07 จุดอ่อนอยู่ที่ติ่งหู

หัวคิ้วของคุณขมวดเข้าหากันทันที “เสียงาน มึงหมายความว่าไง”

“ก็กูจะมาสมัครเป็นการ์ดคุมผับที่นี่ กำลังโชว์ฝีมือให้พวกพี่ ๆ เขาดูอยู่ แล้วจู่ ๆ มึงก็เข้ามาขวางเนี่ย แม่งเหนื่อยฟรีเลยกู” ดินบ่นไปพลางเอาสองมือขึ้นมาปัดกันก่อนจะปัดตามเสื้อผ้าตรงจุดที่คิดว่าน่าจะมีเปื้อนบ้าง

เขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่าหลังจากสัมภาษณ์เสร็จเขาจะใส่ชุดนี้ฉลองวันเกิดต่อที่ร้านนี้เลย

“รู้จักเหรอคุณ” คณินออกปากถามน้องชายที่เอาแต่ยืนทำหน้ายุ่งเพราะหงุดหงิดแต่กลับทำอะไรไม่ได้

“รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยน่ะเฮีย” คุณตอบ

“แค่นั้นเหรอ” คณิณเลิกคิ้วสูง

คำถามสั้น ๆ ของพี่ชายเรียกความสนใจจากสายตาของคุณได้ หลังจากที่เขาเอาแต่จดจ้องอยู่กับกลิ่นดินตลอด ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “แล้วจะให้แค่ไหนอะเฮีย ถามไรเนี่ย”

“เอ้า ก็เห็นน้องเขาบอกว่ามาสมัครการ์ดไม่ใช่เหรอ ผ่านมั้ยล่ะ” คณิณถามย้ำ

“ไม่ผ่าน” คุณตอบทันทีโดยไม่คิด

“เห้ย ได้ไง มึงเห็นกูสู้แล้วเหรอ อีกอย่าง เมื่อกี้ลูกน้องมึงไม่มีใครเอากูลงเลยนะ” แม้จะตกใจที่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นน้องชายของเจ้าของร้าน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ดินกลัวเขา

“แต่มึงไม่มีทางเอากูลง” คุณเดินเข้าไปหาดินใกล้ ๆ ก้มหน้าลงให้พอดีกับหน้าของดิน “มึงกดกูไม่ได้หรอก”

“มึงอย่ามั่น” กลิ่นดินยื่นหน้าเข้าสู้

“เอางี้ ไม่ต้องสู้ให้ตายกันไปข้างหรอก แต่ถ้าน้องทำให้น้องชายพี่หัวเข่าแตะพื้นได้พี่ก็จะรับ” คณิณยื่นข้อเสนอให้

“คำไหนคำนั้น” ดินหันไปสบตากับเจ้าของร้าน

“คำไหนคำนั้น” คณิณพยักหน้า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

และแล้วลานจอดรถก็ถูกใช้เป็นสนามรบอีกครั้ง เสียงเชียร์ดังสนั่นหวั่นไหวด้วยฝีมือไทยมุงชุดเดิม พอได้ยินว่าเฮียเหวินจะสู้กับหนุ่มหล่อหน้าสวยที่เอาชนะการ์ดห้าคนก่อนหน้านี้ก็พากันวางงานในมือทันที

หลังจากหยั่งเชิงฝีมือกันมาสักพัก ดินรู้ในทันทีว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ ทั้งขนาดตัวมันที่สูงใหญ่กว่า

เขาสามารถต่อยคุณได้บ้างก็จริง แต่ดินรู้ดีว่าคุณยังไม่ได้ใช้ฝีมือและแรงทั้งหมดที่มี

แต่จะว่าไปเงื่อนไขของการสู้ครั้งนี้คือขอแค่ทำให้คุณเข่าแตะพื้นได้ก็พอ สมองอันปราดเปรื่องของดินก็คิดถึงคุณคนในฝันขึ้นมาทันที

ถ้าเป็นคนในฝันจุดอ่อนของมันจะอยู่ที่ติ่งหู ทุกครั้งที่เขาพ่นลมหายใจใส่ ใช้ปลายลิ้นเลีย หรือขบเม้มมันตอนที่กำลังคลอเคลียนัวเนียกัน คุณมักจะมือไม้อ่อนตัวอ่อนไปหมด เขาสามารถสั่งคุณได้ทุกอย่างดั่งใจคิด

ถึงจะไม่รู้ว่าสามารถใช้กับไอ้คุณตรงหน้าได้มั้ย แต่ดินก็คิดอย่างอื่นไม่ออกแล้ว ติ่งหูมันนี่แหละ

ดินพยายามต่อสู้แบบประชิดตัวให้ได้มากที่สุด เพื่อหาโอกาสเข้าใกล้ติ่งหูนั่น แต่ดูเหมือนว่าคุณจะเดาทางการต่อสู้ของเขาออกหมด ถึงได้ขัดแข้งขัดขาเขาได้ทุกท่าแบบนี้

พวกเขาหยุดพักยืนมองจ้องหน้ากันไม่วางตา คุณยกยิ้มมุมปากพร้อมทั้งยกคิ้วข้างเดียวส่งให้คู่ต่อสู้อย่างดิน ท่าทางยียวนกวนตีนแบบนั้นเรียกแรงฮึดจากดินได้ดีทีเดียว

“เอาว่ะ!” กลิ่นดินออกแรงวิ่งตรงเข้าหาคุณแบบไม่คิดจะหลบ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดด้วย

คุณเห็นท่าวิ่งเข้าใส่แบบไม่คิดจะสู้ก็ถึงกับเดาไม่ออกแล้วว่าดินจะทำอะไร เขาก้าวถอยหลังช้า ๆ เมื่อดินเริ่มเข้าใกล้ตัวเขามากขึ้นแต่ก็ไม่ทัน

“ฮึบ” กลิ่นดินกระโดดกอดร่างสูงตรงหน้าไว้แน่น

สองมือสองของคุณยกขึ้นกอดประคองหลังของกลิ่นดินไว้เพราะกลัวว่ามันจะตก สู้ไม่ได้ก็วิ่งมากอดเนี่ยนะ เขาแสยะยิ้มน้อย ๆ อย่างนึกเอ็นดู

ใครจะไปคิดละครับว่าคนที่ชอบบอกว่าตัวเองสูงร้อยแปดสิบจะวิ่งมากระโดดกอดแล้วเอาสองขาเกี่ยวเอวเขาไว้แบบนี้ ทว่าจู่ ๆ คุณก็รู้สึกว่าติ่งหูของเขามันร้อนวูบวาบ

“ดิ ดิน อืมมม ดินอย่า” เขาพยายามหดคอหนีแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะตอนนี้ไม่ใช่มีแค่ลมหายใจอุ่นร้อนแล้ว แต่ริมฝีปากของดินขบเม้มเอาติ่งหูเขาไปเรียบร้อยแล้ว “อื้อออ ดิน ปล่อยพี่”

“อู้ววววววววว” / “วิ้ดวิ้ววววว” / “อร๊ายยยยย”

เสียงเชียร์มวยก่อนนี้เปลี่ยนเป็นเสียงแซวแปลกประหลาดทันทีที่ได้ยินเสียงครางกระเส่าแม้จะแผ่วเบาของเจ้านาย สาว ๆ ทั้งหลายพากันกรี๊ดกร๊าดไม่หยุด

แต่กลิ่นดินไม่สนใจ เขาแลบลิ้นเลียที่ติ่งหูต่อเบา ๆ เมื่อเห็นว่าคุณเคลิ้มแล้ว ก่อนจะกระซิบให้ได้ยินกันสองคน ‘พี่คุณคุกเข่าลงสิครับ’

ดินเองก็ไม่คิดว่าจะได้ผล แต่ใครจะไปคิด จู่ ๆ คุณ เหวินก็คุกเข่าลงอย่างว่าง่ายแล้ววางเขาลงกับพื้น

“เย้ กูชนะแล้ว” ดินยกสองมือขึ้นเหนือหัว แลบลิ้นปริ้นตาใส่คุณ ก่อนจะหันไปหาคณินทั้งที่สองขายังคร่อมตักของคุณอยู่ “ผมผ่านแล้ว ผมได้งานแล้วใช่ไหมครับ”

“คำไหนคำนั้น พรุ่งนี้มาเริ่มงานได้เลย” คณินเดินเข้ามาใกล้ทั้งสอง ปากตอบกลิ่นดินแต่มือหนาตบบ่าปลอบน้องชายตัวเอง

เสียงหัวเราะชอบใจใหญ่ของพี่ชายรวมถึงเสียงซุบซิบกันของคนในร้านที่มุงดูอยู่เรียกสติของคุณกลับมาได้

“เฮีย” ทันทีที่เสียงเข้มดุของคุณดังขึ้น ทุกเสียงก็เงียบลงทันที “การ์ดคนนี้ผมขอนะ” เขาไม่รอฟังคำตอบด้วยซ้ำ ยกกลิ่นดินขึ้นท่าเดิมแล้วตรงไปที่ห้องทำงานตัวเองทันที

“ไอ้คุณ ปล่อย กูบอกให้ปล่อย” กลิ่นดินพยายามดิ้นลง แต่กลับถูกมือหนาของคุณตีก้นเขาแรง ๆ

“กูปล่อยแน่แต่เป็นที่เตียงนะ” คุณกระซิบชิดใบหู

“เห้ยเดี๋ยว ไอ้คุณ ปล่อย มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ” สองมือของกลิ่นดินรัวกำปั้นใส่บ่าแกร่งไม่หยุด

“ถ้ามึงยังไม่หยุดทุบกูจะกัดหัวนมมึง” เขาอ้าปากเตรียมงับทันทีหลังจากพูดจบ ดูเหมือนคำขู่ของเขาจะได้ผล

กลิ่นดินเอาสองมือของตัวเองมาปิดหัวนมทั้งสองข้างไว้ “มึงมันโรคจิต”

               คุณอุ้มดินไปพลางมองหน้าคนที่ปากด่าแต่สองแก้มกลับแดงปลั่ง เขาเอียงตัวหันหลังดันประตูให้กว้างพอที่ทั้งสองคนจะเข้าไปพร้อมกันได้ในสภาพนี้

“มึงจะปล่อยกูได้ยัง” กลิ่นดินออกปากถามทันทีที่เข้ามาอยู่ในห้องกันแล้ว แต่คุณกลับไม่มีทีท่าว่าจะวางเขาลง ขนาดว่าเขาออกปากถามก็แล้ว ก็ยังไม่สนใจ

คุณ เหวินพาคนในอ้อมแขนตรงไปวางลงบนโต๊ะทำงาน สองขาเรียวยังคร่อมตัวเขาซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้า มือของคุณวางบนต้นขาของกลิ่นดินออกแรงบีบเบา ๆ

“มึงพากูมานี่ทำไม แล้วนั่งท่าเหี้ยไรเนี่ย ขนลุก” กลิ่นดินพยายามหุบขาลง

“ท่านี้มึงเป็นคนนั่งก่อนเองนะ หัวมึงคิดเรื่องลามกอะดิ ถึงได้ขนลุก” คุณตอบ สายตาของเขาหลุบลงต่ำมองกลางหว่างขาคนตรงหน้า

อายก็อาย กลิ่นดินทำได้แค่เอามือปิดกลางเป้าไว้ “แล้วไง สรุปมึงพากูมานี่ทำไม”

“มึงรู้ได้ไง ว่าจุดอ่อนกูอยู่ที่ติ่งหู” คุณไม่ลีลาให้มากความ ออกปากถามทันที ลึก ๆ เขาหวังให้ดินรู้เรื่องนี้เพราะฝันเหมือนกัน

“อะไร” กลิ่นดินหลบสายตาเมื่อได้ยินคำถาม ใครจะไปคิดว่าไอ้คุณก็จะมีจุดอ่อนเดียวกันกับคนในฝันอีก

พอมาคิดดูดี ๆ แล้ว ตัวเขาเองเวลาที่โดนทำแบบนั้นก็อ่อนปวกเปียกเหมือนกันนั่นแหละ จะต่างกันหน่อยก็ตรงที่ไม่ได้เชื่องขนาดว่าสั่งให้ทำอะไรก็ทำแบบคุณก็แค่นั้น

“ก็ติ่งหูมันก็เป็นจุดอ่อนไหวของทุกคนไม่ใช่หรือไง ใครโดนแบบนั้นมันก็รู้สึกกันทั้งนั้น”

กลิ่นดินพูดไปหลบสายตาคมไป ก่อนจะหันกลับมาจ้องตาเขากลับเมื่อคิดว่าน่าจะเอาตัวรอดได้แล้ว “หรือว่ามึงมีจุดอ่อนอะไรที่มากกว่าคนอื่น”