันมาคุยกับมิลค์ “ไปเถอะค่ะ” เขาโอบเอวบางพาหญิงสาวเดินออกไป ไม่วายหันมายกยิ้มมุมปากให้คนหล่อหน้าสวยที่ยืนคิ้วขมวดจ้องเขาตาเขม็ง

คุณเห็นว่ากลิ่นดินขยับปากมุบมิบ ๆ เหมือนกำลังด่าทอเขาอยู่ แต่น่าเสียดายที่เขาเดินมาไกลจนไม่ได้ยินแล้ว

               หลังจากที่แยกตัวออกมาจากกลิ่นดินกับผู้หญิงของมันแล้ว คุณ เหวินก็ตรงไปที่รถเพื่อพามิลค์กลับไปส่งที่บ้านตามคำขอของพ่อเธอ ที่เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทครอบครัวเขา

               เขารู้ว่าคุณลุงพิศาลเจตนาอยากจับคู่ใครสักคนในบรรดาสามพี่น้องให้กับลูกสาวคนเดียวของตัวเอง ก่อนหน้านี้ก็มักจะพามิลค์ไปออกงานกับคณินบ่อย ๆ

แต่ด้วยช่วงวัยที่ดูจะห่างกันและดูเหมือนคณินจะไม่เล่นด้วย พอลูกสาวถึงวัยเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยและได้เรียนที่เดียวกับคุณและคเณศ พิศาลก็เบนเข็มมาที่พวกเขาสองคนทันที

เมื่อวานคุณเห็นมิลค์ส่งข้อความหาคเณศเยอะมาก เขาเองก็ได้อ่านทุกข้อความ มีมาหมดทั้งออดอ้อน อ่อย กระทั่งรูปของเธอที่แสนจะยั่วเย

อย่างรูปล่าสุดที่เธอส่งมาเมื่อคืน เป็นรูปเนินอกตู้มขาวอวบที่หัวนมแทบจะโผล่พ้นปมผ้าขนหนูที่รัดรึงเอาไว้กับข้อความของเธอที่บอกว่าเพิ่งออกมาจากห้องน้ำทั้งที่ไม่มีใครถาม

โชคดีแค่ไหนที่เจ้าหล่อนไม่มีช่องทางติดต่อของเขา

ปกติคุณจะไม่แจกเบอร์ ไม่ให้คอนแทคกับใครง่าย ๆ ถ้าจำเป็นต้องให้จริง ๆ คุณจะให้ช่องทางติดต่อของกล้าซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของเขาเอง

เรียกว่านอกจากพ่อแม่พี่น้องเพื่อนสนิทอย่างเขตแดนและกล้าก็ไม่มีใครมีแล้ว

ส่วนวันนี้ที่คุณต้องเป็นคนมารับ เพราะพิศาลโทรหาคณินพี่ชายของพวกเขาว่าขอให้ใครไปส่งมิลค์ให้หน่อย อ้างว่ารถของที่บ้านไม่ว่างเลย ส่วนรถของมิลค์เห็นว่าเสียจอดอยู่ที่มหาวิทยาลัยนี่แหละ

คเณศน้องชายเขายืนกระต่ายขาเดียว หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่มา เขาเหลือบสายตาไปเห็นหนุ่มหน้าสวยปากจัดที่เถียงกับเขาเมื่อกี้กำลังเดินไปทางคณะมนุษยศาสตร์พอดีจึงจำยอมรับหน้าที่นี้เอง

ตลอดทางคุณไม่พูดกับผู้หญิงด้านข้างเลย หน้าเขามองตรงไปยังถนนด้านหน้าไม่มีวอกแวกแม้แต่น้อย ปล่อยคนด้านข้างเจื้อยแจ้วเป็นนกแก้วนกขุนทองไปคนเดียว

“พี่เหวินทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนนะคะ วันนี้คุณแม่มิลค์ลงมือทำกับข้าวด้วยตัวเองเลย” มิลค์ตัดสินใจออกปากชวน เมื่อรถเลี้ยวเข้าซอยบ้านแล้ว

               “ไม่เป็นไรครับ ผมยังมีงานที่ต้องไปทำอีก” น้ำเสียงเรียบนิ่งปฏิเสธทันที ไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าเธอสักนิด

               “งานที่ผับพี่ณินเหรอคะ”

               “ครับ”

“มิลค์อยากไปบ้างจังเลยค่ะ ยังไม่เคยไปเที่ยวแบบนี้เลย คุณพ่อคุณแม่มิลค์ท่านเป็นห่วงเลยไม่ค่อยให้ออกไปไหนน่ะค่ะ แต่ถ้าเป็นพี่เหวินพาไป ไม่แน่ว่า...”

               “อย่าเลยครับ ผมว่าสถานที่แบบนั้นไม่เหมาะกับลุ๊คเรียบร้อยแบบตอนนี้ของคุณมิลค์หรอกครับ”

               “ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะพี่เหวิน ถ้าไปกับพี่เหวิน มิลค์ว่า...”

               “ผมไม่มีเวลาดูแลหรอกครับ”

               “อ้อ ค่ะ งั้นเอาไว้วันหลังมิลค์จะลองไปกับเพื่อนดูนะคะ” หล่อนล้วงมือไปหยิบมือถือในกระเป๋า “มิลค์ขอเบอร์กับไลน์พี่เหวินไว้ได้มั้ยคะ เผื่อว่า...”

               “ถึงแล้วครับ อ้อ รถของคุณมิลค์ผมให้ช่างที่อู่เพื่อนมาดูให้แล้วนะครับ เห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรแค่มีคนมาปล่อยลมยางแค่นั้น ตอนนี้กำลังเอามาส่งที่บ้านให้แล้วด้วย พรุ่งนี้คุณมิลค์ก็ขับรถไปเองได้แล้วนะครับ”

               ตอนท้ายคุณเหลือบสายตาเข้มดุ สีหน้าท่าทางติดจะรำคาญมองไปยังหญิงสาวด้านข้าง

แม้เขาจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ประโยคเมื่อกี๊กับสายตาดุ ๆ ตอนนี้มิลค์เองก็ไม่กล้าที่จะยื้อต่อ “อ่อ อ๋อค่ะ ขอบคุณพี่เหวินมากนะคะที่มาส่ง” เธอตอบเขาทั้งน้ำเสียงติดจะไม่พอใจอย่างห้ามไม่อยู่

มิลค์เป็นลูกสาวคนเดียวที่ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ เธอเป็นคนที่ใครต่างก็ให้ความสนใจมาตลอดตั้งแต่เด็ก แม้แต่คณินพี่ชายของคุณก็ยังให้เกียรติเธอกว่านี้

นี่แทบจะเป็นผู้ชายคนแรกที่ปฏิเสธเธอแบบไม่แม้แต่จะรักษาหน้า รักษาน้ำใจกัน

               “ไม่เป็นไรครับ ขอตัวนะครับ” คุณเอ่ยอีกครั้งเมื่อหญิงสาวยังไม่ยอมลงจากรถ เขาพยักเพยิดหน้าให้เธอไปที่ประตูรถ เธอถอนหายใจแรงก่อนจะเปิดประตูลงไป