เกือบหอบลูกหนีเพราะสามีไม่รัก[PWP]-Omegaverse

เกือบหอบลูกหนีเพราะสามีไม่รัก[PWP]-Omegaverse

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-03-25
โดย:  ระมุณณ์ มิโกะจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
10บท
986views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"เพราะเวลาจะนำพาความรักของสองเราให้มาบรรจบกัน" เพราะเห็นภรรยาเป็นของตาย จึงไม่เคยแสดงความรักมากมายที่มีต่อกันให้ได้รับรู้ กว่าจะรู้ตัวก็เกือบจะสายเกินไป แนะนำเรื่อง คนิน อัลฟ่าผู้เพียบพร้อม ทั้งหน้าตาและฐานะสมกับการเป็นอัลฟ่า แม้กระทั่งกลิ่นซินนามอนประจำตัวล้วนสร้างเสน่ห์ให้ใครต่อใครอยากเข้าหา ทว่าคนินรักและหวงภรรยามาก เสียแต่ไม่เคยแสดงออกแม้ว่าจะผูกพันธะแล้วก็ตาม หอมกรุ่น โอเมก้าหน้าหวานเจ้าของร้านกาแฟเล็ก ๆ เขารักและหวงแหนร้านกาแฟนี้มาก ทั้งที่มีสามีที่แสนจะรวย เพราะที่นี่คือความทรงจำที่สำคัญ ทำให้หอมกรุ่นยอมทะเลาะกับสามีเพื่อรักษาร้านกาแฟนี้ไว้ หอมกรุ่นเริ่มไม่เข้าใจและไม่อยากจะอดทนต่อไปเกือบตัดใจยอมปล่อยมือจากคนรักไป น้องเวลา เจ้าก้อนแป้งตัวน้อย ตัวแทนความรักของพ่อและแม่ แต่พ่อก็ไม่น่ารัก ไม่ค่อยจะมีเวลาให้น้องเวลากับแม่สักเท่าไร กว่าพ่อจะได้เห็นความน่ารักของน้องเวลา ก็เกือบจะไม่ทันกาลเสียแล้ว

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1

"Check out William Gavin on social media! The guy who swore he'd never get married just said he wants to tie the knot!"

I was in the middle of frantically applying scar cream on my stomach when my hand froze.

With trembling fingers, I quickly opened my feed.

Sure enough, William had posted just five words, "I want to get married."

And because of those five words, the group chat went wild.

"No way! Did Whitney Spencer actually manage to convince him to marry her? Don’t tell me she’s pregnant again and using it to force his hand?"

"God, that’s so shameless! I thought she was just devoted, but turns out she’s manipulative as hell!"

I read the messages with a self-deprecating smile.

Three years of humiliating persistence. No wonder no one respected me.

But I couldn’t care about their ridicule right now.

I just needed to know if William truly agreed to marry me this time.

I went straight from the hospital to the place where they were gathered.

After taking a deep breath, I smiled and pushed the door open.

The lively room fell silent in an instant.

William stubbed out his cigarette, lifted a hand, and smirked. "Come here."

My eyes instantly lit up. Had I waited long enough?

Just as I stepped forward, someone bumped into me from behind.

I steadied myself against the doorframe as the woman who had brushed past me walked straight to William’s side.

She had a delicate appearance.

William gently pulled her into his arms and introduced her to everyone. "This is Jennifer Ross, my fiancée. What are you all standing around for? Say hello."

At that moment, I froze. It felt like a bucket of ice water had been dumped over my head, leaving me utterly humiliated.

The room went dead silent for a beat.

Then, as people processed his words, they scrambled to greet her.

I was the only one left standing there like a fool.

How could this be happening?

Desperate, I pulled out an engagement ring and begged, "William, please don’t marry her. I’m begging you–"

Jennifer stared at me.

William let go of her and lazily tapped the table, smiling. "Alright."

He took the ring and, in the next second, tossed it straight out the window into the Hartwell River.

My heart stopped for a moment as we had designed that ring together.

Now, he discarded it without a second thought.

"Go fish it out, and I’ll marry you."

He said indifferently. It was as if he was making the most casual remark in the world.

One of his friends hesitated. "William, isn’t that a bit much?"

"Yeah, it’s the middle of winter. Asking her to jump into the river for a ring, it's basically impossible. What if–"

"Did I ask for your opinion?" William cut them off abruptly. He then turned to Jennifer. "How about a bet? Let’s see how long it takes her to find it."

Jennifer giggled and whispered something in his ear.

He chuckled, his arm wrapping around her as they laughed together.

Watching them, I felt an unbearable chill seep into my bones. My heart, once burning with passion, now laid in ruins.

Without hesitation, I dove into the river.

The December water was ice-cold. It felt like sharp needles against my skin.

A harsh, stinging sensation filled my throat.

The dark water below seemed like a gaping abyss, waiting to devour everything.

It was just like what had happened back then.

'William, I can’t hold on much longer.

'What else can I do? Marrying you has been my only wish in this life.'

Biting my tongue to stay conscious, I frantically searched the riverbed for the lost ring.

Eventually, exhaustion took over. My body went numb.

Someone pulled me out and threw a blanket over me.

I barely had the strength to hold it up.

Shivering, I dragged myself toward William.

He was kissing Jennifer on the couch.

It was a slow, lingering kiss filled with warmth and tenderness.

Even the onlookers seemed moved by it.

I sat there quietly.

It felt like an eternity passed before they finally parted.

With what little strength I had left, I held up the ring and whispered, "William, I did it."

He slapped my hand away, sneering. "Pathetic."

"Let’s end this, Whitney."

His voice was cold and filled with nothing but disgust.

Despite my frozen, trembling body, those words cut through me more deeply than any blade.

I looked at the man I once loved with everything I had. The man who now only wanted to be rid of me.

"William, we used to love each other so much. Why? Why can’t you just love me a little longer?"

My voice broke into a desperate plea.

But William abruptly stood, his voice like a whip. "Shut up! Don’t bring up the past again!

"You think you’re still the same Whitney from back then?" He smiled in cruel disdain. "Every time I see those scars on your stomach, I feel sick.

"They’re a constant reminder that a child died there. That you are beyond filthy."

Each word pierced deeper than the last.

Tears that mixed with the river water dripped from my hair.

I clutched the blanket, desperately trying to cover my stomach. My voice cracked. "William, no, it’s not like that–"
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
10
ตอนที่ 1
ตอนที่ 1หอมกรุ่นเจ้าของร้านกาแฟ ‘หอมกรุ่นกาแฟดอย’ ร้านกาแฟสุดรักสุดหวง ที่ถึงแม้ว่าทุกวันนี้หอมกรุ่นจะอยู่อย่างสุขสบายโดยไม่ต้องทำอะไร ทำหน้าที่เพียงเลี้ยงลูก และดูแลสามีอย่างดีก็เพียงพอแต่หอมกรุ่นไม่ใช่คนประเภทนั้น เขายังคงสนุกกับการได้ทำตัวเองให้มีค่ามากกว่าการเป็นภรรยาลับ ๆ และแม่ที่ดีของลูก เป็นภรรยาลับทั้งที่ทุกอย่างถูกต้อง ผูกพันธะเรียบร้อย แต่สามีกลับไม่เห็นความสำคัญที่จะต้องเปิดตัวเขาต่อสังคมร้านกาแฟของหอมกรุ่นปิดวันอาทิตย์วันเดียว เปิดตั้งแต่เช้าถึงสี่โมงเย็น ร้านอยู่ไม่ไกลจากบ้านเท่าไรนัก พอปิดร้านหอมกรุ่นก็ได้เวลาไปรับเจ้าก้อนแป้งตัวกลมที่เนิร์สเซอรีซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้าน“แม่มาแล้ว” น้องเวลาเจ้าก้อนแป้งตัวกลมวิ่งดุ๊กดิ๊ก มาหาจนขาแทบพันกัน พอถึงตัวแม่ที่คุกเข่าอ้าแขนรอก็โผเข้ากอดเต็มน้ำหนัก“หิวหรือยังครับ แม่เตรียมแซนด์วิชจิ๋วมาด้วยน้า”“หิวครับ” ตัวแสบพยักหน้าหงึก ๆเจ้าก้อนแป้งเดินเกี่ยวก้อยกับหอมกรุ่นไปยังรถซีดานคันเล็ก หอมกรุ่นไม่ชอบขับรถคันใหญ่ทำให้คนินผู้เป็นสามีหงุดหงิดแทบทุกครั้งที่เห็น‘มีสามีเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่โต แต่ขับแค่รถซีดานญี่ปุ่นคันนิดเดียว’น้องเวลารู
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2
ตอนที่ 2🔞🔥ร่างสูงใหญ่ของอัลฟ่าหนุ่มเริ่มขยับตัวอย่างเชื่องช้า แขนแกร่งปัดป่ายเหมือนควานหาบางสิ่งบนที่นอน แต่กลับว่างเปล่า คนินลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด วันนี้เป็นวันหยุดตั้งใจว่าจะนอนกอดภรรยาให้เต็มอิ่มเสียหน่อย แต่นี่อะไรหายไปตั้งแต่ตอนไหนกันคนินลุกจากที่นอนเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างหัวเสีย ใช้เวลาจัดการตัวเองไม่นานก็พาตัวเองออกจากห้องนอนลงมาข้างล่าง กวาดตามองหาคนที่เขารักทั้งสองแต่กลับไม่เจอฟีโรโมนเข้มข้นกดข่มแม่บ้านเบต้าจนตัวสั่น“หายไปไหนกันหมด”“ไปร้านค่ะ” แม่บ้านเบต้าก้มหน้าตอบด้วยความหวาดกลัว“คุณหอมกรุ่นทำอาหารเช้าเตรียมไว้ให้ก่อนออกไปแล้วค่ะ” แม่บ้านยังคงก้มหน้าพูดไม่กล้าสบตาแทนที่จะกินอาหารเช้าที่ภรรยาเตรียมไว้ให้ แต่คนินกลับหุนหันออกไปที่รถยุโรปคันหรูและขับออกไปอย่างรวดเร็ว⌛️⏳⌛️⏳⌛️“คุณนิน” หอมกรุ่นส่งเสียงทักทายคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่โดยที่ไม่ได้เงยขึ้นมอง แต่เพราะกลิ่นฟีโรโมนที่กำลังกดข่มกันจึงทำให้เจ้าของร้านร่างบางสบตาด้วยสายตาสั่นไหว ลมหายใจเริ่มติดขัด“แง...ฮึก...พ่อครับ” น้องเวลาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เด็ก กำลังนั่งดื่มนมต้องสำลัก และร้องไห้ดังลั่นเพราะโดนแรงกดข่ม
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3
ตอนที่ 3🔞🔥“พรุ่งนี้ร้านปิดใช่มั้ย”“ครับ”“อยากไปไหนหรือเปล่า”“รอถามน้องเวลาตอนตื่นดีกว่าครับ รายนั้นน่าจะดีใจ” สายตาทั้งสองมองไปยังเจ้าก้อนแป้งที่ยังหลับสนิทเพราะฟีโรโมนของพ่อ“กรุ่นลงไปเตรียมเก็บร้านก่อนดีกว่า”แทนที่จะปล่อยให้ภรรยาลุกไปทำงาน แต่คนินกลับกระชับกอดแน่นขึ้น“ปล่อยกรุ่นก่อนนะครับ” มือเรียวพยายามแกะแขนแกร่งออกจากเอวบาง “จะได้กลับบ้านกันไงครับ”“พ่อ...แม่...” เสียงตัวแสบงัวเงียลุกขึ้นนั่ง พอเห็นพ่อกับแม่นั่งกอดกันก็ยิ้มแฉ่ง รีบพาร่างกลมป้อมของตัวเองลุกไปหา“หิวหรือยังครับ” น้ำเสียงอ่อนโยนของหอมกรุ่นมีให้ลูกชายและสามีเสมอ“ยังครับ” เจ้าก้อนแป้งพยายามปีนขึ้นไปนั่งบนตักหอมกรุ่นที่กำลังนั่งตักพ่ออีกทีหนึ่ง“ถ้างั้นเวลาอยู่กับพ่อก่อนนะครับ แม่ลงไปทำงานแป๊บนึงแล้วเราจะได้กลับบ้านกัน” เจ้าก้อนแป้งถูกยกขึ้นให้นั่งบนตักพ่อแทนคุณแม่ร่างบางหอมกรุ่นใช้เวลาไม่นานก็จัดการเก็บร้านเรียบร้อย วันนี้เหมือนลูกค้าจะรู้ เลยเปิดทางให้ครอบครัวของเขาได้อยู่ด้วยกัน ถึงแม้ว่าตอนแรกอาจจะดูไม่ราบรื่นก็ตาม“กรุ่นเอารถไว้ที่นี่แหละ วันจันทร์ผมมาส่ง”หอมกรุ่นเองก็ไม่อยากจะอะไรมากมาย เดินตามคนินกับน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4
ตอนที่ 4“กรุ่น” หอมกรุ่นค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นตามเสียงทุ้มข้างหู“ลุกไหวมั้ย”“อื้ม...ไหว” เสียงแหบพร่าแต่ยังคงความหวานตอบกลับสามีที่ยังกอดเขาอยู่“กรุ่นไปปลุกลูกก่อน” หอมกรุ่นจำต้องลุกขึ้นจากไออุ่นที่นานทีถึงจะได้รับ“คุณนินก็เตรียมตัวเลยนะ”⌛️⏳⌛️⏳⌛️“เย้! เย้! วันนี้น้องเวลาจะไปเที่ยวสวนสัตว์ ไปสวนสัตว์กับพ่อกับแม่ ที่สวนสัตว์มีสิงโต ที่สวนสัตว์มียีราฟ ลั้ลลา ลั้ลลา น้องเวลาจะไปหาพี่หมูเด้ง เย้! เย้! ” เจ้าก้อนแป้งสดใสแต่เช้านั่งร้องเพลงที่ตัวเองแต่งเองตลอดทาง“เพลงนี้เวลาแต่งเองเหรอครับ” หอมกรุ่นหันไปถามตัวแสบที่นั่งยิ้มร่าบนคาร์ซีต“น้องเวลาแต่งเอง เพราะมั้ยครับ” น้ำเสียงสดใสตอบเจื้อยแจ้ว“เพราะมากเลยครับ” หอมกรุ่นตอบลูกชายด้วยรอยยิ้มที่สดใสไม่แพ้กัน“พ่อยังไม่ตอบเลย ว่าเวลาแต่งเพลงเพราะมั้ย”“เพราะที่สุดเลยครับ” คนินตอบพร้อมเสียงหัวเราะสวนสัตว์เปิดชานเมืองคือปลายทางของทั้งสาม วันนี้น้องเวลาคงไม่ได้เจอพี่หมูเด้งเพราะทุกอย่างมันกระชั้นเกินไป แต่เพียงแค่นี้เจ้าลูกชายก็สนุกตื่นเต้นหัวเราะร่าทั้งวันแล้ว คนินเลือกที่จะขับรถเข้าไป โดยให้น้องเวลาย้ายขึ้นมานั่งข้างหน้ากับแม่ชั่วคราว เพ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5
ตอนที่ 5“ปิดร้าน” คนินตะคอก หอมกรุ่นยืนตัวสั่นน้ำตาเริ่มเอ่อรอบดวงตา“ป...ปิดแล้วครับ”“ฉันหมายถึงปิดถาวร” คนินจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง ไม่สนว่าตอนนี้ภรรยาตัวเองมีอาการเป็นอย่างไร“ท...ทำไมล่ะครับ” หอมกรุ่นถามกลับเสียงสั่น“ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น ชั้นสั่งให้ปิดก็ต้องปิด”“ถ้าคุณไม่บอกเหตุผล กรุ่นก็ไม่ปิด” แม้ว่าตอนนี้จะกลัวคนินมากเพียงใด แต่หอมกรุ่นก็ไม่ยอม ร้านกาแฟนี้เขาเปิดก่อนที่จะเจอคนินเสียอีก มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาไปเสียแล้ว และที่สำคัญ‘ที่นี่คือที่ที่เขาและคนินพบกันครั้งแรก’“...” คนินได้แต่หัวเสียเข้าประชิดตัวหอมกรุ่น จับแขนเรียวทั้งสองข้างบีบแน่น“โอ๊ย! กรุ่นเจ็บ” น้ำตาที่เอ่ออยู่ก่อนแล้วไหลรินอาบแก้มเนียนใสเสียงกริ่งหน้าร้านดังขึ้น ทำให้ทุกอย่างหยุดการเคลื่อนไหวชั่วครู่ ก่อนที่มือหนาจะค่อย ๆ คลายออกจากแขนเรียว สติของคนินเริ่มกลับมา“กรุ่น...” เห็นรอยแดงบนแขนของภรรยาคนินได้แต่ยืนหน้าเสีย“กรุ่นไปรับลูกค้าก่อน” หอมกรุ่นปัดมือของสามีออกก่อนที่จะเดินหันหลังลงไปรับลูกค้า มือเรียวปาดน้ำตาให้แห้งปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มสูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะเดินไปเปิดประตูต้อนรับลูกค้าหลั
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6
ตอนที่ 6🔞🔥โชคดีของหอมกรุ่นที่วันนี้ลูกค้าเข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้เขาไม่ต้องสนใจสามีอัลฟ่าที่นั่งเฝ้ากันทั้งวัน จนถึงเวลาปิดร้าน“กรุ่น” สามีอัลฟ่าโอบเอวบางของภรรยาจากทางด้านหลัง ขณะที่หอมกรุ่นเดินมาหมุนป้ายเพื่อปิดร้าน“ปล่อยกรุ่นก่อนครับ กรุ่นต้องรีบไปรับลูก” หอมกรุ่นพยายามแกะมือแกร่งออกจากเอว“ผมโทรบอกที่โรงเรียนแล้วว่าวันนี้เราจะไปรับช้านิดนึง”“เรามาคุยกันก่อน”“คุณนินจะคุยเรื่องอะไรครับ” หอมกรุ่นยอมรับว่าเขาคาดเดาไม่ได้เลยว่าสามีอัลฟ่าจะคุยเรื่องอะไร“ยังไงกรุ่นก็ไม่ยอมปิดร้านนี้” หอมกรุ่นเสียงแข็งคอเชิดขึ้นมา“ผมขอโทษ เรื่องเมื่อวาน”“ช่างมันเถอะครับ กรุ่นชินแล้ว” หอมกรุ่นกำลังน้อยใจมากกว่าขุ่นเคือง“กรุ่น...อย่าเพิ่งประชดกันสิ”“ผมขอโทษ” พอรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มเสียงแข็งใส่ภรรยาคนินก็รีบอ่อนลงอยู่ ๆ ร่างบางก็ลอยขึ้นแนบอกแกร่งของคนิน หอมกรุ่นต้องรีบคว้าคอของสามีไว้ด้วยความตกใจ“คุณนิน! คุณจะทำอะไร”“ขึ้นไปคุยกันข้างบน ปิดร้านแล้วนี่”“คุณนินจะคุยอะไรครับ กรุ่นบอกแล้วไงว่ากรุ่นชินแล้ว” หอมกรุ่นยังคงพูดด้วยความน้อยใจและไม่ยอมสบตาสามีร่างบางถูกวางลงด้วยความทะนุถนอมบนเตียงนอนโดยที่มี
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7
ตอนที่ 7“สวัสดีครับคุณเรย์” หอมกรุ่นทักทายลูกค้าประจำด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนทุกครั้ง“สวัสดีครับ” ทักทายเจ้าของร้าน แต่สายตาก็มองหาสามีเจ้าของร้านไปด้วย“ไอ้นินไม่มาเหรอครับวันนี้”“มีประชุมเช้าครับ เหมือนเดิมนะครับ”“ครับผม”“กรุ่นนึกว่าคุณเรย์จะไม่มาร้านกรุ่นแล้วซะอีก”“ได้ไงล่ะครับ กาแฟอร่อย ๆ ไม่ได้หากันง่าย ๆ นะครับ” เรย์พูดพร้อมกลั้วหัวเราะ“มาจีบเมียกูอีกแล้วนะมึง” เสียงเข้มดังลงมาจากข้างบน ก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินลงมา“ไหนคุณกรุ่นบอกว่ามึงประชุม”“คอนเฟอเรนซ์สิ หรือบริษัทมึงไม่มี”“มึงนี่นะ...” เรย์ส่ายหน้าระอากับเพื่อน “กูไปแล้ว” ก่อนจะเปิดประตูออกไปเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้เรย์จึงหันกลับมา“อาทิตย์หน้าเลี้ยงรุ่นมึงไปหรือเปล่า”“ถ้าไม่ติดอะไร”“เออ ๆ งั้นเจอกัน”“แล้วคุณจะไม่เข้าบริษัทจริง ๆ เหรอครับ” หอมกรุ่นถามด้วยสีหน้ากังวล เพราะสามีเขาไม่ไปทำงานหลายวันแล้ว“ผมเช็กแล้วไม่มีอะไรด่วน”“คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้นะครับ”“สำหรับผมมันจำเป็นมาก” ไม่พูดเปล่าแต่จ้องหน้าภรรยานิ่ง“ก็แล้วแต่คุณละกัน” หอมกรุ่นได้แต่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจ‘จริง ๆ เขาก็ชอบที่สามีเป็นแบบนี้ แต่อีกมุ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8
ตอนที่ 8🔞🔥ตั้งแต่ถูกสามีตามง้อหน้าที่หลายอย่างของหอมกรุ่นจึงถูกแบ่งเบาไป โดยเฉพาะการเล่นกับน้องเวลาลูกชายตัวแสบที่ดูจะเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย เวลาเข้านอนทุกวันนี้แม่ก็แทบไม่ต้องยุ่ง นอกเสียจากว่าวันไหนที่ตัวแสบงอแงหรือไม่สบายคืนนี้ก็เช่นกันหลังจากเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อเช้าและเก็บครัวเรียบร้อย หอมกรุ่นก็มีเวลาอาบน้ำดูแลตัวเอง ก่อนจะมานอนเหยียดร่างบางเพื่อผ่อนคลายบนที่นอนทว่าวันนี้หอมกรุ่นกลับรู้สึกไม่สบายตัวครั่นเนื้อครั่นตัววูบวาบข้างใน กำลังว่าจะลุกไปหายากินเพราะรู้ตัวว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับร่างกาย“ลูกหลับแล้วเหรอครับ” หอมกรุ่นถามขึ้นเมื่อสามีเดินออกมาจากห้องลูกพอดี“อืม พรุ่งนี้ผมต้องเข้าบริษัทนะ”“ครับ”“แต่จะรีบกลับ จะได้ไปรับลูกด้วยกัน”“ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวกรุ่นไปรับแกเอง”“ผมสัญญากับลูกไว้แล้ว”“กรุ่นเป็นอะไรหรือเปล่า”เห็นภรรยานอนกระสับกระส่ายแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ แถมฟีโรโมนดูจะแปรปรวนด้วย“ฮีตหรือเปล่า”“น่าจะ แต่มันไม่ใช่รอบ” หอมกรุ่นพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง“จะลุกไปไหน”“ไปหายา” ร่างบางถูกจับให้เอนตัวนอนลง“อยู่กับผมไม่ต้องกินยาหรอก” ยิ่งฮีตตัวยิ่งหอมยั่วยวน
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9
ตอนที่ 9🔞🔥คุณแม่โอเมก้ากำลังง่วนกับการจับเจ้าก้อนแป้งแต่งตัว โดยที่เจ้าลูกชายเหมือนจะให้ความร่วมมือ แต่เป็นความร่วมมือที่ดูวุ่นวายชอบกล“เวลาว่าเวลาใส่ชุดนี้แล้วหล่อกว่านะครับ”ตัวแสบโชว์ชุดซูเปอร์ฮีโรในดวงใจของเขาด้วยความภูมิใจ หอมกรุ่นได้แต่เก็บความกลุ้มไว้ในใจ“แม่ก็ว่าหล่อครับ แต่งานที่พ่อจะพาเราไปมันไม่เหมาะกับชุดนี้น่ะสิครับ”“เอ๊! หรือว่าเวลาใส่ไปก็ได้ แต่ถ้ามันไม่เหมาะกับงานน้องเวลาของแม่ก็จะหมดหล่อเอานะครับ”ตัวแสบยืนกอดอก คิ้วขมวดคิดตามที่แม่พูด ก่อนจะตัดสินใจด้วยสีหน้าที่น่าหมั่นไส้“เวลาเชื่อแม่ก็ได้ครับ งานนี้เวลาต้องหล่อสุด ๆ ไปเลยนะครับ”“โอเคครับ” หอมกรุ่นพูดพร้อมกับกลั้วหัวเราะกว่าจะเจรจากันได้เล่นเอาคุณแม่โอเมก้าถึงกับต้องปาดเหงื่อกันเลยทีเดียว“เสร็จหรือยังกรุ่น” คุณพ่ออัลฟ่ายืนมองทั้งสองพร้อมรอยยิ้มละมุนอยู่ตรงหน้าประตู“...” หอมกรุ่นหันไปยิ้มให้สามีก่อนจะหันกลับมาหาเจ้าลูกชาย“น้องเวลาหล่อหรือยัง พ่อช่วยแม่ดูหน่อย” เจ้าก้อนแป้งทำเป็นหมุนซ้ายหมุนขวาให้พ่อกับแม่ดูความหล่อทั้งน่ามันเขี้ยวและน่าหมั่นไส้“หล่อที่สุดเลยครับ” พอได้ยินคำชมจากพ่อก็ยืนกอดอกยิ้มกระหยิ่มภ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 End
ตอนที่ 10 End 🔞🔥จอโน้ตบุ๊กถูกปิดพับลงพอดีกับเสียงประตูห้องถูกเปิดออกโดยภรรยาโอเมก้า อีกมือหนึ่งก็ประคองถาดกาแฟและของว่างมาเสิร์ฟลงตรงหน้าสามี“ขอบคุณครับ”ห้องทำงานของคนินตอนนี้แทบจะย้ายมาอยู่ที่ร้านกาแฟของหอมกรุ่นเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ไปเสียแล้ว มีเข้าบริษัทบ้างสัปดาห์ละครั้งสองครั้ง แต่ถ้ามีงานด่วนเขาก็จะเข้าไป หรือไม่ก็ให้เลขามาที่ร้าน“คุณนินไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลยครับ”“ทำแบบนี้ ทำแบบไหน”“ก็ย้ายที่ทำงานมาที่นี่แทนไงล่ะครับ”“ผมโอเค หรือว่ากรุ่นไม่โอเค”“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ กรุ่นแค่เป็นห่วงไม่อยากให้คุณต้องเสียงานเสียการเพราะกรุ่นกับลูก”“กรุ่น” ร่างบางถูกรวบให้นั่งลงบนตัก“กรุ่นฟังผมนะ” น้ำเสียงจริงจังของสามีทำให้หอมกรุ่นต้องหยุดฟังสบตานิ่ง“งานผมไม่เสียแน่นอน ผมจัดการได้ เพียงแค่เมื่อก่อนผมไม่คิดจะทำมันแค่นั้นเอง”“แต่กรุ่นกลัวคุณนินจะถูกมองไม่ดี”“ผมเป็นเจ้าของนะ กรุ่นลืมไปหรือเปล่า”“เป็นเจ้าของเป็นซีอีโอก็ถูกลูกน้องเกลียดได้”“ถ้าเกลียดก็ออกไปหางานอื่น” คนินยักไหล่ทำหน้ามึน“ดื้อ” หอมกรุ่นได้แต่อมยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า“ผมว่าจะคุยกับกรุ่นเรื่องร้าน” อยู่ ๆ คนินก็ชวนเปลี่ยนเรื่
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status